به گزارش "ورزش سه"، روزنامه گاتزتا دلو اسپورت به سراغ ستاره تیم ملی فوتبال ایران رفته و گفتگویی را با او ترتیب داده است. در این گزارش آمده است:
 
مهدی طارمی، مهاجم تیم ملی ایران، فردا کاری را انجام خواهد داد که به دلایل مختلف برای برخی مدیران، تعدادی از خبرنگاران و بسیاری از هواداران هم‌وطنش ممنوع شده است: او پای خود را به خاک آمریکا، سرزمین رقیب سیاسی ایران، خواهد گذاشت؛ آن هم در آستانه دیدار تیم ملی ایران برابر نیوزیلند. طارمی همراه با هم‌تیمی‌هایش که برای دریافت ویزا سختی زیادی کشیده‌اند، از مرز مکزیک عبور می‌کند و وارد لس‌آنجلس می‌شود؛ بازیکنانی که حالا فقط می‌خواهند زمین فوتبال درباره آن‌ها حرف بزند. اما آیا در چنین فضایی این کار واقعاً ممکن است؟ با شنیدن صحبت‌های مهاجم ۳۳ ساله‌ای که دوران حضورش در اینتر بدون حسرت چندانی به پایان رسید، شاید پاسخ مثبت باشد.
 
* طارمی، در این شرایط اوضاع شما چطور است؟
اگر بخواهم فقط از نظر جسمی و ذهنی صحبت کنم، می‌توانم بگویم حال خوبی دارم؛ من و همه هم‌تیمی‌هایم تا جایی که ممکن است، برای این تورنمنت بسیار متمرکز هستیم. وقتی وارد زمین می‌شویم و تمرین می‌کنیم، همه‌چیز را به شکل عادی انجام می‌دهیم. به‌طور خلاصه، تمرکزمان را روی فوتبال نگه داشته‌ایم. طبیعی است که همیشه اتفاقاتی بیرون از زمین رخ می‌دهد، اما در چنین شرایطی تنها کار مفید این است که تلاش کنیم توجه خود را روی چیزهایی بگذاریم که می‌توانیم کنترلشان کنیم.

* درباره چیزهایی که نمی‌توانید کنترل کنید، چه نظری دارید؟
این نخستین جام جهانی من نیست، سومین جام جهانی‌ام است. همیشه گفته می‌شود وقتی از هواپیما پیاده می‌شوی و وارد کشور میزبان می‌شوی، باید فضای صمیمیت و اتحاد را حس کنی. شاید این فقط برداشت من باشد، اما در حال حاضر چنین احساسی ندارم. روشن است که تنش زیادی وجود دارد، اما فکر می‌کنم ورزش و سیاست باید همیشه از هم جدا بمانند. ورزش با احترام، صلح و اتحاد سروکار دارد. جام جهانی مخاطبانی در حد چند میلیارد نفر دارد و می‌تواند این احساسات را ترویج کند؛ می‌تواند جهان را به‌سمت دوری از درگیری‌ها سوق دهد، نه فقط برای ایران، بلکه برای همه. فقط این را اضافه می‌کنم که هر کشوری که می‌پذیرد میزبان جام جهانی باشد، باید مقررات فیفا را رعایت کند و مسئولیت‌های خود را به‌عنوان کشور میزبان انجام دهد. منظورم از جدا ماندن سیاست و حفظ اصول ورزش همین است.
 
* اگر برای لحظه‌ای موضوع ویزاهای ردشده، تنش‌های دیپلماتیک و اتهام‌ها علیه برخی مدیران درباره ارتباطات مشکوک را کنار بگذاریم، پیام شما به‌عنوان تیم ملی فوتبال چیست؟
ما می‌خواهیم از طریق بازی و فرهنگ خود، که فرهنگی بسیار غنی است، پیام صلح منتقل کنیم. رسانه‌ها این فرهنگ را به‌درستی به جهان نشان نمی‌دهند. فکر می‌کنم مردم ما به ما افتخار می‌کنند؛ فقط به این دلیل که در چنین شرایطی آمده‌ایم و بازی می‌کنیم. حالا بعد از این افتخار، باید به آن‌ها شادی بدهیم؛ یعنی بازی‌ها را ببریم.
 
* تمرین در زمینی متفاوت از آنچه ابتدا پیش‌بینی شده بود، از آریزونا تا تیخوانا، کار را سخت‌تر نکرده است؟
نه، آماده‌سازی به شکل حرفه‌ای ادامه دارد و تیم هر روز سخت کار می‌کند. جاه‌طلبی ما ساده است: می‌خواهیم ایران را به بهترین شکل ممکن نمایندگی کنیم و با وجود هر سختی‌ای که اطرافمان وجود دارد، در زمین همه توانمان را بگذاریم. بازیکنان خوب زیادی در تیم داریم و هواداران بین‌المللی یک تیم قدرتمند را در قالب یک مجموعه خواهند دید؛ ما واقعاً یک گروه هستیم، نه فهرستی از بازیکنان انفرادی. این تا حدی نقطه قوت ماست.
 
* عبور از مرحله گروهی رؤیاپردازی نیست؛ فکر می‌کنید بتوانید پیشروی کنید؟
خیلی جلوتر نمی‌رویم. در گروه ما هر مسابقه دشوار خواهد بود. تیم‌هایی مثل بلژیک و مصر کیفیت و تجربه زیادی دارند، اما نیوزیلند هم قطعاً نباید دست‌کم گرفته شود. بنابراین به همه حریفان احترام می‌گذاریم و روی بهترین آماده‌سازی برای هر بازی تمرکز می‌کنیم. می‌دانیم اگر کارها را درست انجام دهیم، شانس خودمان را خواهیم داشت و می‌توانیم نتیجه‌ای مثبت، حتی تاریخی برای فوتبال ایران، به دست بیاوریم.

* شخصاً این سال دور از ایتالیا برای شما چگونه گذشت؟
دوره مثبتی برای من بود. زندگی در یونان بسیار لذت‌بخش است؛ واقعاً سبک زندگی، مردم و فضای این کشور مدیترانه‌ای را دوست دارم. جایی است که هم داخل زمین و هم بیرون از زمین در آن احساس راحتی می‌کنم. در المپیاکوس تجربه خوبی داشتم. تلاش کردیم عنوان قهرمانی را به دست بیاوریم و در لیگ قهرمانان هم خوب کار کردیم. این موضوع به من کمک کرد به پیشرفتم به‌عنوان فوتبالیست ادامه بدهم. با اینکه حالا ۳۳ ساله هستم، فکر می‌کنم هنوز می‌توانم رشد کنم و به همین دلیل می‌خواهم روی کارم تمرکز داشته باشم.
 
* ۱۰ گل و ۲ پاس گل در لیگ؛ در لیگ قهرمانان هم ۲ گل و ۲ پاس گل در ۱۰ بازی. در آتن قطعاً بهتر از میلان کار کردید.
در فوتبال همه‌چیز آن‌طور که می‌خواهیم پیش نمی‌رود. مصدومیت‌ها بخشی از بازی هستند و من تلاش می‌کنم به جای نگاه کردن به عقب، رو به جلو نگاه کنم. فراتر از اینکه چند گل زده‌ام، چند پاس گل داده‌ام و چه جام‌هایی را از دست داده‌ایم، اینتر همیشه برای من باشگاهی ویژه خواهد بود؛ به خاطر همه چیزهایی که آنجا تجربه کردم، به خاطر هم‌تیمی‌ها و هواداران.
 
* شما پس از فینال مونیخ، با قلبی شکسته اینتر را ترک کردید؛ دیدید که تیم در یک سال توانست خودش را بازسازی کند و دوباره به قهرمانی برگردد؟
البته. من هرگز دنبال کردن اینتر را متوقف نکرده‌ام و فکر می‌کنم دو جامی که این تیم برد، شایسته بود؛ نتیجه کار بزرگ هم‌تیمی‌هایم. هنوز با بسیاری از آن‌ها در ارتباط هستم و آن‌ها را دوست خودم می‌دانم. در میلان بخش مهمی از دوران حرفه‌ای‌ام را گذراندم، اما حالا باید روی تیم فعلی‌ام و مسئولیت‌هایی که در قبال المپیاکوس دارم تمرکز کنم.
 
* اما حتی برای یک ثانیه هم به آن لیگ قهرمانانی که در بهترین لحظه از دست رفت فکر نمی‌کنید؟
خاطرات من چیزهای دیگری هستند و همه‌شان زیبا هستند. ما در همه جبهه‌ها جنگیدیم؛ می‌توانستیم چند جام ببریم، اما متأسفانه هیچ‌کدام را بالای سر نبردیم. این اتفاق در فوتبال رخ می‌دهد، اما هیچ‌کس آن تجربه بزرگ را از من نمی‌گیرد. این جام جهانی هم، با وجود همه‌چیز، تجربه‌ای منحصربه‌فرد است که تا پایان عمر به یاد خواهیم داشت.