به گزارش ورزش سه، عراق نتوانست در نخستین مسابقه خود در جام جهانی ۲۰۲۶ به پیروزی برسد و در نهایت با نتیجه ۴-۱ برابر نروژ شکست خورد، اما ایمن حسین، کاپیتان ۳۰ ساله این تیم، برای دقایقی هواداران عراقی را به کسب نتیجه‌ای تاریخی امیدوار کرد. او که چند ماه قبل با گل سرنوشت‌ساز خود عراق را پس از ۴۰ سال به جام جهانی رسانده بود، حالا بیش از گذشته به یک قهرمان ملی در کشورش تبدیل شده است. با این حال، پشت این جایگاه محبوب، زندگی‌ای پر از تراژدی و رنج پنهان شده است.

ایمن حسین در ماه آوریل با گل پیروزی‌بخش خود مقابل بولیوی در دیدار پلی‌آف، آخرین سهمیه جام جهانی را برای عراق به ارمغان آورد. آن گل باعث شد عراق برای نخستین بار در چهار دهه اخیر راهی بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان شود و جشن بزرگی در بغداد و سراسر کشور شکل بگیرد.

بامداد گذشته نیز بار دیگر نام او بر سر زبان‌ها افتاد. در دیدار برابر نروژ، تیمی که در نهایت ۴-۱ به پیروزی رسید، حسین با ضربه سری تماشایی گل تساوی را به ثمر رساند. شادی پس از این گل تنها به ورزشگاه محل برگزاری مسابقه در آمریکا محدود نشد و هزاران کیلومتر آن‌سوتر، در عراق نیز هواداران به وجد آمدند و برای لحظاتی رؤیای کسب نخستین امتیاز تاریخ کشورشان در جام جهانی را در سر پروراندند.

اما داستان زندگی حسین برخلاف لحظات زیبایی که در زمین فوتبال خلق کرده، تلخ است. از زمان سقوط حکومت صدام حسین در سال ۲۰۰۳، منطقه‌ای که او در آن بزرگ شده همواره با ناامنی و خشونت روبه‌رو بوده است. خانواده حسین نیز از این حوادث در امان نماندند.

نخستین ضربه بزرگ در سال ۲۰۰۸ به او وارد شد؛ زمانی که تنها ۱۲ سال داشت. پدرش که در ارتش عراق خدمت می‌کرد، در اوقات فراغت خود برای خرید مصالح ساختمانی خانه‌ای که برای خانواده‌اش می‌ساخت راهی فروشگاه شده بود. در مسیر، قربانی یک حمله تروریستی از سوی گروه القاعده شد و گلوله‌ای به قلبش اصابت کرد.

مادر ایمن زمانی از این حادثه باخبر شد که با همسرش تماس گرفت تا از او بخواهد چند وسیله دیگر نیز از فروشگاه تهیه کند. اما فردی دیگر تلفن را پاسخ داد؛ یکی از همکاران پدرش که خبر مرگ او را به خانواده منتقل کرد.

ایمن حسین سال‌ها بعد در گفت‌وگو با الجزیره درباره آن روز گفت: «در ابتدا نمی‌خواستم حرف‌های آن مرد پشت تلفن را باور کنم. اما وقتی پیکر پدرم را دیدیم، دنیای ما فرو ریخت. القاعده پیش از آن هم بارها پدرم را تهدید کرده و از او خواسته بود ارتش را ترک کند.»

در آن زمان، حسین در کنار تحصیل، فوتبال را نیز به‌طور جدی دنبال می‌کرد و سرانجام در سال ۲۰۱۳ با امضای قرارداد با باشگاه دهوک برای نخستین بار به لیگ برتر عراق راه یافت.

اما یک سال بعد، فاجعه دیگری زندگی او را تحت تأثیر قرار داد. این بار نوبت به گروه داعش رسید که در منطقه کرکوک، زادگاه حسین، موجی از خشونت و ترس ایجاد کند. در سال ۲۰۱۴ نیروهای داعش به خانه خانوادگی او یورش بردند و برادرش را که او نیز در ارتش عراق فعالیت می‌کرد، با خود بردند.

پس از آن، خانه خانواده حسین ویران شد و از برادرش دیگر هیچ خبری به دست نیامد. سال‌ها گذشته و امید خانواده برای دیدن دوباره زنده او، تقریباً از بین رفته است.

این اتفاق چنان ضربه سنگینی به ایمن وارد کرد که تصمیم گرفت فوتبال را کنار بگذارد. اما مادرش او را متقاعد کرد که به مسیرش ادامه دهد و رؤیای خود را رها نکند. او نیز به توصیه مادرش عمل کرد.

تنها یک سال پس از ربوده شدن برادرش، حسین نخستین بازی ملی خود را برای عراق انجام داد. او به تدریج به یکی از مهره‌های کلیدی تیم ملی، کاپیتان و گلزن اول عراق تبدیل شد؛ بازیکنی که حالا بخشی از تاریخ فوتبال کشورش را نوشته است.

ایمن حسین تاکنون در ۹۲ بازی ملی، ۳۳ گل برای عراق به ثمر رسانده و یکی از مهم‌ترین چهره‌های نسل فعلی فوتبال این کشور محسوب می‌شود.

او حالا یک اسطوره در عراق است؛ اسطوره‌ای که پیش از رسیدن به این جایگاه، رنج‌ها و فقدان‌های بسیاری را پشت سر گذاشته است.