به گزارش "ورزش سه"، روزنامه اسپانیایی ال‌پائیس در گزارشی مفصل از تساوی بدون گل ایران و بلژیک، نمایش علیرضا بیرانوند و تیبو کورتوا را محور روایت خود قرار داد و نوشت در شبی که بلژیک برتری بیشتری داشت اما نتوانست از آن استفاده کند، دروازه‌بان ایران با واکنش‌های بزرگ خود تیم ملی را در مسابقه نگه داشت.

تیم ملی ایران در دومین دیدار خود در جام جهانی مقابل بلژیک به تساوی صفر بر صفر رسید. مسابقه‌ای که در آن بیرانوند با چند مهار مهم دروازه ایران را بسته نگه داشت و کورتوا هم در سمت مقابل، با واکنش تماشایی روی ضربه محمدحسین کنعانی‌زادگان و مهار شوت مهدی طارمی، اجازه نداد ایران به گل برسد. ال‌پائیس در شماره امروز خود با تیتر «بیرانوند و کورتوا، پیروزی دروازه‌بان‌ها در اینگلوود» به این مسابقه پرداخت.

در متن گزارش دیه‌گو تورس برای ال‌پائیس آمده است:

علیرضا بیرانوند، فرزند چوپانان کوچ‌نشین ایران، در اینگلوود وارد جمع دروازه‌بان‌های قهرمانی شد که مرحله گروهی این جام جهانی بزرگ را تعریف کرده‌اند. این دروازه‌بان ایرانی آسمان و زمین محوطه خود را در اختیار گرفت تا بلژیک را متوقف کند، یکی از بهترین تیم‌های حاضر، تیمی که تا پیش از ۱۰ نفره شدن در نیمه دوم، کنترل بازی را در اختیار داشت و بر مسابقه مسلط بود.

در پایان این جدال، ایران با فقط دو امتیاز در گروه G صدرنشین بود. صدای پهپادها روی سقف شفاف ورزشگاه اینگلوود، حضور تک‌تیراندازها روی ساختمان‌های اطراف و مأموران یونیفرم‌پوش اف‌بی‌آی، یادآور این بود که این مسابقه تقابل دو جهان را هم در خود دارد. غرب مقابل شرق، باشگاه‌های شمال اروپا مقابل باشگاه‌های روسیه و خلیج فارس، مراقبان در برابر زیر نظر گرفته‌شدگان در کالیفرنیا.

یک تیم پرستاره و پرطمطراق با مهره‌های سطح بالا حمله می‌کرد و در سوی دیگر، تیمی کم‌نام‌تر به شکل دسته‌جمعی دفاع می‌کرد. این بازی نشان داد شرایط سخت و جنگی که ایران را تحت تأثیر قرار داده، مانع آماده‌سازی دقیق تیم ملی این کشور برای جام جهانی نشده است.

امیر قلعه‌نویی که ماه‌ها با همه نفرات دفاعی خود مثل یک تیم باشگاهی کار کرده، بلوکی گرانیتی ساخته بود. تیم ایران از نظر تاکتیکی و ذهنی به‌خوبی تعلیم دیده بود. حتی هوا هم از میان خطوطی که بیرانوند، شجاع خلیل‌زاده و سعید عزت‌اللهی مدیریت می‌کردند عبور نمی‌کرد. آن‌ها تا مرز بسته شدن کامل فضاها هماهنگ بودند و روملو لوکاکو این را با تمام وجود لمس کرد.

لوکاکو همیشه فوتبالیستی پیچیده و فهم‌ناشدنی بوده است. قد و قامت یک بازیکن پست، چهره خشن و حجم عضلاتش باعث می‌شود هواداران تصور کنند با یک تانک روبه‌رو هستند و مربیان هم از او مثل یک ماشین تخریب استفاده کنند. بیچاره لوکاکو. همه او را به خاطر بدنش می‌خواهند، در حالی که خودش رؤیای یک هنرمند ظریف را در سر دارد. او شاعری است گرفتار در بدن یک گلادیاتور.

رودی گارسیا او را به میدان فرستاد تا با ارسال‌های تروسار، دی‌بروینه و سالماکرز بجنگد. قرار بود این سه بازیکن توپ‌ها را مثل باران روی سر او بریزند و لوکاکو مانند یک فیل به دل دفاع ایران بزند، اما او به‌سختی توانست چند ضربه سر بزند. بیرانوند و گروهش توپ‌ها را با کارایی صنعتی از منطقه خطر دور کردند.

بلژیک با ستاره‌های عبوس خود بزرگ‌تر شد. تروسار و دی‌بروینه از آن چهره‌هایی هستند که کمتر لبخند می‌زنند، اما هر وقت کنار هم قرار می‌گیرند، فوتبال را به یک سمفونی تبدیل می‌کنند. آن‌ها از سمت راست دفاع ایران خسارت‌هایی ایجاد کردند، در طول مسابقه بارها با مجموعه‌ای درخشان از دریبل‌ها، پاس‌ها و کنترل‌ها وارد محوطه شدند، اما فقط ضربه آخر را کم داشتند.

دی‌بروینه و سالماکرز شروع‌کننده سلسله شوت‌های بلژیک بودند، تیلمانس ادامه داد و دی‌کویپر هم با ضربه‌ای والی امتحان کرد. با کمک لایه دفاعی بازیکنان مقابلش، بیرانوند همه ضربات را با ظرافتی چشمگیر مهار کرد. بلژیک تهدید می‌کرد اما ریتم لازم را نداشت. ایران هم فراتر از مقاومت صرف عمل کرد و از ضربات ایستگاهی و توپ‌های مرده، به شکلی هوشمندانه و جراحی‌شده استفاده کرد.

پس از یک پرتاب اوت، کنعانی‌زادگان برای خود موقعیتی ساخت که فقط به این دلیل گل نشد که دروازه‌بان بلژیک، تیبو کورتوا بود. واکنش او، یک شیرجه کوتاه، سریع و برقی به پایین، چیزی بود که از هر دروازه‌بانی ساخته نیست. آن مهار جلوی گل ایران را گرفت. چند دقیقه بعد هم این داور ویدئویی بود که مانع ثبت گل ایران شد.

نیمه اول رو به پایان بود که راسکین در پشت محوطه جریمه توپ را با دست لمس کرد. حرکت تمرین‌شده ایران بلژیکی‌ها را کاملاً از تعادل خارج کرد. حاج‌صفی توپ را زمینی به طارمی سپرد، مهاجم ایران که کنار دیوار دفاعی ایستاده بود، چرخید و ضربه خود را چسبیده به تیر دروازه به گل تبدیل کرد. برای لحظاتی بوی یک تراژدی فوتبالی و حتی ژئوپلیتیکی برای بلژیک به مشام می‌رسید، اما چند سانتی‌متر آفساید باعث شد گل پذیرفته نشود.

بلژیک پس از استراحت با قصد فشار بیشتر و حمله به زمین برگشت. محاصره نیمه اول در نیمه دوم شدیدتر شد. جهانبخش با استوک روی ساق تروسار رفت. این تکل باعث شد بازیکن آرسنال جورابش را از دست بدهد و پایش خون‌آلود شود، اما داور از کارت قرمز گذشت. داور اما ناتان انگوی را نبخشید.

مدافع لیل که تا آن لحظه مسابقه‌ای جدی و قابل قبول انجام داده بود، اشتباهی مرگبار مرتکب شد. او پاس رو به عقب داد و طارمی را صاحب موقعیت کرد. دیگر راهی جز سرنگون کردن مهاجم ایران نداشت و داور او را اخراج کرد.

بازی در پایان درست برعکس شروع آن تمام شد. آن‌هایی که تحت مراقبت بودند، خودشان ناظر و مسلط شدند. ایرانی‌ها صاحب ابتکار عمل شدند و بلژیکی‌ها عقب نشستند تا از تساوی صفر بر صفر مراقبت کنند، تیمی برتر اما ناکام و سرخورده در یک جام جهانی دیگر.

ال‌پائیس در بخش آماری خود نیز به حضور ۷۰ هزار و ۳۱۷ تماشاگر در ورزشگاه سوفای اینگلوود اشاره کرده و نوشته داریو هررا داور آرژانتینی مسابقه بود، لوکاکو و عزت‌اللهی کارت زرد گرفتند و ناتان انگوی با کارت قرمز مستقیم اخراج شد. این روزنامه همچنین در شرح تصویر اصلی خود، مهار بزرگ بیرانوند در جدال با بلژیک را برجسته کرده است.