رقابت در زمین مسابقه تنها چالش پیش روی تیم‌های حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ نخواهد بود. با برگزاری این مسابقات برای نخستین بار با حضور ۴۸ تیم در ۱۶ شهر مختلف در آمریکا، کانادا و مکزیک، تیم‌ها با یکی از پیچیده‌ترین شرایط لجستیکی تاریخ جام جهانی مواجه شده‌اند.

در حالی که تمامی ورزشگاه‌های جام جهانی ۲۰۲۲ قطر در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر قرار داشتند و جابه‌جایی میان آنها عمدتاً از طریق مسیرهای زمینی انجام می‌شد، بازیکنان در جام جهانی ۲۰۲۶ ناچار خواهند بود بارها سفرهای هوایی طولانی را تجربه کنند؛ موضوعی که می‌تواند بر روند ریکاوری، آماده‌سازی مسابقات و حتی احتمال مصدومیت بازیکنان تأثیر بگذارد.

براساس مطالعات منتشرشده از سوی «اسپورتس ایلاستریتد» و «سوفا اسکور»، میانگین مسافت جابه‌جایی تیم‌ها در مرحله گروهی به حدود ۵۱۴۶ مایل، معادل ۸۲۸۰ کیلومتر می‌رسد؛ آماری که جام جهانی ۲۰۲۶ را به یکی از دشوارترین دوره‌های این رقابت‌ها از نظر مسائل حمل‌ونقل و سفر تبدیل کرده است.

تیم ملی بوسنی و هرزگوین بیشترین میزان سفر را در مرحله گروهی خواهد داشت. این تیم باید ۳۱۲۹ مایل، معادل حدود ۵۰۳۹ کیلومتر، مسیر بین تورنتو، منطقه لس‌آنجلس و سیاتل را طی کند. طولانی‌ترین سفر مرحله گروهی نیز به همین تیم تعلق دارد؛ جایی که بوسنی برای دیدارهای مقابل کانادا و سوئیس، ۲۱۷۵ مایل جابه‌جا خواهد شد و سپس ۹۵۴ مایل دیگر را برای دیدار با قطر طی می‌کند.

الجزایر نیز در میان تیم‌هایی قرار دارد که بیشترین سفر را خواهند داشت. این تیم باید ۲۹۹۸ مایل، معادل ۴۸۴۰ کیلومتر، میان کانزاس‌سیتی و سان‌فرانسیسکو رفت‌وآمد کند. جمهوری چک با ۲۷۹۹ مایل، آفریقای جنوبی با ۲۴۱۵ مایل، جمهوری دموکراتیک کنگو با ۲۲۸۹ مایل و اکوادور با ۲۱۵۱ مایل دیگر تیم‌هایی هستند که مسیرهای طولانی در پیش خواهند داشت.

در میان تیم‌های عربی، شرایط کاملاً متفاوت است. الجزایر با ۲۹۹۸ مایل طولانی‌ترین سفر را در بین نمایندگان عرب خواهد داشت، اما مصر یکی از راحت‌ترین برنامه‌های مسابقاتی کل جام جهانی را در اختیار دارد.

تیم ملی مصر در مرحله گروهی تنها ۲۵۴ مایل، معادل حدود ۴۰۹ کیلومتر، جابه‌جا خواهد شد. این تیم ابتدا در سیاتل به مصاف بلژیک می‌رود، سپس در ونکوور برابر نیوزیلند قرار می‌گیرد و در نهایت برای دیدار با ایران دوباره به سیاتل بازمی‌گردد. مسافت میان این شهرها به گونه‌ای است که حتی امکان جابه‌جایی زمینی با اتوبوس، خودرو یا قطار نیز وجود دارد و نیازی به پروازهای طولانی نیست.

مزیت مصر به همین جا ختم نمی‌شود. در صورت صدرنشینی در گروه، این تیم می‌تواند تا مرحله یک‌هشتم نهایی نیز در همان منطقه شمال غربی آمریکای شمالی باقی بماند. در این صورت، فراعنه ممکن است پنج مسابقه کامل را با مجموع جابه‌جایی تنها ۲۵۴ مایل پشت سر بگذارند.

عربستان سعودی در مرحله گروهی حدود ۱۲۹۷ مایل، معادل ۲۰۸۷ کیلومتر، سفر خواهد کرد و میان شهرهای میامی، آتلانتا و هیوستون رفت‌وآمد خواهد داشت. این مسافت اگرچه بسیار کمتر از سفرهای الجزایر یا بوسنی و هرزگوین است، اما همچنان در مقایسه با برخی تیم‌ها قابل توجه محسوب می‌شود.

قطر نیز باید بین تورنتو، ونکوور و سیاتل برای دیدارهای خود برابر بوسنی و هرزگوین، کانادا و سوئیس جابه‌جا شود. عراق مسابقاتش را در محدوده‌ای متمرکزتر در منطقه مرکزی آمریکا برگزار خواهد کرد و مراکش نیز در شرق ایالات متحده به میدان می‌رود؛ موضوعی که فشار سفرهای طولانی را برای این دو تیم کاهش می‌دهد.

در میان سه کشور میزبان، مکزیک کمترین میزان جابه‌جایی را خواهد داشت و تنها ۵۸۰ مایل، معادل ۹۳۳ کیلومتر، سفر می‌کند. آمریکا باید ۱۹۳۰ مایل، برابر با ۳۱۰۶ کیلومتر، و کانادا نیز ۲۰۸۴ مایل، معادل ۳۳۵۴ کیلومتر، مسیر طی کند.

در سوی دیگر، برخی قدرت‌های فوتبال جهان برنامه‌ای نسبتاً آسان دارند. فرانسه تنها ۳۷۴ مایل، معادل ۶۰۲ کیلومتر، میان نیویورک، فیلادلفیا و بوستون سفر خواهد کرد و نروژ نیز تقریباً همین میزان جابه‌جایی را تجربه می‌کند.

آرژانتین نیز تنها ۴۶۱ مایل، معادل ۷۴۲ کیلومتر، میان دالاس و کانزاس‌سیتی جابه‌جا می‌شود. در مقابل، انگلیس یکی از تیم‌های بزرگی است که بیشترین سفر را خواهد داشت و باید بین دالاس، بوستون و نیویورک رفت‌وآمد کند.

در فهرست تیم‌هایی که کمترین میزان سفر را تجربه می‌کنند، پاراگوئه با ۳۳۷ مایل در رتبه نخست قرار دارد. پس از آن پاناما و سنگال هر کدام با ۳۶۶ مایل و فرانسه و نروژ با ۳۷۴ مایل قرار گرفته‌اند.

نکته جالب توجه اینکه پاراگوئه تنها تیمی است که تمامی مسابقات مرحله گروهی خود را در یک ایالت آمریکا برگزار خواهد کرد.

بسیاری از کارشناسان معتقدند عامل سفر می‌تواند در این دوره از جام جهانی نقشی تعیین‌کننده ایفا کند. با توجه به نزدیکی سطح فنی بسیاری از تیم‌ها، ساعت‌های طولانی حضور در فرودگاه‌ها و پروازهای بین‌شهری ممکن است به اندازه مسائل فنی و تاکتیکی بر نتایج تأثیر بگذارد.

در حالی که دیدار نهایی این رقابت‌ها روز ۱۹ جولای در ورزشگاه مت‌لایف نیوجرسی برگزار خواهد شد، شاید سرنوشت برخی مسابقات نه فقط با کیفیت بازیکنان و تصمیمات فنی مربیان، بلکه با توانایی تیم‌ها در مدیریت یکی از دشوارترین چالش‌های لجستیکی تاریخ جام جهانی رقم بخورد.