به گزارش "ورزش سه"، اشتفان افنبرگ را نمی‌توان تنها در قاب یک بازیکن فوتبال تعریف کرد. او ترکیبی از استعداد ناب فوتبالی و شخصیتی سرکش بود که همواره مرزهای انضباط و اخلاق ورزشی را به چالش می‌کشید. او در طول دوران حرفه‌ای خود، از «امید بزرگ فوتبال آلمان» به «دشمن شماره یک» و سپس به «رهبر مقتدر بایرن مونیخ» تبدیل شد؛ مسیری که کمتر بازیکنی آن را تجربه کرده است.

* ظهور یک یاغی
افنبرگ فوتبالش را در اواخر دهه ۸۰ در بروسیا مونشن‌گلادباخ آغاز کرد. او از همان ابتدا با هافبک‌های سنتی آلمانی متفاوت بود؛ به جای نظم و فرمان‌بری، شجاعت، پرخاشگری و قدرت رهبری طبیعی او در زمین می‌درخشید. او در ۲۰ سالگی کاپیتان تیم شد اما از همان روزهای نخست مشخص بود که او به هیچ قانونی جز قوانین شخصی خود پایبند نیست. رویکردی که معمولا منجر به اصطکاک او با داوران، مربیان و هم‌تیمی‌ها می‌شد.

* نقطه‌ی عطف: فاجعه ۱۹۹۴
دوران حضور او در بایرن مونیخ در دهه ۹۰، علی‌رغم درخشش‌های فردی، با درگیری با مربیانی نظیر یوپ هاینکس همراه بود. اما بزرگترین لغزش حرفه‌ای او در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا رخ داد. در بازی مقابل کره‌جنوبی، وقتی برتی فوگتس، سرمربی وقت تیم ملی، او را تعویض کرد، افنبرگ در میان سوت‌های اعتراضی تماشاگران، واکنشی تاریخی نشان داد: او با آرامشی سرکش، انگشت وسط خود را به سمت هواداران آلمان گرفت. این حرکت، نماد بی‌احترامی به پیراهن ملی تلقی شد و منجر به اخراج فوری او از تیم ملی شد. این اتفاق، شکاف عمیقی در تیم ملی ایجاد کرد که پیامد آن حذف زودهنگام آلمان از مسابقات بود.

* بازگشت و رهبری مقتدرانه
پس از دورانی در ایتالیا، افنبرگ دوباره به بایرن مونیخ بازگشت. این بار، تحت هدایت اوتمار هیتسفلد، او چهره‌ی متفاوتی از خود نشان داد. هیتسفلد توانست از شخصیت سرکش افنبرگ به عنوان موتور محرک تیم استفاده کند. افنبرگ در بازگشت دوم خود، به ستون فقرات بایرن تبدیل شد و نقش کلیدی در قهرمانی‌های پیاپی بوندس‌لیگا و فتح لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۱ ایفا کرد. با این حال، حتی در دوران اوج، رسوایی‌ها او را رها نکردند. دشمنی علنی و شدید با لوتار ماتئوس، اسطوره‌ی فوتبال آلمان، و ماجرای رابطه جنجالی با همسر هم‌تیمی‌اش، توماس استرونس، از جمله حواشی پررنگی بودند که همواره نام او را در صدر اخبار زرد نگاه می‌داشتند.

* میراث بی‌عذرخواهی
افنبرگ پس از پایان دوران بازیگری در سال ۲۰۰۴، در زندگینامه‌ خود با عنوان «من آن را به همه ثابت کرده‌ام»، به جای ابراز ندامت، به دفاع از رفتارهای گذشته‌اش پرداخت. این کتاب که مملو از حملات شخصی به هم‌تیمی‌ها و مربیان سابقش بود و با اشتباهات املایی و تصاویر نامتعارف همراه شد، نشان داد که افنبرگ هیچگاه تغییر نکرده است.

* تناقض اسطوره
در نهایت، افنبرگ چهره‌ای متناقض بود. او از نظر فنی یکی از بهترین هافبک‌های نسل خود بود که می‌توانست تیمی را به قهرمانی اروپا برساند، اما همزمان شخصیتی بود که نمی‌توانست خود را با هنجارهای اجتماعی سازگار کند. او نماد فوتبالیست‌هایی است که ترجیح دادند به جای تبدیل شدن به یک اسطوره‌ی آرام و محبوب، طبق قوانین خود زندگی کنند؛ حتی اگر به قیمت از دست دادن بخش بزرگی از اعتبارشان تمام می‌شد. همانطور که خود افنبرگ معتقد بود، او کسی بود که هیچکس نمی‌توانست "بشکند"، حتی اگر این استقامت به معنای در افتادن با کل دنیای فوتبال باشد.