فردا: میثم نیلی، برادر داماد شهید رییسی، در واکنش به اخبار مربوط به تفاهم احتمالی ایران و آمریکا، از مردم خواسته است ساکت ننشینند و با حضور خیابانی، مخالفت خود را با توافقی که او «ذلت‌آور» خوانده، نشان دهند.

اما فراخوان خیابانی علیه روندی که در چارچوب نهادهای رسمی کشور، شورای عالی امنیت ملی، دستگاه دیپلماسی و ساختار تصمیم‌گیری حاکمیتی در حال پیگیری است، سیاست‌ورزی نیست؛ نوعی مصادره خیابان علیه خودِ دولت-ملت است.

مسئله فقط یک موضع تند یا مخالفت سیاسی با مذاکره نیست. مسئله تبدیل کردن خیابان به ابزار وتو علیه تصمیم ملی است؛ آن هم در لحظه‌ای که کشور درگیر یک پرونده حساس جنگ و دیپلماسی است.

در لحظه جنگ، خیابان اگر پشتوانه انسجام ملی باشد، سرمایه مشروعیت است؛ اما اگر به ابزار فشار علیه حکمرانی تبدیل شود، از نیروی اجتماعی به فناوری بحران بدل می‌شود. این همان نقطه‌ای است که برخی با لباس انقلابی‌گری منطق ضدسیاست را پیش می‌برند.

کسانی که امروز با زبان «لشکرکشی» از مردم می‌خواهند علیه دیپلماسی به خیابان بیایند، در واقع می‌خواهند حکمرانی را از ابزار مذاکره محروم کنند. این دقیقاً همان چیزی است که دشمن در جنگ شناختی دنبال می‌کند: جدا کردن میدان از دیپلماسی، جدا کردن مردم از تصمیم ملی و القای این تصور که هر حرکت دیپلماتیک، مساوی تسلیم است.

نقد یک متن احتمالی، حق هر جریان سیاسی است؛ اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان نقد و فراخوان برای فشار خیابانی علیه روندی که هنوز نهایی نشده و در مراجع رسمی کشور در حال بررسی است. اولی سیاست است؛ دومی اخلال در صورت‌بندی تصمیم ملی.

در منطق حکمرانی مسئولانه، میدان، دیپلماسی و مردم سه ضلع یک قدرت ملی‌اند، نه سه جبهه علیه هم. خیابان نباید علیه میز مذاکره بسیج شود؛ باید پشتوانه اقتدار مذاکره‌کننده باشد.

خط قرمز واقعی، حفظ انسجام ملی در لحظه فشار است؛ نه تبدیل اختلاف سیاسی به خیابان، آن هم درست وقتی دشمن منتظر شکاف درون کشور است.