به گزارش "ورزش سه"، پس از شگفتی‌ها و داستان‌های الهام‌بخش روزهای ابتدایی، جام جهانی روز سه‌شنبه گذشته وارد مرحله‌ای تازه شد که می‌شد این روز را «روز ابرستاره‌ها» نامید؛ سه نفر از بزرگ‌ترین نام‌های فوتبال جهان آماده بودند تا با آغاز رقابت‌های تیم‌های ملی خود، تاثیرشان را بر مسابقات بگذارند. در نهایت نیز ناامیدکننده ظاهر نشدند. همین عملکردها دوباره بحث همیشگی بر سر سه‌گانه‌ی نسل جدید و قدیم، یعنی مسی، امباپه و هالند را داغ کرد.

لیونل مسی بزرگ‌ترین نمایش را ارائه کرد و با به ثمر رساندن یک هت‌تریک خیره‌کننده، آرژانتین را به پیروزی 3 بر صفر مقابل الجزایر رساند.

کیلیان امباپه و ارلینگ هالند نیز اگرچه به اندازه مسی در مرکز توجه قرار نگرفتند، اما فاصله زیادی با او نداشتند. هر دو مهاجم دو گل به ثمر رساندند تا فرانسه و نروژ در گروه I به پیروزی‌هایی مقتدرانه دست پیدا کنند.

روزی فوق‌العاده برای فوتبال بود؛ هرچند روزی که عمدتا تحت سلطه برخی از مدعیان اصلی قهرمانی پیش از آغاز تورنمنت قرار داشت.

آیا مسی حتی بهتر از قبل به نظر می‌رسد؟
سه سال و نیم پیش در قطر، لیونل مسی جام جهانی را کاملاً تحت سلطه خود درآورد.
او طوری بازی می‌کرد که انگار در دومین قرار ملاقاتش با سرنوشت حضور دارد؛ مشتاق جبران ناکامی‌های گذشته، اما در عین حال به شکلی عجیب، آرام و متعادل در مرکز طوفان حوادث.
وقتی پس از غلبه آرژانتین بر فرانسه در یکی از به‌یادماندنی‌ترین فینال‌های تاریخ جام جهانی، جام قهرمانی را بالای سر برد، آن لحظه مانند پایان‌بندی بی‌نقص یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های تاریخ این رقابت‌ها به نظر می‌رسید؛ داستانی که دیگر کامل شده بود. انگار همه چیز تمام شده بود: امضا شده، مهر خورده و تحویل داده شده.
اما مسی برنامه دیگری در سر داشت.
او سعی کرد همه را در تردید نگه دارد و هرگز رسما تایید نکرد که می‌خواهد تا سال 2026 به بازی ادامه دهد، اما همه حقیقت را می‌دانستند. اگر هنوز فوتبال بازی می‌کرد و پاهایش همچنان می‌توانستند تا حدی با ذهن فوق‌العاده تیز و خلاقش هماهنگ شوند، چگونه ممکن بود در برابر آخرین ماجراجویی بزرگ مقاومت کند؟
نگاه منطقی این بود که این بار نقش او کمتر از گذشته باشد.

مسی هفته آینده 39 ساله می‌شود. آخرین باری که در یک تورنمنت جهانی به میدان رفت - جام جهانی باشگاه‌ها همراه با اینتر میامی در تابستان گذشته - از نظر فیزیکی اُفت کرده به نظر می‌رسید.

این موضوع غم‌انگیز بود، اما کاملا قابل درک. زمان بالاخره به سراغ همه ما می‌آید، درست است؟
اشتباه است.
در شبی گرم و شرجی در کانزاس سیتی، مسی برای حدود صدوهشتادوسومین بار در دوران حرفه‌ای‌اش تمام قواعد و پیش‌بینی‌ها را زیر پا گذاشت.

آیا امباپه یا هالند تابستان امسال به جاودانگی نزدیک می‌شوند؟
دو ستاره بزرگ دیگر این جام جهانی نیز روز سه‌شنبه توانایی‌های خود را به نمایش گذاشتند. نخست نوبت کیلیان امباپه بود. کاپیتان فرانسه فصل پرتنشی را در باشگاهش، رئال مادرید، پشت سر گذاشت. زمزمه‌هایی درباره نارضایتی‌های پشت پرده و انتقادهایی نسبت به میزان تلاش او مطرح شده بود. حتی وب‌سایتی که توسط گروهی از هواداران ناراضی برای درخواست جدایی او از باشگاه راه‌اندازی شده، حدود 96 میلیون بازدید داشته است. چنین شرایطی قطعا بهترین مقدمه برای سومین جام جهانی او به نظر نمی‌رسید.

امباپه در نیمه نخست برابر سنگال چهره‌ای کلافه و عصبی داشت، اما سپس همه چیز تغییر کرد. او می‌توانست (و شاید باید) پس از یک نفوذ فوق‌العاده به محوطه جریمه یک پنالتی به دست بیاورد. دقایقی بعد با ضربه‌ای ظریف و درخشان فرانسه را پیش انداخت. سپس زمانی که به نظر می‌رسید سنگال در وقت‌های تلف‌شده بتواند به تساوی برسد، با شوتی تماشایی از پشت محوطه جریمه تیر خلاص را زد.

ساعاتی بعد نوبت ارلینگ هالند بود که زیر نورافکن‌ها قرار بگیرد. مهاجم منچسترسیتی با آماری واقعاً باورنکردنی وارد دیدار نروژ مقابل عراق شد: 55 گل در 50 بازی ملی. با این حال، این نخستین مسابقه او در جام جهانی بود. آیا فشار این صحنه بزرگ روی او اثر می‌گذاشت؟

حتی ذره‌ای هم نه.
هالند درست پیش از دقیقه 30 با یک گل کلاسیک در نقش مهاجم فرصت‌طلب، توپ را در تیر دوم وارد دروازه کرد. سپس گل دومش را به شکلی جالب به ثمر رساند؛ او با پرس شدید جلال حسن، دروازه‌بان عراق، توپ را از او گرفت و به دروازه خالی فرستاد.

این گل‌ها شاید از نظر زیبایی خیره‌کننده نبودند، اما هالند اهمیتی به این موضوع نمی‌دهد. او یک جمع‌کننده گل است؛ مهاجمی که فقط به افزایش آمارش فکر می‌کند. در نهایت، کیفیت هرچقدر هم بالا باشد، گاهی در برابر کمیت رنگ می‌بازد. اگر هالند در هفته‌های آینده به انباشت گل‌هایش ادامه دهد، متوقف کردن نروژ کار بسیار دشواری خواهد بود.

اما جلال حسن احتمالا تا سال‌ها تصویر قامت عظیم هالند را که از گوشه دیدش ظاهر می‌شود، در کابوس‌هایش خواهد دید.

آیا باید نگران کیفیت زمین‌های مسابقات باشیم؟
فضا برای یک انتقاد تند و تیز مهیا به نظر نمی‌رسید. تیم دیدیه دشان به‌تازگی پیروزی قاطعی کسب کرده بود و احساسات مثبت ناشی از برد بر هر استرس احتمالی غلبه داشت. با این حال، سرمربی فرانسه موضوعی داشت که می‌خواست درباره آن صحبت کند.

او گفت: «بیایید بگوییم این زمین خاص است. متفاوت است...»

او ادامه داد: «زیر زمین یک لایه بتنی وجود دارد و چمن هم بسیار، بسیار، بسیار کوتاه است. فرقی نمی‌کند آبیاری بشود یا نه، ما خودمان را وفق می‌دهیم، اما اگر زیر آن لایه خاک مناسبی وجود نداشته باشد، مشکل ایجاد می‌شود. امروز حتی یک بازیکن هم از کفش‌های استوک‌بلند استفاده نکرد، چون عمق چمن کافی نیست. مشکل اینجاست که ما روی چنین زمینی تمرین نمی‌کنیم. به بازیکنان هشدار داده بودم؛ جهش توپ روی این زمین متفاوت است.»

این ارزیابی بسیار قابل توجهی از کیفیت زمین ورزشگاهی بود که قرار است میزبان فینال جام جهانی باشد. آنچه این موضوع را نگران‌کننده‌تر می‌کند این است که شکایت مطرح‌شده کاملا با انتقادی که وینیسیوس جونیور، مهاجم برزیل، پس از تساوی تیمش برابر مراکش در روز شنبه مطرح کرد متفاوت بود.

وینیسیوس جونیور هیچ اشاره‌ای به عمق چمن نکرد. نگرانی اصلی او کمبود رطوبت زمین بود.

او گفت: «چمن خیلی سریع خشک می‌شود و در نتیجه بازی بیش از حد کند می‌شود. ما نمی‌توانیم ریتم بازی را پیدا کنیم. می‌خواهیم توپ را از یک سمت به سمت دیگر منتقل کنیم، اما این وضعیت بازی ما را مختل می‌کند.»

البته، اوضاع می‌توانست حتی بدتر هم باشد. دست‌کم ورزشگاه مت‌لایف گرفتار آبپاش‌های شیطانی نشده است...

در جریان بازی نروژ و عراق در ورزشگاه ژیلت شهر بوستون، یکی از آبپاش‌ها هنگام استراحت بین دو نیمه ناگهان شروع به پاشیدن آب کرد! شاید این اتفاق عجیب و بحث کیفیت زمین‌ها بخشی از توجه‌ها را به خود جلب کرده باشد، اما واقعیت این است که سه‌شنبه جام جهانی بیش از هر چیز به نام ستاره‌هایش ثبت شد.

مسی، امباپه و هالند هر کدام به شکلی متفاوت خودنمایی کردند؛ یکی در آستانه 39 سالگی همچنان با زمان می‌جنگد، دیگری برای تثبیت سلطه‌اش بر نسل جدید تلاش می‌کند و سومی با عطش سیری‌ناپذیر گلزنی، مدافعان را به کابوس می‌کشاند.

اگر سه‌شنبه شب برای مسی، امباپه و هالند با لبخند به پایان رسید، کریستیانو رونالدو تجربه متفاوتی داشت. فوق ستاره پرتغال در تساوی یک بر یک برابر کنگو (در روز چهارشنبه) نتوانست تاثیر همیشگی‌اش را بر بازی بگذارد و 24 ساعت پس از اینکه دیگر ابرستاره‌ها با گل‌هایشان تیترها را تصاحب کردند، نام او کمتر از همیشه در مرکز توجه قرار گرفت.

شاید هنوز برای نتیجه‌گیری نهایی زود باشد، اما نخستین حضور این سه فوق‌ستاره در جام جهانی 2026 یک پیام روشن داشت؛ در دل رقابت تیم‌ها برای فتح جام، نبرد دیگری هم جریان دارد. جدال مسی، امباپه و هالند برای نوشتن فصل تازه‌ای از تاریخ فوتبال که سعی در تصاحب آقای گلی و توپ طلا دارند.