به گزارش ورزش سه، شاید سال‌ها بعد، وقتی آرشیو جام جهانی ۲۰۲۶ را ورق بزنند، این فقط یک عکس از گل کریستیانو رونالدو نباشد.این تصویر، یک اعتراف است. اعتراف به اینکه گاهی بین دو گل خورده در دو بازی متفاوت فاصله‌ای به اندازه یک فرهنگ فوتبالی وجود دارد.

* اینجا توپ از چند سانتی‌متری خط دروازه ازبکستان گذشته است. رونالدو روی زمین افتاده و هنوز گردنش را کشیده تا مطمئن شود توپ داخل رفته. دروازه‌بان با پاهای باز آخرین تلاشش را کرده، اما مدافعان سفیدپوش هر کدام در جایی از محوطه ایستاده‌اند؛ یکی نگاه می‌کند، یکی تازه برگشته، یکی چند قدم آن‌طرف‌تر است. روی خط اما کسی نیست. هیچ بدنی خودش را قربانی نکرده است.

همین، این عکس را تاریخی می‌کند.

چند روز قبل، جام جهانی یک قاب دیگر هم ثبت کرده بود: ایران مقابل بلژیک. دو عکس از دروازه ایران که در آنها تشخیص توپ از بدن بازیکنان تقریباً غیرممکن بود. مدافع روی تیر خوابیده بود، هافبک خودش را روی توپ انداخته بود، دروازه‌بان با نوک انگشتان می‌جنگید و حتی مهاجم تیم، چند متر عقب‌تر، داخل شش قدم ایستاده بود. این یک عکس – اطلاعیه بود. مانیفست یک تیم. تیمی که حاضر است برای هر سانتی‌متر از دروازه‌اش هزینه بدهد.

امشب، درست در شبی که رونالدو با شکستن رکورد مسن‌ترین گلزن تاریخ جام جهانی یک صفحه دیگر به کتاب رکوردهایش اضافه کرد، این عکس ناخواسته صفحه دیگری را هم ورق زد: صفحه فوتبال آسیا.

این جام جهانی برای قاره کهن چندان مهربان نبوده است. کره جنوبی با وجود نمایش‌های امیدوارکننده، در لحظه‌های سرنوشت‌ساز کم آورد. عربستان نتوانست برابر رقبای بزرگ دوام بیاورد و شکست. قطر، میزبان دوره قبل، هنوز با فاصله از استانداردهای بالای جهانی حرکت می‌کند ویکی از پرگل‌ترین باختهای این جام را ثبت کرده. ازبکستان هم امشب، در لحظه‌ای که شاید فقط یک تکل، یک شیرجه یا یک بدن روی خط می‌توانست سرنوشت مسابقه را عوض کند، تسلیم شد و با خوش شانسی فقط 5 گل از پرتغال دریافت کرد.

در این میان، تنها دو تیم آسیایی یک تصویر متفاوت ساخته‌اند: ژاپن و ایران.
ژاپن با فوتبال منظم، جسور و مدرنش احترام گرفته است. تیمی که می‌تواند مالک توپ باشد، پرس کند و از مدعیان امتیاز بگیرد. ایران اما از مسیر دیگری خودش را تحمیل کرده، با سماجتی که گاهی از تاکتیک هم مهم‌تر می‌شود.

شاید فوتبال ایران همیشه زیباترین نباشد. شاید مالکیت توپش به پای ژاپن نرسد و شاید منتقدان هنوز درباره سبک بازی‌اش بحث کنند. اما یک ویژگی هست که سال‌هاست تغییر نکرده: این تیم، بخصوص در فشار گل را مفت ومجانی به حریفان نمی‌دهد.

در فوتبال، همه گل می‌خورند. ایتالیا گل می‌خورد، آلمان گل می‌خورد، برزیل هم گل می‌خورد. آنچه تفاوت می‌سازد، کیفیت مقاومت قبل از گل است. اینکه آخرین تصویر، نگاه کردن به توپ باشد یا شیرجه زدن برای نجاتش.

به همین دلیل است که این عکس از بازی پرتغال و ازبکستان، بیشتر از آنکه درباره رونالدو باشد، درباره ایران حرف می‌زند. دو صحنه تاریخی از بازیکنان یک نسل که دارند با نفس و تکل و شیرجه و فریاد توپ را از خط دروازه دور می‌کنند. اگر از رونالدو بپرسید از ایران خاطرات ویژه‌ای دارد. تیمی که نگذاشت او هشت سال پیش حتی از روی نقطه پنالتی گل بزند، تیمی که کار را به جایی رساند که کریستیانوی عصبی با آرنج به صورت مرتضی پورعلی‌گنجی کوبید. 

اگر قرار باشد از جام جهانی ۲۰۲۶ فقط یک قاب دفاعی در حافظه فوتبال آسیا بماند، بعید است این عکس متعلق به تیمی غیر از ایران باشد.

این، شاید بزرگ‌ترین سرمایه نسلی باشد که هنوز بلد است برای یک توپِ در حال عبور از خط، تا آخرین نفس بجنگد.