به گزارش "ورزش سه"، از سه ساعت قبل از شروع بازی، شهر آرلینگتون پر از پیراهن‌های فوتبال شده بود. حدود ۱۰ درصد از این پیراهن‌ها قرمزِ اتریش بودند. حدود ۳۰ درصد پیراهن‌های «عمومی» آرژانتین بودند. و حدود ۶۰ درصد پیراهن‌های آرژانتین بودند که پشت آن‌ها نام لیونل مسی نوشته شده بود.

هر طرف نگاه می‌کردی، مسی را می‌دیدی؛ شماره ۱۰ پشت سر هم، پشت سر هم، پشت سر هم.

پیراهن‌های آرژانتین چهار سال پیش در قطر هم بسیار پررنگ بودند -شاید به‌جز کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا- اما حال‌و‌هوا متفاوت بود. آن زمان نوعی انتظار، تنش و شاید امید وجود داشت: آیا مسی بالاخره می‌تواند جام جهانی را ببرد؟

این بار اما بیشتر شبیه یک جشن برای مسی است؛ آخرین فرصت برای دیدن بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ محبوب‌ترین ورزش جهان.

مسی، به‌عنوان یک فرد، احتمالاً بزرگ‌ترین جاذبه‌ای است که این ورزش تا به حال داشته است. تأثیر او بر لیگ داخلی این بخش از جهان بسیار قابل توجه است.

پال تنوریو در کتاب خود «اثر مسی» نوشت:
«او استادیوم‌ها را در سراسر قاره پُر کرده، رکوردهای حضور و درآمد تک‌بازی را در شهرهایی مانند شیکاگو، نیوانگلند، کانزاس‌سیتی و ونکوور شکسته است. لیگ MLS رکوردهای جدیدی در حضور تماشاگر، درآمد اسپانسری، فروش محصولات و رشد شبکه‌های اجتماعی ثبت کرد. هیچ فرد دیگری در جهان نمی‌توانست چنین تأثیری بگذارد، و معلوم نیست دوباره کسی چنین کاری بتواند انجام دهد یا نه.»

وقتی ستاره‌های ورزشی به اندازه مسی بزرگ می‌شوند، وسوسه‌انگیز است که بگوییم «از خود ورزش فراتر رفته‌اند». اما مسی واقعاً این‌طور نیست. او یک سلبریتی بزرگ یا شخصیت پرهیاهو نیست؛ احتمالاً حتی کمی هم «خسته‌کننده» است. مسی از فوتبال فراتر نمی‌رود — او خودِ فوتبال است.

او برابر الجزایر هم به سطح انتظارها رسید، اما برای گل اول و سومش نمی‌شد از خود نپرسید چطور در فضای بین خطوط این‌قدر آزاد بود. گاهی به نظر می‌رسید الجزایر خودش از او دعوت می‌کند که بازی را کنترل کند؛ آن‌ها عقب می‌نشستند اما فشرده نبودند.

اما اتریش چالشی کاملاً متفاوت بود. آن‌ها تیمی قوی نیستند، اما کاملاً با شدت و پرسینگ بدون توپ تعریف می‌شوند. مربی‌شان، رالف رانگنیک، تیم‌هایی ساخته که بر پرس شدید بعد از از دست دادن توپ (counter-pressing) تکیه دارند. تیم‌های او خلاقیت زیادی ندارند، اما وقتی توپ را از دست می‌دهند، بلافاصله مثل موج به حریف حمله می‌کنند و راه‌های خروج را می‌بندند تا سریع توپ را پس بگیرند.

بنابراین آرژانتین مقابل اتریش، نبرد دو فلسفه بود:
اتریش: بر پایه دویدن زیاد و پرس سنگین
آرژانتین: بر پایه یک فرد (مسی) که اصولاً در پرس سنگین و دویدن زیاد مشارکت فعال ندارد

نباید فراموش کرد که مسی در جوانی در بارسلونا نمونه بازیکن پرس‌کننده و سخت‌کوش محسوب می‌شد و مربیان همیشه او را مثال می‌زدند که «اگر مسی این‌قدر کار می‌کند، شما هم باید بکنید».

اما حالا، او دیگر آن سطح از دوندگی را ندارد. آمار او در MLS هم این را نشان می‌دهد: از میان ۴۴۳ بازیکن، او در ۱۵٪ ضعیف‌تر در تکل، در ۵٪ ضعیف‌تر در قطع پاس و در ۲٪ ضعیف‌تر در دفع توپ قرار دارد. البته این کاملاً طبیعی است، چون نقش او هجومی است.

رالف رانگنیک پیش از بازی گفت: «شاید او مثل گذشته در دفاع و پرس شرکت نکند. او بیشتر در حاشیه می‌ماند. اما این به معنی کم بودن آرژانتین نیست، بلکه یعنی آن‌ها در پرس یک بازیکن کمتر دارند. همین موضوع او را خطرناک‌تر می‌کند، چون در مالکیت توپ آزادتر است.»

...و واقعاً هم اتریش در مقاطعی خوب پرس کرد. اوایل بازی چند بار با فشار سریع توپ را پس گرفتند. اما آرژانتین کاملاً برای این موضوع آماده بود. یکی از ویژگی‌های تیم اسکالونی در نسخه ۲۰۲۶ این است که اطراف توپ همیشه گزینه‌های کوتاه پاس زیاد دارند. وینگرها خیلی عرضی بازی نمی‌کنند، بلکه به مرکز نزدیک می‌شوند و با پاس‌های کوتاه مثلث‌سازی می‌کنند.

بعد از عبور از فشار اولیه، آرژانتین به فضاهای وسیع رسید و بازی را به سمت دیگر زمین منتقل کرد، جایی که اتریش پوشش کافی نداشت. این دقیقاً در صحنه منجر به پنالتی رخ داد. مسی توپ را به سمت چپ فرستاد و مدافعان اتریش روی لائوتارو مارتینز جمع شدند.

مسی پشت پنالتی ایستاد، لحظه‌ای مکث کرد و توپ را با بی‌دقتی به بیرون زد. فرصتی برای تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ جام جهانی از دست رفت — اما نه برای مدت طولانی. او خیلی زود جبران کرد و گل اول را زد. حرکت تیمی آرژانتین مشابه بود: پاس‌های سریع در فضای بسته، کشاندن دفاع اتریش و سپس تغییر جهت بازی.

مسی در لبه محوطه جریمه قرار گرفت، همان جایی که سال‌هاست در آن گلزنی می‌کند — اغلب با پاس‌های جوردی آلبا در بارسلونا — و با ضربه‌ای دقیق توپ را به داخل دروازه فرستاد. گل دوم او در وقت‌های اضافه، زمانی که اتریش برای جبران جلو کشیده بود، فقط تکمیل‌کننده کار بود.

رانگنیک گفت: «او امروز نشان داد در سطحی متفاوت و بهترین بازیکن جهان است.»

گاهی این نگرانی وجود دارد که آرژانتین بیش از حد به مسی وابسته است. او حالا هر پنج گل تیمش در این تورنمنت را زده است. در نهایت، یک تیم برای قهرمانی در جام جهانی باید دیگران را هم وارد بازی کند. اما وقتی همه شماره ۱۰ها به سمت پارکینگ‌ها می‌رفتند، کاملاً مشخص بود که همه آمده بودند تا همین را ببینند.

اتلتیک — نیویورک تایمز