امیر قلعه نویی، سرمربی تیم ملی ایران، این روزها به شدت مورد توجه کاربران فضای مجازی است؛ دلیل چنین توجهی انتشار فوتوشوت های تیم ملی است که در آن سرمربی ایران با کت وشلوار مشکی و پیراهنی آبی رنگ، عکس های مدنظر برای جام جهانی را انداخته است. با این وجود، بالاتر از نمایش سیکس پک رامین رضاییان در همین تصاویر، تاکید خواسته یا ناخواسته امیر قلعه نویی برای به نمایش گذاشتن ساعت رولکسی که بر دست بسته، مورد گمانه زنی قرار گرفته است. فضا به سمتی چرخیده که بسیاری، این نمایش را آگاهانه و دال بر فخرفروشی سرمربی تیم ملی ایران دانسته اند. موضوع به همین جا خاتمه پیدا نکرده و با معرفی مدل ساعت رولکسی که قلعه نویی بر مچ داشته، قیمت آن هم منتشر و مشخص شده رقم قابل توجه و درخوری بین 7 تا 9 میلیارد تومان ارزش دارد.

خانه جوانان و ساعت قلعه نویی

این یکی، یعنی مشخص شدن رقم ریالی ساعت امیر قلعه نویی، شرایط را به سمت جدیدتری برده است؛ این بار، بسیاری با اشاره به اینکه با این رقم می شود یک یا چند زوج جوان، یک خانه، بسته به محل زندگی و شهر، داشته باشند، از تبعیض و فاصله ایجاد شده در این زمینه گلایه کرده اند. اینکه رقم خانه جوانان فقط پول یک ساعت امیر قلعه نویی است، از آن دست ارزیابی هایی است که کم هم مخاطب ندارد. البته که این ماجرا فقط به خانه و ماشین مرتبط نمی شود؛ همین حالا می توان فهرست بالابلندی از آرزوهای جوانان ایرانی برشمرد که با یک دهم قیمت ساعت امیر قلعه نویی هم قابل دسترسی است.

تقصیر شما نیست آقای قلعه نویی

امیر قلعه نویی سرمربی تیم ملی ایران است؛ یعنی مهم ترین صندلی سرمربیگری که در ایران می توان به آن رسید. از این حیث، این صندلی خاص و چنین جایگاهی ارزشمند است. بدیهی است فردی هم که به این جایگاه می رسد باید خاص باشد؛ هم لباس هایش، هم رفتارش و هم احتمالا ساعتش. قلعه نویی سال ها در فوتبال ایران کار کرده و دست بر قضا در زمره مربیان گران قیمت این فوتبال هم به شمار می رود؛ پس، اگر قلعه نویی رولکس چند میلیارد تومانی روی دستش نبندد، کمی عجیب است!

با این وجود، جایی که می توان رفتار سرمربی را نقد کرد، اصرار آزاردهنده اش بر نمایش بیش از اندازه چنین ساعتی است. البته حتی اگر این اصرار خودخواسته و با نیت فخرفروشی هم صورت گرفته باشد، به نظر، باز نباید کاسه کوزه ها را سر قلعه نویی شکست. رولکس ساعت گران قیمتی است؛ نه به اندازه پتک فیلیپ و ریچارد میل ولی باز هم گران است. این گرانی هم مربوط به همه جای دنیا است و مختص ایران نیست. با این حال، موضوعی که قلعه نویی و ساعتش در ایران را بیش از اندازه برجسته می کند، سیاست دولت ها است. اینجا همه چیز آزاردهنده می شود؛ در کشوری که حقوق کارگر 20 میلیون تومان و گوشت کیلیویی 2 ملیون تومان می شود، ساعت 7 میلیاردی می شود محلی برای تبعیض و فاصله نجومی بین قشرهای مختلف در جامعه.

شاید ساعت قلعه نویی برای آن هایی که این روزها دربه در از این داروخانه به آن یکی، در پی یافتن دارو هستند و گیر نمی آورند و اگر هم موجود باشد باید رقمی حیرت انگیز برایش بپردازد، نمایشی از تبعیض و فخرفروشی باشد. برای کارگر و کارمندی که تعدیل شده، برای اجاره نشینی که در تامین حداقل ها ناتوان مانده و برای پدری و مادری که نان برای فرزندشان به مقدار لازم در سفره ندارند، این ساعت، ناسازگار و این رفتار غیرقابل قبول است. با این حال مسبب این اتفاقات و فواصل و اختلافات کیست؛ قلعه نویی و ساعت میلیاردی اش یا سیاست های شکست خورده اقتصادی دولت که داشتن خانه و ماشین برای جوان هایش را تبدیل به رویا کرده و مسیر را به سمتی سوق داده که ساعت رولکس را تبدیل به نمادی از ثروت و آرامش کرده است.

واضح است این سطور در پی توجیه رفتار و کردار قلعه نویی و سایر ملی پوشان با تفکرات و سکنات مشابه نیست؛ بلکه یادآور ناخوشی هایی است که بر سر جوان ایرانی رفته است؛ جوانی که خانه و ماشین و حالا داشتن یک ساعت لوکس برایش تبدیل به رویا شده است.