چهارشنبه وقتی از سر کار به هتل برگشتم، گفتند دیگر اجازه ورود به اتاق را ندارید. حتی به ما اعلام کردند کارت اتاق دیگر فعال نیست و نمی توانید وارد اتاق شوید؛ در حالی که تمام وسایل ما در اتاق مانده بود. من و دو فرزندم مجبور شدیم دزدکی وارد اتاق ها شویم و وسایلمان را جمع کنیم . این روایت آقای ف است؛ یکی از جنگ زدگانی که اواخر شب سه شنبه 26خردادماه با دستوری مواجه شد که منبع نامشخصی داشت: باید هتل را ترک کنید.

به گزارش شرق، این اولین بار نیست که جنگ زدگان در هتل مستقر می شوند. پس از جنگ 12روزه نیز شهرداری تهران اقدام به اسکان افرادی کرد که خانه هایشان در جنگ آسیب دیده بود. آن موقع هم گروهی از این افراد بدون اینکه خانه هایشان آماده سکونت باشد یا هزینه بازسازی خانه هایشان را دریافت کرده باشند، با دستور تخلیه هتل ها مواجه شدند و حالا پس از گذشت نزدیک به یک سال و تجربه جنگی دیگر، همان اتفاق در حال تکرار است. اکنون گروهی از آسیب دیدگان جنگ اخیر با دستور تخلیه هتل ها با شرایطی مواجه شده اند که هنوز حتی درباره شروع بازسازی خانه های آنها تصمیم گیری دقیقی نشده است.

حسین جنتی ، مدیرکل بنیاد مسکن استان تهران، 20 اردیبهشت ماه گفت: 140 واحد در سطح استان تخریب شده و نیاز به بازسازی دارند . او شروع فرایند بازسازی ها و پرداخت ها را وابسته به مصوبه نهایی هیئت دولت دانست.

از سوی دیگر عبدالمطهر محمدخانی ، سخنگوی شهرداری تهران، نیز 26 اردیبهشت ماه با اشاره به آسیب دیدن 51 هزار واحد مسکونی در تهران اعلام کرد: 1819 واحد نیز طبق کارشناسی نیاز به تخریب و نوسازی دارند که در این بخش، فرایندهای کارشناسی به پایان رسیده و پرونده ها وارد مسیر تعیین خسارت، انتخاب پیمانکار و تأیید نقشه شده اند . او در گفت وگویی به تاریخ 9خردادماه، شهرداری را مسئول بازسازی ها دانست و ادامه داد: عمده مسئولیت های بازسازی به شهرداری تهران تفویض شده و رییس جمهور و معاون اول در این زمینه کاملا همراه هستند و ایده های ابتکاری شهرداری با همکاری رییس جمهور عملیاتی شد و تقریبا می توان گفت دست شهرداری باز است . کلنگ بازسازی هیچ خانه ای نخورده است و حتی مسئول بازسازی ها نیز مشخص نشده است، اما جنگ زدگان از هتل خارج شده اند.

من همراه با دختر و همسرم در خانه بودیم که 25اسفندماه نزدیک خانه مان موشکباران شد. خودم مجروح شدم، همسرم در بیمارستان بستری شد و دخترم نیز آسیب دید. جز خانه ما، چهار خانه دیگر نیز تخریب شد و مجروحین و شهدای زیادی داشتیم. ما صحنه های بسیار دلخراشی دیدیم. دخترم هنوز وضعیت روحی بسیار بدی دارد و همسرم نیز آسیب زیادی دیده است .

آقای ع در محله ای در شرق تهران ساکن بود، در خیابانی که موج انفجار آسیب های شدیدی به آن وارد کرد: همان موقع که خانه ها تخریب شد، شهردار منطقه آمد و با ناراحتی و بغض به ما و همسایه هایمان گفت: همه این خانه ها را بهتر از قبل می سازیم و شرمنده و خدمت گزار شماییم . چند روز بعد ما را به ستاد بحران شهرداری دعوت کردند و هرکدام از خانواده ها را به یک هتل یا اقامتگاه فرستادند .

اقامت در هتل اما سختی های خودش را برای او و خانواده اش داشت: هتل برای زمانی ا ست که فرد به سفر می رود و زمان هایی محدود برای استراحت به اتاقش می آید، جای زندگی نیست. مایی که تا پیش از حادثه در خانه های خودمان زندگی می کردیم و حالا با شرایط بد روحی و روانی به هتل آمدیم، در یک فضای بسته ای قرار گرفتیم که نه می توانستیم کسی را به اتاق مان دعوت کنیم و نه می شد جایی برویم. در نهایت شرایط این قدر بد بود که مجبور شدیم دخترم را به خانه یکی از اقوام بفرستیم .

مدتی از اقامت آقای ع در هتل نگذشته بود که اردیبهشت ماه او و دیگر همسایه هایشان را به جلسه ای دعوت کردند: در جلسه آن روز از تمام معاونت ها، نیروی انتظامی و دیگر بخش های دولتی، افرادی حضور داشتند. کمی که از جلسه گذشت، مسئول جلسه که شهردار منطقه بود، حرف های جالبی نزد و به شکلی با ما اتمام حجت کرد . در ادامه هم وعده هایی به آنها داده شد: ما گفتیم حتی یک پیچ از خانه مان سالم نمانده، چطور قرار است به همان خانه برگردیم؟ در جواب گفتند شهردار تهران مبلغی برای کمک در نظر گرفته است. از آن جلسه دو ماه گذشته، هنوز یک ریال به من نداده اند. سایر همسایه ها هم جز چهار خانواده که بن خرید لوازم منزل دریافت کرده اند، باقی مبلغی نگرفته اند .

او ادامه می دهد: شهرداری برای آنها وامی از طرف بانک شهر در نظر گرفته است، وامی با سود چهار درصد. بانک شهر وام 1.5میلیارد تومانی به جنگ زدگانی می دهد که توسط شهرداری معرفی شده اند؛ فارغ از مبلغ آن، بانک شهر چهار درصد سود می گیرد و ما نیز باید در دو سال وام را برگردانیم . این اما تمام ماجرا نیست.

در باره بازسازی خانه آنها نیز تصمیماتی متناقض گرفته شده است: روز اول به ما گفتند خودمان می سازیم و مثل روز اول تحویل می دهیم. بعد به جایی رسید که اعلام کردند خودتان یک سازنده پیدا کنید، ما به شما تراکم می دهیم تا بتوانید سازنده را برای ساخت خانه قانع کنید. اما سازنده ای قبول نکرده است که با شرایط موجود خانه ما را بسازد. حتی سراغ سازنده هایی که شهرداری معرفی کرده رفتیم، آنها هم گفتند به دلایلی نمی ارزد خانه را بسازند .

آقای ع سراغ معاون شهرسازی منطقه رفته است: معاون شهرسازی گفت بیاید یا نفری دو میلیارد تومان به سازنده بدهید تا برایش صرفه کند، یا از متراژ خانه هایتان به سازنده بدهید تا برای او سود کند . آنها هنوز سازنده ای پیدا نکرده اند، اما مجبور به تخلیه هتل ها هستند: مدت ها بود شایعاتی مبنی بر تخلیه هتل ها وجود داشت، اما نهایتا 31خردادماه مسئول هتل به ما گفت از این به بعد هزینه اقامت را باید خودتان پرداخت کنید یا باید از هتل بروید .

خانه خانم میم در خیابان میرداماد حدودا 20 اسفندماه تخریب شد؛ او از آن شب برای شرق روایت می کند: یکی از دوستان مان می گفت می خواهند همه ساختمان های دولتی را بزنند و شما هم از خانه بروید، اما ما ترجیح دادیم بمانیم و در خانه خوابیدیم. حوالی ساعت 2:30 بامداد صدای چند انفجار شدید آمد و دیوارها، شیشه ها و تمام خانه در چند دقیقه فروریخت .

او همراه با خانواده اش در میان صدای جیغ و فریاد همسایه ها توانستند به کمک امدادگران از خانه خارج شوند و به خانه یکی از اقوام بروند: بعد از چند روز متوجه شدیم به افرادی که خانه هایشان آسیب دیده، هتل تعلق می گیرد. ثبت نام کردیم و با ما تماس گرفتند تا راهی هتل لاله بشویم. روزهای اول هتل بسیار شلوغ بود و وضعیت دردناکی داشت . در مدت اقامت در هتل شاهد اتفاقات عجیبی بوده اند.

خانم میم می گوید سایه جنگ بر فضای هتل بسیار سنگین بود: آدم ها باهم شوخی می کردند، از رنج های هم می گفتند و درباره جنگ حرف می زنند. یک زنی بود که سه ترکش در کمرش بود و درگیر دفع ترکش ها شده بود. مادری هرروز گریه می کرد و می گفت پسرم می خواهد پول های شهرداری را بگیرد و من را در خانه سالمندان بگذارد. اما در این بین جلسات نمایش نامه خوانی، کارگاه های آموزشی و برنامه های تفریحی نیز برگزار می شد .

آنها در هتل بودند تا 25خردادماه که مطلع شدند باید هتل را ترک کنند: هنوز جایی برای رفتن نداشتیم که به ما گفتند سه ماه مدت زمانی که شما حق اقامت در هتل داشتید، تمام شده و باید بروید . به آنها پیشنهاد دریافت ودیعه مسکن دادند، اما پیشنهادی که کمک حالی برایشان نبود: اول به ما گفتند دو میلیارد تومان ودیعه می دهیم، بعد گفتند یک و نیم میلیارد تومان پرداخت می کنیم به شرط آنکه به شهرداری چک بدهیم. ما نمی دانستیم چند ماه بعد چطور این پول را بازگردانیم . آنها خود سراغ سازنده ای خصوصی رفتند تا بتوانند خانه ای برای اقامت داشته باشند.

خانه خانم ج در خیابان دردشت است؛ جایی که 11 اسفندماه مورد حمله قرار گرفت و خانه او نیز در این حمله آسیب دید: خانه من تخریب نشد، آسیب دید. 155 میلیون تومان به من خسارت پرداختند، درحالی که حداقل 400 میلیون تومان برای بازسازی خانه من نیاز است. همان موقع که این پول پرداخت شد، شکایت کردم اما تا به حال نتیجه شکایت من اعلام نشده است. پیگیری که کردم، گفتند ثبت شده و منتظر باشید .

او با این پول نتوانست خانه اش را برای اقامت خود بازسازی کند، اما مجبور است در همان خانه آسیب دیده، زندگی کند: ساعت 12 شب روز سه شنبه گفتند باید هتل را تخلیه کنید.آیا این انسانی است؟ مشکل نیز از طرف هتل نیست، آنها چهار ماه مثل خانواده کنار ما بودند .

خانم ج از شرایط بد اسکانش می گوید: مگر ما گفتیم هتل بدهید که حالا به این شکل برخورد می کنید؟ من را در شرایطی به خانه ام فرستادند که خانه من نه گاز دارد، نه کولر دارد و نه حتی در. یک باد می آید، خاک زندگی من را می گیرد. چرا من نباید بتوانم در خانه ام یک چای بخورم؟ حمام بروم؟ .

او می گوید در جنگ قبلی نیز خانه اش آسیب دید اما به جای هتل به خانه مادرش رفت، آن تجربه بود که باعث شد رفتن به هتل را بپذیرد اما حالا این حق را نیز از او گرفتند: به ما گفتند بروید خانه اقوام. من چند ماه در خانه مادر و اقوام دیگرم بمانم و مشکلات آن شکل از زندگی را به خودم و دیگران تحمیل کنم؟ .

چهارشنبه وقتی از سر کار به هتل برگشتم، گفتند دیگر اجازه ورود به اتاق ندارید و کارت اتاق تان در را باز نمی کند. تمام وسایل ما در اتاق مانده بود. من و دو فرزندم مجبور شدیم دزدکی وارد اتاق ها شویم تا وسایلمان را جمع کنیم. در حال جمع کردن وسیله بودیم که دوباره گفتند می توانید امشب را بمانید. ما وسایل را وسط اتاق گذاشتیم و خوابیدیم تا اینکه دوباره ساعت 11:30 دقیقه شب درِ اتاق را زدند و با لحنی تند گفتند آقا برای چه هنوز در هتل اید؟ .

خانه آقای ف 11 اسفند 1404 مورد اصابت موشک قرار گرفت و تخریب شد. از آن زمان او همراه با همسر و دو فرزندش در هتل شهر ساکن شدند.

البته تا 27 خرداد که به آنها گفتند باید هتل را تخلیه کنید و حتی یک شب بیشتر نمی توانند اسکان داشته باشید: اواسط هفته به ما گفتند دیگر قرارداد هتل با شهرداری به پایان رسیده و اگر می خواهید بمانید، باید خودتان باقی هزینه ها را بپردازید. من همان زمان با معاون شهردار منطقه 8 صحبت کردم و او گفت هتل اصلا ارتباطی به ما ندارد و از اول نیز نباید ورود می کردیم. معاون شهرداری گفت اگر می خواهید با کسی صحبت کنید و چند روز وقت بگیرید، باید با نماینده ای که خود شهردار تهران در هتل تعیین کرده حرف بزنید . او سراغ نماینده شهرداری تهران در هتل شهر رفت، اما او نیز از خود سلب مسئولیت کرد: نماینده شهرداری گفت ما قراردادمان تمام شده و خودم هم دارم می روم. دیگر خودتان می دانید و هتل، چون شهرداری دیگر پول ندارد .

آقای ف می گوید بیشتر جنگ زده ها به علت همین برخوردها، هتل را تخلیه کرده اند: افراد حس می کردند به آنها توهین شده، چون به طور مداوم می گفتند باید از هتل بروید و حتی زمان برای جمع کردن وسایل نیز به عده ای ندادند. متأسفانه برخوردها در روز آخر خیلی بد شده بود. ما فقط می خواستم حداقل تا تیرماه به ما فرصت بدهند تا بتوانیم از هتل برویم .

در نتیجه این برخوردها، آقای ف و خانواده اش 6 صبح چهارشنبه هتل را ترک کردند: من به فرزندانم گفتم هرچه دارید فقط در چمدان بریزید تا از اینجا خارج شویم. ما شانس آوردیم که توانستیم مدتی به خانه خواهرم برویم. صبح در هتل دیدم هنوز خانواده هایی به علت اینکه جایی برای رفتن ندارند، تصمیم به ماندن در هتل به هر قیمتی گرفته اند . دولت تا به حال خسارت یا کمکی به جنگ زدگان نکرده است: پولی نداده اند، نه ودیعه مسکنی پرداخت شده و نه مبلغی برای خرید وسایل خانه. برای بازسازی خانه نیز گفتند خودتان کارفرمایی پیدا کنید و از او بخواهید تا زمان ساخته شدن خانه، به شما محلی برای اسکان بدهد .

10 اسفندماه در اثر موشکباران خانه مان در خیابان گاندی آسیب دید به طوری که نمی شد در آن زندگی کرد. از آن زمان در هتل مستقر شدم تا امروز که گفتند باید هتل را تخلیه کنم .

آقای خ می گوید درحالی به او دستور تخلیه هتل داده اند که ودیعه مسکنی که قرار بود به او بدهند کمتر از میزانی ا ست که او بتواند خانه ای برای خود بگیرد: هنوز ودیعه نداده اند، اما می گویند یک میلیارد تومان به من می دهند در این صورت که منم چک بدهم. من با این پول در گاندی که خیر، در کجا می توانم خانه ای 90متری مثل خانه خودم رهن کنم؟ .

او می گوید شهرداری برای وسایل خانه نیز فقط بن خرید به آنها داده است: به ما یک بن دادند و گفتند برویم در سرای ایرانی لوازم منزل بخریم. در آنجا سه قیمت روی کالاها گذاشته شده است که یکی برای خرید با بن شهرداری است و قیمت آن بیشتر از قیمت اجناس در بیرون است. من چطور با 200 میلیون تومان در جایی که اجناس آن از بیرون گران تر است، وسایل خانه بخرم؟ تلویزیون، مایکرویو و بسیاری از وسایل خانه ام را از دست داده ام. تازه من اگر بخواهم اسباب کشی کنم، باید فرش و مبل را که الان آوار روی آنها ریخته است بدهم شسته شوند و خود این اسباب کشی 100 میلیون تومان برای من هزینه خواهد داشت .

بازسازی خانه او نیز تا به حال شروع نشده است: ساختمان ما مسکونی- تجاری بود و شهرداری می گوید وظیفه ای در قبال ساختمان های تجاری ندارد. به ما گفتند نهایتا 12واحد مسکونی را می سازیم همراه با مشاعات و باقی ساختمان به ما ارتباطی ندارد . به هرحال من باید ساعت 12 هتل را تخلیه کنم. هنوز به هتل نرسیده ام و این نگرانی بدی است که نمی دانم آیا اصلا می گذارند وارد اتاقم بشوم و وسایلم را جمع کنم یا خیر. من الان کجا بروم؟ چند روز می توانم در خانه اقوامم بمانم؟ .

عبدالمطهر محمدخانی ، سخنگوی شهرداری، در گفت وگو با شرق با تأیید خروج شهروندان جنگ زده از هتل ها، این خروج را به علت پایان عملیات تعمیر و بازسازی خانه این افراد می داند و به مصاحبه خود در هفته های گذشته اشاره می کند.

محمدخانی 9خرداد گفته بود: تخلیه هتل ها توسط خانواده ها یک خبر خوب است و معنای آن بازسازی و آماده شدن منازل آنها برای اسکان است . همین طور در این مصاحبه او به پرداخت ودیعه های مسکن اشاره کرده بود: هزار و 108 ودیعه مسکن تا امروز پرداخت شده و این مسیر تداوم دارد. در یک یا دو هفته آینده رشد قابل توجهی را در این زمینه شاهد خواهیم بود .

او این را هم گفته بود : خانواده ها تا زمانی که نسبت به تعمیر خانه آنها اطمینان یابیم و عقد قرارداد برای بازسازی منازل آنها منعقد شود، در هتل ها اسکان خواهند داشت .