به نقل از به نقل از فرادید، این مطالعه که بر اساس تحلیل DNA باستانی انجام شده، نشان می دهد چندین فرد دفن شده در چهار گورستان کنار رود آنگارا (در نزدیکی دریاچه بایکال) به باکتری Yersinia pestis آلوده بوده اند؛ همان باکتری ای که امروزه عامل انواع مختلف طاعون از جمله ریوی و خونی است.

بر اساس نتایج، احتمالاً این بیماری به شکل طاعون ریوی از حیوانات وحشی مانند مارموت ها به انسان منتقل شده و در میان گروه های خویشاوندی و خانوادگی گسترش یافته است. نکته مهم این است که در هر دو موج شیوع شناسایی شده (حدود 5600 تا 5300 سال پیش و حدود 5100 تا 4900 سال پیش)، تعداد زیادی از قربانیان کودک بوده اند.

تحلیل DNA نشان داده که سویه های باستانی این باکتری دارای ژنی بوده اند که می تواند واکنش های شدید سیستم ایمنی را تحریک کند؛ موضوعی که احتمالاً توضیح می دهد چرا کودکان بیش از دیگران در برابر این بیماری آسیب پذیر بوده اند.

پژوهشگران می گویند این کشف تصور قدیمی درباره تاریخ بیماری های همه گیر را به چالش می کشد. پیش تر تصور می شد اپیدمی های بزرگ پس از شکل گیری کشاورزی و افزایش تراکم جمعیت آغاز شده اند، اما این یافته نشان می دهد که بیماری های واگیردار بسیار مرگبار، هزاران سال پیش از آن نیز وجود داشته اند.

نکته مهم دیگر این است که در گورستان های بررسی شده، نشانه ای از خشونت یا آسیب های فیزیکی دیده نشده، اما تعداد غیرعادی از دفن کودکان در یک بازه زمانی کوتاه ثبت شده است؛ موضوعی که مدت ها برای باستان شناسان معما بود تا زمانی که تحلیل DNA علت را روشن کرد.

در مجموع، پژوهشگران با بررسی DNA دندان 46 فرد، موفق شدند در 18 نفر آثار طاعون را شناسایی کنند. برخی قبرها شامل دفن های جمعی بودند، از جمله چند کودک خویشاوند که هم زمان جان باخته اند؛ نشانه ای از شیوع سریع و خانوادگی بیماری.

به گفته محققان، این یافته ها نشان می دهد طاعون نقش بسیار مهمی در جوامع انسانی بسیار قدیم داشته و می تواند دید ما را نسبت به تاریخ بیماری ها تغییر دهد. همچنین مطالعه این سویه های باستانی برای درک تکامل باکتری طاعون و پیش بینی تغییرات آینده آن اهمیت زیادی دارد؛ چرا که این میکروب هنوز هم در برخی نقاط جهان، به ویژه در آفریقا، به صورت محدود فعال است و با آنتی بیوتیک قابل درمان است.