تیم ملی فوتبال ایران قرار است روز شنبه 6 تیر و از ساعت 06.30 صبح به مصاف مصر برود؛ این سومین بازی تیم ملی در مرحله گروهی این رقابت ها است. ایران پیش از این، دو تساوی از دو جدال مقابل نیوزیلند و مصر دارد؛ اولی را 2-2 کرده و دومی را بدون گل پشت سر گذاشته است. با این وجود، رویکرد نسبت به این دو تساوی متفاوت است؛ بابت اولی انتقاد زیادی به امیر قلعه نویی شده ولی برای تساوی دوم از او و سیستم تدافعی تیم ملی تعریف و تمجید به عمل آمده است. مشکل اما اینجاست که شاید همین رویه باعث شود تا او پیش از بازی مقابل مصر، اسیر سردرگمی شود. در واقع شاید دغدغه این روزهای قلعه نویی این باشد که مقابل مصر به فکر ارائه یک بازی تدافعی باشد، یا اینکه شجاعت به خرج دهد و از همان ابتدا برای کسب سه امتیاز وارد میدان شود. بدیهی است هرکدام از این تفکر را انتخاب کند، معایت و مزایایی برایش خواهد داشت.

اتوبوس پارک کنیم

ایران در جدال مقابل بلژیک، روی کاغذ، از پیش بازنده بود. با این وجود، اتخاذ یک سیستم سراسر تدافعی باعث شد امیدهای تیم ملی برای رسیدن به مرحله حذفی حفظ شود. ایران به خوبی روزنه های نفوذ بازیکنان بلژیک را بست و به هدفش که کسب امتیاز بود، رسید. به این ترتیب، امتیاز دوم در مرحله گروهی را کسب کرد و حالا ابتکار عمل برای صعود را در دست خواهد داشت.

اتفاق خوبی که برای قلعه نویی و تیم ملی در این مسیر رخ داده اینکه تا زمان فرا رسیدن بازی با مصر، تکلیف بسیاری از تیم های سوم گروه های مختلف مشخص شده و می تواند بر اساس آن، به فکر ارائه شیوه بازی باشد. با این حال، در حالت منطقی، شاید قلعه نویی به فکر پیاده کردن همان سبک بازی مقابل بلژیک در تقابل با مصر باشد. این یکی برایش اطمینان خاطر به همراه خواهد داشت؛ چراکه با توجه به صعود 8 تیم برترِ تیم های سوم، قلعه نویی شانس زیادی دارد با کسب یک تساوی برابر مصر به مرحله بعدی برود. به این ترتیب، منطقی است اگر او نخواهد در این بازی دست به ریسک بزند. شاید قلعه نویی دوباره اتوبوس پارک کند و به فکر ضدحمله بیفتد؛ به ویژه آنکه در خط حمله بازیکن زهرداری مثل طارمی دارد که می تواند به تجربه اش دل خوش باشد. در این شرایط امیر در بدترین حالت ممکن می تواند یک امتیاز دیگر کسب کند. این بدان معنی است که تیمش بیش از 96 درصد شانس صعود به مرحله حذفی به عنوان یکی از تیم های برتر سوم را خواهد داشت.

شجاع باشیم

روند امتیازگیری در گروه G جام جهانی به گونه ای است که ایران همان قدر که شانس صدرنشینی دارد، ممکن است فرصت صعود به مرحله حذفی را هم از دست بدهد. واقعیت این است در این گروه، پیش از بازی تیم ملی با مصر، رقیب با 4 امتیاز صدرنشین است و ایران با 2 امتیاز در رده دوم ایستاده است. پس اگر تیم ملی بتواند از سد مصر در آخرین بازی مرحله گروهی عبور کند، هیچ بعید نیست صدرنشین این گروه شود. اینجا موضوع جذاب تر می شود؛ چراکه اگر ایران به عنوان صدرنشین از این گروه بالا برود، آن وقت در اولین بازی مرحله حذفی باید با یکی از تیم های برتر سوم سایر گروه ها دیدار کند. این یکی باب میل قلعه نویی است؛ چراکه وعده دو مرحله صعودش در جام جهانی را محقق می کند و می تواند حضورش روی نیمکت تیم ملی را به راحتی تداوم ببخشد. البته که اگر قلعه نویی به عنوان تیم سوم بخواهد از این گروه صعود کند، آن وقت باید با یکی از تیم های اول چند گروه بازی کند که فرانسه خطرناک ترین آن ها به شمار می رود.

اینجا دیگر واقعا تصمیم گیری برای قلعه نویی سخت ولی حیاتی می شود. او می تواند اتوبوس پارک کند و با طیب خاطر یک امتیاز مورد نیازش برای صعود به مرحله حذفی به عنوان تیم سوم را بگیرد؛ یا اینکه شجاعت به خرج دهد، رو به بازی هجومی بیاورد و بختش برای رتبه بهتر در گروه G را بیازماید.