در روز آغازین مسابقات جام جهانی، جواد خیابانی در ویژه برنامه یکی از سایت های ورزشی ظاهر شد و خبر داد که از صداوسیما بازنشسته شده و دیگر در قاب تلویزیون ظاهر نخواهد شد. خیابانی در لحظات آغازین اجرای این برنامه، بغض کرد و گفت به دوران 36 ساله حضورش در تلویزیون پایان داده. اصل خبر، برای ساعتی در برخی سایت ها و صفحات مجازی منتشر شد و بعد طوری از یاد رفت که انگار اصلا اتفاقی نیفتاده! خبر چندانی از واکنش های احساسی نبود و مطالب زیادی هم در این مورد نوشته نشد. کما این که در ماه های گذشته هم حضور خیابانی در تلویزیون به شدت کمرنگ شده بود، اما کسی خیلی سراغ او را نمی گرفت.

اینکه چرا وداع یکی از خاطره انگیزترین صداهای تلویزیون در حوزه فوتبال، تقریبا با هیچ واکنشی مواجه نمی شود، اتفاق جالبی است که حتما عوامل مختلفی دارد. یکی از اصلی ترین دلایلش، بی گمان ریزش شدید مخاطبان تلویزیون است. به روایت روشن تر، امروز کمتر کسی اصلا می داند در تلویزیون چه خبر است و برایش اهمیتی هم ندارد که کی هست و کی نیست. یک دلیل دیگرش، افت شدید کیفیت عملکرد خیابانی در سال های اخیر بود. او از آن گزارشگر خوش صدا و نسبتا مسلط سال های دور، تبدیل شده بود به یک کاراکتر پرحرف و کم دقت که اعتنایی هم به انتقادات نمی کرد. بارها شاهد گزارش ها و اجراهای ضعیف خیابانی بودیم. او حتی سابقه یازده دقیقه خواب ماندن، در آغاز یک مسابقه خارجی را هم در کارنامه داشت!

از نظر تحلیلی هم گاه و بیگاه شاهد اظهارنظرهای آنچنانی آقا جواد بودیم؛ از این که ایران امکانات و توانایی میزبانی از جام جهانی را دارد تا ادعایی با این مضمون که آدم های سالم فوتبالیست نمی شوند! گاهی اصلا به نظر می رسید خیابانی عمدا دنبال وایرال شدن از این طریق است. هر چه بود، کار به جایی رسید که امروز جدایی او از تلویزیون، برای بسیاری اهمیت چندانی ندارد و خودش، احتمالا تنها کسی بود که از این بابت بغض کرد!