به گزارش "ورزش سه"، کریس وود، کاپیتان و مهاجم باتجربه تیم ملی نیوزیلند با وجود اینکه سال‌هاست عنوان بهترین گلزن تاریخ فوتبال کشورش را در اختیار دارد، هنوز معتقد است جای یک اتفاق بزرگ در کارنامه ملی‌اش خالی است؛ لحظه‌ای که با شنیدن نام او، بلافاصله در ذهن هواداران فوتبال تداعی شود.

وود 34 ساله تاکنون در 90 بازی ملی 45 گل برای نیوزیلند به ثمر رسانده و فاصله قابل توجهی با سایر گلزنان تاریخ این کشور دارد، اما هنوز نتوانسته مانند برخی از ستاره‌های نسل‌های گذشته نیوزیلند صاحب یک گل تاریخی و نمادین در جام جهانی شود.

در تاریخ فوتبال نیوزیلند، روری فالون با ضربه سری که در سال 2009 برابر بحرین به ثمر رساند و باعث صعود این تیم به جام جهانی پس از 28 سال شد، جایگاه ویژه‌ای دارد. وینستون رید نیز با گل تساوی‌بخش مقابل اسلواکی در جام جهانی 2010، نخستین امتیاز تاریخ نیوزیلند در این رقابت‌ها را رقم زد. شین اسمیتز هم با گل معروفش برابر ایتالیا، قهرمان وقت جهان، یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین لحظات فوتبال این کشور را خلق کرد.

وود حالا امیدوار است در جام جهانی 2026 بتواند به این فهرست اضافه شود. او اعتقاد دارد این دوره از مسابقات شاید آخرین فرصت بزرگش برای ثبت چنین لحظه‌ای باشد. هرچند خودش بارها گفته دوست دارد در جام جهانی 2030 هم حضور داشته باشد، اما رسیدن به آن تورنمنت در 38 سالگی چالشی بزرگ خواهد بود.

زمانی که از او درباره خاطره‌انگیزترین گل‌های ملی‌اش سوال شد، نخستین گلی که به ذهنش رسید دیدار برابر هندوراس در سال 2010 بود؛ مسابقه‌ای که پس از گلزنی با بالا کشیدن پیراهن و نشان دادن لباس زیر مخصوصی که روی آن «WOODZEE» نوشته شده بود جشن گرفت. خودش می‌گوید نه آن لباس زیر را دارد و نه به‌خاطر می‌آورد چرا چنین خوشحالی عجیبی انجام داده است!

او همچنین از گل‌هایش برابر ژاپن یاد کرد و به گلزنی مقابل استرالیا و مکزیک در جام کنفدراسیون‌های 2017 اشاره داشت. با این حال نکته مشترک همه آن مسابقات این بود که نیوزیلند در نهایت شکست خورد و به همین دلیل هیچ‌کدام به یک خاطره تاریخی تبدیل نشدند.

وود می‌گوید اکنون به دنبال گلی است که نتیجه‌ای مهم برای تیمش به همراه داشته باشد؛ گلی که باعث پیروزی شود یا حداقل امتیازی ارزشمند را برای نیوزیلند به ارمغان بیاورد.

تاکنون تنها چهار بازیکن نیوزیلندی موفق شده‌اند در جام جهانی گل بزنند؛ وینستون رید و شین اسمیتز در جام جهانی 2010 و استیو سامنر و استیو وودین در جام جهانی 1982. وود امیدوار است در آمریکا، کانادا و مکزیک نامش را به این فهرست اضافه کند.

او در این باره گفت: «کاملا باور دارم که این اتفاق رخ خواهد داد و برای رسیدن به آن همه تلاشم را می‌کنم. البته فقط گل زدن مهم نیست. می‌خواهم برای تیم خوب بازی کنم و سایر بازیکنان را هم وارد جریان مسابقه کنم. آن گل‌ها همه تاریخی بودند. دوست دارم علاوه بر تعداد زیاد گل‌هایی که در سال‌های اخیر زده‌ام، لحظه خاص خودم را هم در جام جهانی داشته باشم.»

روری فالون، هم‌تیمی سابق وود، نیز معتقد است گلزنی در جام جهانی می‌تواند کامل‌کننده دوران حرفه‌ای او باشد؛ به‌خصوص اگر این گل به نخستین پیروزی تاریخ نیوزیلند در جام جهانی منجر شود.

فالون در این خصوص گفت: «تیم 1982 همیشه اولین تیم حاضر در جام جهانی خواهد بود. نسل ما در سال 2010 همیشه به خاطر کسب نخستین امتیازها در تاریخ نیوزیلند به یاد آورده می‌شود. حالا نوبت این نسل است که اولین پیروزی تاریخ نیوزیلند در جام جهانی را به دست بیاورد. بعد از آن می‌توان به صعود از مرحله گروهی فکر کرد.»

نیوزیلند در نخستین حضورش در جام جهانی 1982 هر سه بازی خود را واگذار کرد و در جام جهانی 2010 نیز هر سه مسابقه‌اش با تساوی به پایان رسید. حالا این تیم امیدوار است در سومین حضورش نتایج متفاوتی رقم بزند؛ هرچند در گروهی دشوار با ایران، مصر و بلژیک قرار گرفته است.

وود قرار است دوشنبه شب در ورزشگاه سوفای لس‌آنجلس تیمش را مقابل ایران به میدان ببرد؛ مسابقه‌ای که بازگشت او به جام جهانی پس از 16 سال خواهد بود. آخرین حضور او در این رقابت‌ها به دیدار برابر پاراگوئه در 24 ژوئن 2010 برمی‌گردد.

او درباره آن تجربه قدیمی گفت: «به یاد دارم با ریکی هربرت صحبت می‌کردم. از او درخواست بازی بیشتر نکردم، فقط پرسیدم چه کاری باید انجام دهم تا نشان دهم آماده مسئولیت‌های بیشتری هستم. دوست داشتم بیشتر بازی کنم اما سه مهاجم بسیار باتجربه و مهم جلوتر از من بودند و می‌دانستم که کارشان را عالی انجام می‌دهند.»

یکی از خاطراتی که هنوز در ذهن وود باقی مانده، موقعیت از دست رفته او مقابل ایتالیا در جام جهانی 2010 است؛ جایی که در دقایق پایانی و در حالی که بازی با تساوی 1-1 دنبال می‌شد، پس از عبور از فابیو کاناوارو توپ را به بیرون زد و نتوانست یکی از بزرگ‌ترین گل‌های تاریخ فوتبال کشورش را به ثمر برساند.

او در این باره گفت: «فکر می‌کنم نقش من در جام جهانی 2010 دقیقا همان چیزی بود که باید می‌بود. آیا به اندازه سه مهاجم دیگر آماده حضور در ترکیب اصلی بودم؟ احتمالا نه. آنها تجربه بیشتری داشتند و برای آن سطح از مسابقات آماده‌تر بودند. من توانایی لازم را داشتم اما هنوز جوان بودم و فقط از حضور در آن فضا لذت می‌بردم.»

مهاجم نیوزیلند اکنون پس از نزدیک به دو دهه، بیش از 200 گل در فوتبال انگلیس و 45 گل ملی، دوباره به جام جهانی بازگشته و امیدوار است این بار مقابل ایران، مصر یا بلژیک همان گل فراموش‌نشدنی را به ثمر برساند؛ گلی که بتواند جای خالی بزرگ‌ترین لحظه دوران فوتبالی‌اش را پر کند.