نشریه نیوزویک نوشت: توافق رییس جمهور آمریکا با ایران، افسانه‌ای که نخست وزیر اسراییل از خود در طول سه دهه ایجاد کرده بود را در هم شکست. و این، سندی است دال بر این که دیگر بی بی باید برود.

به گزارش ایسنا، بنیامین نتانیاهو، به عنوان کسی که طولانی‌ترین نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی را داشته است به مدت سه دهه یک گزاره را به دیگران تلقین کرده بود؛ اینکه تنها او می‌داند چگونه با آمریکا رفتار کند.

اما توافق دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا با ایران، افسانه بنیامین نتانیاهو را در هم شکست.

او در سخنرانی خود در کنگره آمریکا در سال 2015 مدعی شد که توافق با ایران «مسیر تهران را به سمت بمب هموار می‌کند.» همان سال باراک اوباما، رییس جمهور وقت ایالات متحده به توافقی هسته‌ای با ایران دست یافت که تهران به آن پایبند بود.

نتانیاهو بعداً خروج ترامپ از توافق هسته‌ای 2015 در دوران اوباما را «درست، هوشمندانه و شجاعانه» خواند.

رژیم صهیونیستی در ژوئن 2025 به ایران حمله کرد، جنگی کوتاه که با بمباران سایت‌های هسته‌ای توسط ایالات متحده پشتیبانی ‌شد. آنها سپس در اواخر فوریه 2026 دوباره حمله کردند، شدیدتر و طولانی‌تر، در جنگی که همه را به اینجا رساند.

به نوشته نیوزویک، اکنون، افسانه بی‌بی (نتانیاهو) در حال فروپاشی است و ابزار نابودی آن، همان رییس‌جمهوری است که نتانیاهو ادعای مدیریت او را داشت.

رسانه آمریکایی در ادامه به یادداشت تفاهم ایران و آمریکا برای پایان دادن به جنگ و برخی مفاد آن اشاره کرده و آورده است: این تفاهم‌نامه شبیه شروطی که به یک دشمن شکست‌خورده دیکته می‌شود، نیست بلکه بیشتر شبیه صلحی بین دو طرف برابر است و این اولین چیزی است که اسراییل نمی‌تواند به آن پایبند باشد.

بند آغازین آن، جنگ را «در تمام جبهه‌ها، از جمله در لبنان» پایان می‌دهد و هر دو طرف را به تمامیت ارضی و حاکمیت لبنان متعهد می‌کند - دقیقاً همان چیزی که رژیم صهیونیستی آن را رد می‌کند و اصرار دارد که تا زمان خلع سلاح حزب‌الله، جنوب را ترک نخواهد کرد.

بند دوم از واشنگتن و تهران می‌خواهد که به «حاکمیت و تمامیت ارضی» یکدیگر احترام بگذارند و از دخالت خودداری کنند؛ مانند دو کشور عادی که حساب‌های خود را تسویه می‌کنند، نه نظامی که نتانیاهو قول فروپاشی آن را داده بود.

در رابطه با موضوع هسته‌ای که هدف اعلام شده جنگ بود، این توافق کمترین چیزی را به رژیم صهیونیستی می‌دهد. مجدداً تأکید می‌کند که «ایران نباید سلاح هسته‌ای تهیه یا تولید کند»، تعهدی که قبلاً نیز داده شده بود. اما این یادداشت، ذخایر غنی شده اورانیوم را در خاک ایران باقی می گذارد.

تفاهم‌نامه سپس دو طرف را ملزم می‌کند که در توافق نهایی درباره غنی‌سازی و «نیازهای هسته‌ای» ایران بحث کنند، گشایشی برای غنی‌سازی که نتانیاهو یک دهه را صرف کرد تا آن را غیرقابل تحمل بخواند.

تا آن زمان، وضع موجود پابرجاست: ایران برنامه خود را حفظ می‌کند، در حالی که واشنگتن از تحریم‌های جدید و افزایش نیرو صرف نظر می‌کند.

اقتصاد نیز به همین منوال است. معافیت‌های وزارت خزانه‌داری به ایران اجازه می‌دهد از لحظه امضای توافق، نفت خام صادر کند؛ واشنگتن متعهد می‌شود که وجوه مسدود شده ایران را برای هر ذینفعی که بانک مرکزی آن را معرفی می‌کند، آزاد کند؛ توافق نهایی دست کم 300 میلیارد دلار برای بازسازی در اختیار دارد.

در واقع، به ایران پول پرداخت می‌شود، در حالی که پرونده هسته‌ای باز می‌ماند.

نیوزویک نوشته است: و سپس موشک‌ها هستند. این تفاهم‌نامه هیچ محدودیتی برای زرادخانه بالستیک ایران تعیین نمی‌کند؛ ترامپ در پاریس گفت که «کمی ناعادلانه» خواهد بود که ایران «مقداری» از آن را نداشته باشد در حالی که عربستان سعودی و قطر دارند.

این در حالی است که این برنامه موشکی در حال توسعه ایران بود که بزرگترین تهدید فوری را برای اسراییل ایجاد می‌کرد.

استدلال نتانیاهو علیه برجام این بود که موشک‌های ایران را دست نخورده باقی گذاشته و آن را به سازمان ملل واگذار کرده است. چارچوب ترامپ هر دو را انجام می‌دهد، با یک قطعنامه الزام‌آور شورای امنیت برای تثبیت آن. او همه اینها را به عنوان عقل سلیم عرضه  کرد.

نتانیاهو ممکن است آن را خیانت بخواند، اما منتقدانش آن را مدرکی می‌دانند که نشان می‌دهد، وقت خداحافظی با بی‌بی است.

نشریه آمریکایی با اشاره به برخی ارزیابی‌ها و تحلیل های رسانه‌ای مبنی بر اینکه نخست وزیر رژیم صهیونیستی، ترامپ را کنترل می‌کند، نوشت: اگرچه نتانیاهو نفوذ، فشار و نمایش را در اطراف ترامپ ایجاد کرد، اما او سیاست ایالات متحده را رهبری نمی‌کند. او قطعاً  یک عروسک‌گردان یهودی که آمریکا را کنترل می‌کند، نیست.

آنچه این توافق آشکار می‌کند، عادی‌تر و مخرب‌تر است: وابستگی.

در واقع، نتانیاهو یک وابسته است که سعی در کنترل ابرقدرتی دارد که رییس جمهور آن خودخواهی، جدول زمانی، ائتلاف و تعریف خود از پیروزی را دارد.

و تمامی اینها در شرایطی است که انتخابات در سرزمین‌های اشغالی برای ماه اکتبر برنامه‌ریزی شده است و نظرسنجی‌های پیش از انتخابات نشان می‌دهد که ائتلاف نتانیاهو اکثریت خود را از دست می‌دهد، حتی اگر حزب لیکود او بیشترین آرا را کسب کند.

او همچنان بار رسوایی فساد پیش از شکستش در سال 2021 و اتهامات مربوط به نحوه مدیریت جنگ‌ها پس از هفت اکتبر را بر دوش دارد.

یاییر لاپید، رهبر مخالفان نقطه ضعف را نشانه گرفته است. او این توافق را «فاجعه» خواند و گفت که نتانیاهو در شکست ایران و حزب‌الله، شکست خورده است و اینکه اسراییل پای میز مذاکره نیست را «پوچ» خواند.

لاپید سپس هشدار داد که اگر گزارش‌ها تایید شوند، «یکی از تکان‌دهنده‌ترین شکست‌های سیاست خارجی و امنیتی اسراییل» خواهد بود.

این آسیب عمیق‌تری به نتانیاهو است. این توافق نشان می‌دهد که قدرت او همیشه به رییس جمهوری وابسته بوده که می‌توانست از او تملق بگوید، لابی کند و فشار بیاورد. نتانیاهو حرفه خود را بر اساس این وعده بنا کرد که می‌داند چگونه با آمریکا رفتار کند. اما این توافق حقیقت خطرناک‌تری را آشکار می‌کند که رقبای او زمان باز شدن صندوق‌های رأی تکرار خواهند کرد.

آمریکا قدرتی بوده که او را سر پا نگهداشته است.