به گزارش "ورزش سه"، پرونده پنجره نقل‌وانتقالاتی استقلال حالا با انتشار نامه رسمی فیفا به دادگاه حکمیت ورزش، وعده‌های مدیران باشگاه در زمستان گذشته برای باز شدن پنجره و اینکه استقلال توانسته در دو اصل از سه اصل مورد نظر دادگاه CAS رأی مثبت بگیرد را به چالش کشیده است. سندی که نشان می‌دهد تلاش باشگاه برای گرفتن دستور موقت و باز شدن موقت پنجره، از نگاه فیفا بر پایه مستنداتی بنا شده بود که «جدید» و «کافی» تشخیص داده نشد.
 
نامه‌ای که فیفا در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۶، برابر با ۲۳ دی ۱۴۰۴، به CAS ارسال کرده، مربوط به پرونده منتظر محمد و باشگاه استقلال است. موضوع این نامه رأی نهایی پرونده منتظر محمد نیست، بلکه پاسخ فیفا به درخواست دوم استقلال برای صدور دستور موقت است، درخواستی که هدف آن تعلیق محرومیت ثبت بازیکن و باز شدن موقت پنجره تا زمان رسیدگی نهایی در CAS بود. اهمیت این سند در این است که برخلاف برخی روایت‌های امیدوارکننده‌ای که پیش از پنجره زمستانی درباره «دفاعیات قوی»، «مدارک جدید» و «احتمال بالای رفع محرومیت» مطرح می‌شد، فیفا در نامه خود مسیر حقوقی استقلال را از اساس زیر سؤال برده است. فیفا در همان ابتدای لایحه تأکید کرده که درخواست موقت دوباره زمانی قابل بررسی است که باشگاه عناصر جدیدی ارائه کند، اما از نگاه این نهاد، استقلال نتوانسته وجود چنین عناصر تازه‌ای را ثابت کند.

استقلال در درخواست دوم خود ظاهراً روی چند محور مانور داده بود، مصدومیت مهران احمدی و جوئل کوجو، نیاز فوری به ثبت بازیکن جدید در پنجره زمستانی، شرایط خاص ایران، نگرانی بازیکنان خارجی و احتمال ترک کشور از سوی آنها. فیفا اما در پاسخ خود نوشته این موارد یا پیش‌تر وجود داشته‌اند یا از نظر حقوقی برای اثبات «ضرر غیرقابل جبران» کافی نیستند. یکی از بخش‌های مهم نامه فیفا به مصدومیت بازیکنان استقلال اختصاص دارد. در این سند آمده که مصدومیت مهران احمدی در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، برابر با ۹ آذر ۱۴۰۴، رخ داده، در حالی که دستور قبلی CAS در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، برابر با ۲ دی ۱۴۰۴، صادر شده بود. فیفا نتیجه گرفته که این مصدومیت نمی‌تواند اتفاقی تازه پس از دستور قبلی محسوب شود و استقلال باید همان زمان آن را در درخواست اول مطرح می‌کرد.

درباره جوئل کوجو نیز استدلال فیفا مشابه است. در نامه آمده که طبق منابع عمومی، این بازیکن حداکثر از ۲۵ اکتبر ۲۰۲۵، برابر با ۳ آبان ۱۴۰۴، مصدوم بوده است. فیفا با تکیه بر همین تاریخ‌ها نوشته باشگاه نمی‌تواند در درخواست دوم خود، مصدومیت این دو بازیکن را به عنوان دلیل تازه و فوری مطرح کند، چون هر دو مورد پیش از صدور دستور قبلی CAS وجود داشته‌اند. فیفا همچنین به سکوت استقلال پس از دستور ۲۳ دسامبر اشاره کرده و نوشته باشگاه از زمان صدور دستور تا ثبت درخواست دوم در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۶، برابر با ۲۲ دی ۱۴۰۴، کاملاً ساکت مانده است. از نگاه فیفا، همین فاصله زمانی با ادعای فوریت تناقض دارد و نشان می‌دهد استقلال نمی‌تواند موضوع را به عنوان یک بحران ناگهانی و تازه معرفی کند.
 
بخش دیگری از نامه به تلاش استقلال برای توجیه فوریت از مسیر مذاکرات نقل‌وانتقالاتی مربوط است. فیفا نوشته باشگاه مدعی شده سرمربی تیم برای جذب بازیکنان جدید در پنجره زمستانی با چند مدیر برنامه در حال مذاکره بوده، اما مدارک ارائه‌شده نشان می‌دهد آخرین مذاکره در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، برابر با ۴ آذر ۱۴۰۴، انجام شده است. فیفا بر همین اساس استدلال کرده که این مذاکرات نمی‌تواند به بحران مصدومیت‌ها ربط داده شود، مخصوصاً وقتی مصدومیت مهران احمدی بعد از آن تاریخ رخ داده است. در قسمت دیگری از سند، فیفا به وضعیت ایران و ادعای استقلال درباره شرایط اضطراری پرداخته است. فیفا پذیرفته که ایران در وضعیت خاصی قرار دارد، اما نوشته اتکای استقلال به این ادعا که اوضاع ایران در یک هفته یا ۱۰ روز گذشته به‌شدت حساس شده، برای اثبات فورس ماژور و رفع محرومیت ثبت بازیکن کافی نیست. به بیان فیفا، باشگاه نتوانسته نشان دهد شرایط موجود چگونه فعالیت‌هایش را به شکلی مشخص و غیرقابل جبران مختل کرده است.

یکی از نکات قابل توجه نامه فیفا مربوط به بازیکنان خارجی استقلال است. فیفا نوشته طبق اطلاعات عمومی، استقلال دو بازیکن اسپانیایی یعنی آنتونیو آدان و منیر الحدادی و یک بازیکن اهل هائیتی یعنی داکنز نازون در فهرست خود داشته است. استقلال ظاهراً به توصیه‌های امنیتی سفارت‌های اسپانیا و فرانسه و هشدار آمریکا درباره سفر به ایران استناد کرده بود، اما فیفا این استدلال را نپذیرفته است. در نامه آمده که اطلاعیه سفارت اسپانیا صرفاً به شهروندان اسپانیایی توصیه کرده از تجمعات بزرگ دوری کنند و هنگام تردد احتیاط بیشتری داشته باشند. فیفا همچنین نوشته بیانیه دیگر دولت اسپانیا درباره محکومیت خشونت‌ها و وضعیت ایران بوده و اشاره‌ای به الزام شهروندان اسپانیایی برای ترک ایران نداشته است. درباره فرانسه هم فیفا تأکید کرده لینک ارائه‌شده از سوی استقلال توصیه عمومی سفر بوده و در آن گفته نشده شهروندان فرانسوی باید ایران را ترک کنند. فیفا حتی هشدار آمریکا را هم بی‌ارتباط دانسته و نوشته استقلال بازیکن آمریکایی در فهرست خود ندارد، بنابراین استناد به هشدار دولت آمریکا درباره سفر به ایران نمی‌تواند در این پرونده اثر مستقیم داشته باشد. بر اساس همین تحلیل، فیفا نتیجه گرفته باشگاه نتوانسته ثابت کند بازیکنان خارجی‌اش به دلیل دستور یا الزام سفارت‌ها باید ایران را ترک کنند.

موضوع تعداد بازیکنان استقلال نیز در نامه فیفا آمده است. فیفا با استناد به منابع عمومی مانند ترنسفرمارکت و ESPN نوشته استقلال حداقل ۲۸ بازیکن در فهرست خود دارد و از نگاه این نهاد، چنین فهرستی برای رقابت کافی به نظر می‌رسد. در ادامه هم تأکید شده حتی اگر بازیکنان خارجی و دو بازیکن مصدوم کنار گذاشته شوند، استقلال همچنان ۲۲ بازیکن ایرانی در اختیار دارد و این مسئله نمی‌تواند به معنای آسیب غیرقابل جبران باشد. فیفا در این بخش به رویه CAS هم استناد کرده و نمونه‌ای آورده که در آن فهرستی با حدود ۳۰ بازیکن، برای حضور در رقابت‌ها کافی تشخیص داده شده است. این استدلال از نظر حقوقی برای استقلال اهمیت زیادی دارد، چون یکی از پایه‌های درخواست دستور موقت، اثبات این بود که بسته ماندن پنجره توان رقابتی تیم را به شکلی غیرقابل جبران از بین می‌برد. برای صدور دستور موقت در CAS باید سه شرط به صورت همزمان وجود داشته باشد، ضرر غیرقابل جبران، احتمال موفقیت در اصل دعوا و برتری موازنه منافع به سود درخواست‌کننده. فیفا نوشته استقلال در همان شرط اول، یعنی اثبات ضرر غیرقابل جبران، موفق نبوده و به همین دلیل نیازی به بررسی دو شرط دیگر وجود ندارد.

گزارش ۱۳ ژانویه فیفا یک سند عادی نیست؛ یک کیفرخواست حقوقی علیه استراتژی انتخاب‌شده توسط باشگاه است. این گزارش به‌صراحت نشان می‌دهد که استقلال در زمستان گذشته بر مبنای استدلال‌هایی حرکت کرده که نه‌تنها مؤثر نبوده، بلکه موقعیت حقوقی باشگاه را تضعیف کرده است. مسئولیت این انتخاب بر عهده چه کسانی بود؟ مدیر حقوقی وقت و وکلایی که مأمور هدایت پرونده شدند، اصرار زیادی به تجربه و مهارتشان داشتند. امروز پرسش اصلی دیگر این نیست که چرا پنجره بسته شد؛ پرسش این است که چه کسانی و چرا آن را بستند و چه کسانی قرار است آن را باز کنند؟ تناقض ماجرا دقیقاً همین‌جاست.
 
این سند از یک زاویه دیگر هم برای استقلال مهم است. فیفا در آن وارد قضاوت نهایی درباره اصل اختلاف استقلال و منتظر محمد نشده، اما مسیر انتخاب‌شده برای درخواست موقت را رد کرده است. به همین دلیل مسئله اصلی دیگر این نیست که چرا پنجره بسته شد، سؤال مهم‌تر این است که چرا استقلال با استدلال‌هایی وارد این مرحله شد که از نگاه فیفا قابلیت اثرگذاری حقوقی نداشتند. در این شرایط، وعده‌های مدیریتی درباره باز شدن پنجره با یک واقعیت حقوقی سخت روبه‌روست. نامه فیفا نشان می‌دهد پرونده در زمستان گذشته با خوش‌بینی رسانه‌ای قابل حل نبود و برای عبور از این بن‌بست، استقلال به مسیری دقیق‌تر، مستندتر و کم‌ریسک‌تر نیاز داشت.
 
روی پنجره استقلال یک قفل اداری ساده نیست. نامه فیفا نشان می‌دهد این پرونده با هشدارهای جدی حقوقی، ایرادهای مستند و برداشت منفی از شیوه دفاع باشگاه همراه شده است. اگر استقلال می‌خواهد در شروع فصل تازه، تیمی قدرتمند برای لیگ و آسیا بسازد، اول باید از همین نقطه عبور کند، از پنجره‌ای که همچنان بسته مانده و حالا سند فیفا نشان می‌دهد باز کردن آن به مراتب دشوارتر از وعده‌های رسانه‌ای است.