به گزارش ورزش سه، در ارتفاع ۲۱۸ فوتی (حدود ۶۶ متر)، فانوس دریایی ورزشگاه بوستون ادای احترامی زنده به تاریخ دریانوردی نیوانگلند است. در یک روز صاف، از بالای آن می‌توان خط افق شهرهای بوستون و پراویدنس را مشاهده کرد. این سازه، سکویی است که مهمانان ویژه از آنجا زنگ تشریفاتی آغاز مسابقه را به صدا درمی‌آورند، اما بامداد چهارشنبه نیازی به زنگ نبود.

این روز، هم شاهد بازگشت نروژ به صحنه جام جهانی پس از ۲۸ سال غیبت بود و هم زمان حضور ارلینگ هالند در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان. بزرگ‌ترین رویداد ورزشی دنیا به یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های فوتبال جهان در ۲۵ سالگی خوشامد گفت.

البته این معمولاً شیوه ورود ابرستاره‌ها به جام جهانی نیست. اغلب آن‌ها در ۱۷ یا ۱۸ سالگی پا به این عرصه می‌گذارند؛ نوجوانانی با چهره‌ای معصوم و هاله‌ای از ناشناختگی. اما عراق که حدود یک ساعت عملکرد قابل احترامی داشت، در نهایت با واقعیت تلخ روبه‌رو شد؛ مهاجمی از منچسترسیتی که هفت سال است در سراسر اروپا رکوردها را یکی پس از دیگری می‌شکند. این نمایشی بود که مدت‌ها انتظارش در صحنه جهانی کشیده می‌شد.

با نزدیک شدن به دقیقه ۳۰ مسابقه، این خطر وجود داشت که هالند شب کم‌فروغی را پشت سر بگذارد. او بارها در موقعیت آفساید قرار می‌گرفت، توپ چندان به او نمی‌رسید و در واقع تقریباً هیچ نقشی در جریان بازی نداشت. آیا قرار بود روز بدی برای او باشد؟

گل، هالند.

یک ضربه ساده از فاصله دو متری پس از حرکتی روان که از سمت راست خط دفاعی آغاز شد و به جناح چپ رسید. هالند در تیر دوم به‌موقع سر خورد و توپ را وارد دروازه کرد.

چند دقیقه بعد، گل دوم هم از راه رسید. این بار حتی حضور او کافی بود تا مدافع میانی عراق دچار اشتباه شود. سایه هالند باعث شد پاس رو به عقب او بیش از حد ضعیف باشد و مهاجم نروژی بلافاصله از فرصت استفاده کرد و ضربه خود را وارد کرد. این یادآوری دیگری بود از این‌که نبوغ ارلینگ هالند در ظرافت و گریزپایی او نهفته است. این «شبح» اوست که ضربه نهایی را می‌زند.

پس از تحمل حسرت از دست دادن جام جهانی ۲۰۲۲، همچنین یورو ۲۰۲۰ (که با تأخیر برگزار شد) و یورو ۲۰۲۴، هالند مدت‌ها منتظر چنین لحظه‌ای بود؛ و سرانجام وقتی فرصت به دست آمد، با تمام وجود از آن استفاده کرد.

ساندر برگه، هافبک نروژ، گفت: «راستش را بخواهید، او آرام‌ترین آدمی است که می‌توانید ببینید. تا وقتی داور سوت شروع بازی را نزده، اصلاً نمی‌توان فهمید قرار است مسابقه‌ای برگزار شود. اما به محض شروع بازی، کاملاً تغییر می‌کند. همیشه وقتی مسابقه اهمیت دارد و چیزی برای به دست آوردن وجود دارد، می‌توانید گرسنگی و اشتیاق را در او ببینید. او یک هیولاست. همیشه نتیجه می‌دهد. برای هر چالشی آماده است.»

استاله سولباکن، سرمربی نروژ، روز دوشنبه و تنها چند ساعت پیش از آن‌که لیونل مسی نخستین هت‌تریک خود در جام جهانی را در پیروزی سه بر صفر آرژانتین مقابل الجزایر ثبت کند، هالند را بهترین گلزن جهان توصیف کرده بود.

هالند در پاسخ به این موضوع گفت: «من هم جزو آن‌ها هستم.»

او لحظه‌ای مکث کرد و ادامه داد: «فکر نمی‌کنم این فصل بیشترین گل را زده باشم. از نظر آماری نه. فکر می‌کنم هری کین و کیلیان امباپه بیشتر از من گل زده‌اند. واقعیت همین است.»

هالند به جای آن‌که خودش را در صدر قرار دهد، از دیگران به‌عنوان معیار مقایسه استفاده کرد. آیا این کار را عمداً برای انگیزه دادن به خودش انجام می‌دهد؟ پاسخش این بود: «نمی‌دانم که واقعاً این کار را می‌کنم یا نه.»

هالند تنها در آستانه ۹ سالگی بود که تماشا کرد توماس مولر، وسلی اسنایدر، داوید ویا و دیه‌گو فورلان در جام جهانی ۲۰۱۰ مشترکاً کفش طلای مسابقات را به دست آوردند. او ۱۳ ساله بود که خامس رودریگس به جمع ستارگان فوتبال جهان راه پیدا کرد و ۱۷ سال داشت و برای مولده بازی می‌کرد که هری کین در سال ۲۰۱۸ کفش طلای جام جهانی را برد.

اگر نروژ قرار باشد در این جام جهانی تا مراحل پایانی پیش برود، هالند باید آمار گلزنی ترسناکی ثبت کند. رکورد بیشترین گل در یک دوره جام جهانی متعلق به ژوست فونتن است که در سال ۱۹۵۸، ۱۳ گل به ثمر رساند. از زمان ۱۰ گل گرد مولر در سال ۱۹۷۰، بهترین عملکرد متعلق به رونالدوی برزیلی در سال ۲۰۰۲ و کیلیان امباپه در سال ۲۰۲۲ است که هر دو ۸ گل زدند.

هالند یک بازیکن بزرگ است، اما از یکی از کشورهای سنتی پرورش‌دهنده ابرستاره‌های فوتبال نمی‌آید. به همین دلیل هری کین و امباپه که از قبل نسبت به او جلوتر هستند، از مزیت داشتن هم‌تیمی‌ها و ساختار تیمی قوی‌تر برخوردارند. در کنار این نسل از ستاره‌ها، کریستیانو رونالدو نیز با تکیه بر تجربه و شم گلزنی استثنایی‌اش، یکی از مدعیان جدی این رقابت خواهد بود.

مدتی این تردید وجود داشت که آیا نبوغ بی‌وقفه هالند که به شدت به بازیکنان خلاق اطرافش وابسته است، می‌تواند در سطح ملی نیز به همان اندازه مؤثر باشد یا نه. اما آمار چیز دیگری می‌گوید. هالند در هر یک از ۱۱ بازی رسمی اخیر خود برای نروژ گل زده است و در پنج بازی آخر، در هر مسابقه بیش از یک گل به ثمر رسانده است. او از ابتدای سال ۲۰۲۳ تاکنون در ۱۷ مسابقه از ۲۰ بازی رسمی اخیرش برای نروژ حداقل یک گل زده است.

جام جهانی ۲۰۲۲ قرار بود نخستین حضور او در این رقابت‌ها باشد، اما شکست سه بر صفر خانگی مقابل ترکیه نشان داد که نروژ هنوز نتوانسته زوج فوق‌ستاره خود، یعنی مارتین اودگارد و هالند، را در قالب یک تیم منسجم قرار دهد. تساوی بدون گل مقابل لتونی نیز نشان داد که این تیم تا چه اندازه به عامل تعیین‌کننده و ویژگی‌های خاص هالند وابسته است.

ساندر برگه، که خودش را «استراتژیست» خط میانی نروژ می‌نامد، نمونه‌ای از تغییرات این تیم و دلیل پیروزی در تمام مسابقات مرحله مقدماتی بود؛ از جمله دو برد مقابل ایتالیا. او با هدایت بازی، پوشش دفاعی و تنظیم ریتم مسابقه در زمان‌های مختلف، نقش محوری در موفقیت نروژ داشت.

استوله سولباکن، سرمربی نروژ، معتقد است به همین دلیل اودگارد دیگر احساس نمی‌کند باید «همه جای زمین» حضور داشته باشد. همچنین نروژ توانست در بیش از نیمی از رقابت‌های مقدماتی بدون او کنار بیاید. در کنار هالند، ستاره‌های دیگری نیز در این تیم ظهور کرده‌اند؛ هرچند شاید به اندازه او جلب توجه نکنند.

آنتونیو نوسا، وینگر نروژ، با شتاب انفجاری و سرعت فوق‌العاده‌اش تأثیرگذار ظاهر شد، اما آیا نروژ واقعاً آماده است به اندازه‌ای که برخی تصور می‌کنند در این جام پیش برود؟ هنوز نشانه‌هایی از ضعف دفاعی دیده می‌شود. عراق چندین بار توانست از فضای موجود در جناح راست نروژ استفاده کند و به‌راحتی به مناطق خطرناک برسد.

وسوسه‌انگیز است که این سؤال را مطرح کنیم که آیا ارزیابی‌ها از قدرت کلی نروژ بیش از حد تحت تأثیر توانایی خارق‌العاده ارلینگ هالند قرار گرفته است یا نه. اما هالند فقط یک فوق‌ستاره نیست که صرفاً برای کسب کفش طلا بازی کند.

در دقیقه ۱۹ پیروزی ۴–۱ مقابل عراق، داوید مولر ولفه، مدافع چپ نروژ، مالکیت توپ را از دست داد. شکافی بزرگ در دفاع ایجاد شد و عراق بلافاصله تلاش کرد از آن بهره ببرد. اما هالند با یک دوی حدود ۳۰ یاردی به عقب بازگشت و توپ را پس گرفت؛ کاری که معمولاً از فوق‌ستاره‌های کم‌تحرک و بی‌تفاوت در کارهای دفاعی نمی‌بینید.

شاید این اتفاق با تأخیر رخ داد، اما هالند سرانجام اولین بازی خود در جام جهانی را دقیقاً همان‌گونه که انتظار می‌رفت انجام داد: به‌عنوان چراغ راهنمای تیم نروژ؛ بازیکنی که محور اصلی تیم است، اما تنها برای گل زدن برنامه‌ریزی نشده و در سایر جنبه‌های بازی نیز نقش ایفا می‌کند.