به گزارش ورزش سه، سایت ایتالیایی «ال ماتینو» در گزارشی به بررسی عملکرد ستاره‌های ناپولی در جام جهانی ۲۰۲۶ پرداخته و از افت محسوس برخی چهره‌های مطرح این تیم، به‌ویژه کوین دی‌بروینه و روملو لوکاکو، انتقاد کرده است. این رسانه با اشاره به تساوی بدون گل بلژیک برابر ایران، بازتاب منفی این نتیجه در رسانه‌های بلژیکی را مورد توجه قرار داده و نوشته است که دو ستاره باتجربه شیاطین سرخ این روزها بیش از هر زمان دیگری زیر فشار افکار عمومی و انتقاد رسانه‌ها قرار دارند:

روح این تیم گم شده به نظر می‌رسد. بطری‌ای که دیگر چیزی در آن نمانده، حباب‌هایی که از بین رفته‌اند و نگاه‌هایی بی‌فروغ. ستاره‌های ناپولی در جام جهانی ۲۰۲۶ روزهای دشواری را سپری می‌کنند و پنج بازیکنی که قرار بود در آمریکا بدرخشند، دیگر آن شور و هیجانی را که در ناپل با خود داشتند، به نمایش نمی‌گذارند.

البته هنوز یک فرصت دیگر برای صعود به مرحله بعدی وجود دارد و بازگشت در همین مرحله یک شکست واقعی خواهد بود. اما فعلاً آمریکا برای اسکات مک‌تومینای، کوین دی‌بروینه، روملو لوکاکو، ماتیاس اولیورا و نوآ لانگ چیزی جز وعده‌های برآورده‌نشده نداشته است.

مک‌تومینای که با درخشش در اسکاتلند و ناپولی محبوبیت زیادی پیدا کرده بود، در جام جهانی کاملاً دور از انتظار ظاهر شده است. او مقابل مراکش و همچنین در بازی نخست برابر هائیتی عملکرد ناامیدکننده‌ای داشت و به دلیل بازی در میانه میدان چهار نفره، به جای ایفای نقشی آزادتر نزدیک مهاجمان، هدف انتقادها قرار گرفته است.

در سوی دیگر، اشتباه اولیورا در بازی اروگوئه مقابل کیپ‌ورد می‌تواند مدت‌ها در خاطر هواداران باقی بماند. پاس اشتباه او زمینه‌ساز گل حریف شد؛ اشتباهی که اگر به حذف اروگوئه منجر شود، بیش از پیش مورد توجه قرار خواهد گرفت.

اما بیشترین انتقادها متوجه بلژیک و دو ستاره اصلی آن، کوین دی‌بروینه و روملو لوکاکو، است. آئورلیو دی‌لورنتیس، رئیس باشگاه ناپولی، در ورزشگاه حضور داشت تا بازی بلژیک و ایران را از نزدیک تماشا کند، اما احتمالاً با ناامیدی ورزشگاه را ترک کرده است.

بلژیک دیگر شباهتی به تیم سال‌های گذشته ندارد و تنها نشانه‌هایی از تلاش برای بقا در آن دیده می‌شود. دی‌بروینه در این مسابقه یک کنترل تماشایی داشت که تصاویرش در سراسر دنیا منتشر شد، اما در طول ۹۰ دقیقه بازی، عملکرد او چندان چشمگیر نبود و بارها تلاش کرد توپ را روی سر لوکاکو بفرستد، بدون آنکه نتیجه‌ای حاصل شود.

لوکاکو ۷۱ دقیقه در زمین حضور داشت؛ رکوردی برای او از زمان مصدومیتی که در اردوی پیش‌فصل در کاستل دی سانگرو دچار آن شده بود. با این حال، حضورش تقریباً بی‌اثر بود و تنها حمایت رودی گارسیا، سرمربی بلژیک، از او جلب توجه کرد.

فضای رسانه‌ای پیرامون این دو ستاره در بلژیک بسیار سنگین شده است. تساوی بدون گل برابر ایران «شرم‌آور» توصیف شده و روزنامه‌ها حتی سن و شرایط بدنی دی‌بروینه و لوکاکو را به سخره گرفته‌اند.

روزنامه Het Laatste Nieuws در صفحه نخست خود با استفاده از هوش مصنوعی، تصاویر این دو بازیکن را به شکل نسخه‌هایی سالخورده منتشر کرده و آنها را به ساکنان یک «خانه سالمندان» تشبیه کرده است.

انتقادها از دی‌بروینه به‌ویژه بسیار تند بوده است. او در کشورش زیر فشار شدیدی قرار دارد و یادداشت‌های انتقادی متعددی منتشر شده که می‌پرسند چرا «کوین واقعی» دیگر در تیم ملی بلژیک دیده نمی‌شود.

خوش‌شانسی بلژیک این است که در آخرین مسابقه مرحله گروهی باید به مصاف نیوزیلند برود؛ آن هم پس از دو تساوی برابر مصر و ایران.

در این میان، نوآ لانگ نیز شرایط بهتری ندارد. او تنها چهار دقیقه و نیم برای هلند بازی کرده و باید دید رونالد کومان در ادامه هم او را روی نیمکت نگه خواهد داشت یا نه. هلند در شرایط خوبی قرار دارد و برای صدرنشینی گروه با تونس رقابت می‌کند؛ موضوعی که باعث شده نقش و اهمیت لانگ در ترکیب نارنجی‌ها چندان پررنگ نباشد.

با این حال هنوز فرصت جبران وجود دارد. در جام جهانی، بازیکنان باید از فرصت‌هایی که در اختیارشان قرار می‌گیرد استفاده کنند، وگرنه ممکن است تا سال‌ها با حسرت زندگی کنند.

اشتباه اولیورا باید هرچه سریع‌تر فراموش شود و به نظر نمی‌رسد مارسلو بیلسا قصد داشته باشد او را از ترکیب اصلی کنار بگذارد. اما برای بلژیک و اسکاتلند، شرایط به یک دوراهی حساس تبدیل شده است، چرا که دی‌بروینه، لوکاکو و مک‌تومینای همگی فاصله زیادی با سطح واقعی خود دارند.

دوران دشواری برای آنها فرا رسیده، آن هم درست در مهم‌ترین هفته‌های فصل.