در نگاه نخست شاید فیلمی درباره هواشناسی در جنگ جهانی دوم چندان هیجان انگیز به نظر نرسد، اما Pressure نشان می دهد چگونه تصمیم گیری های چند روزِ سرنوشت ساز، در فضایی بسته و پرتنش، به اندازه یک نبرد واقعی اهمیت دارند؛ جایی که حتی بارش باران نیز می تواند تاریخ را تغییر دهد.

به نقل از لس آنجلس تایمز، فشار فیلم جدید آنتونی ماراس و نوشته دیوید هیگ، نگاهی متمرکز و نفس گیر به روزهای منتهی به عملیات تاریخی دی-دِی دارد؛ عملیاتی که در ژوئن 1944 در سواحل نورماندی اجرا شد و یکی از مهم ترین نقاط عطف جنگ جهانی دوم به شمار می رود. این فیلم به طور خاص بر نقش کمتر دیده شده اما حیاتی هواشناسان در موفقیت این عملیات تأکید می کند؛ افرادی که پیش بینی هایشان می توانست میان پیروزی و شکست تفاوت ایجاد کند.

روایت فیلم در فضایی تقریباً محدود و بسته جریان دارد؛ در اتاق جنگ ژنرال دوایت آیزنهاور در یک عمارت روستایی در انگلستان. همین محدودیت مکانی، به اثر حال وهوایی تئاتری و فشرده می دهد و تنش را در هر لحظه افزایش می دهد. فیلم از یک جمله معروف آیزنهاور در سال 1961 الهام می گیرد؛ جایی که او در اشاره به موفقیت متفقین در نورماندی گفته بود این پیروزی تا حدی به دلیل داشتن هواشناسانی بهتر از آلمانی ها بوده است.

فیلم از همان ابتدا این پرسش را مطرح می کند که چگونه می توان درباره موضوعی به ظاهر ساده مانند هواشناسی، اثری پرتنش و درگیرکننده ساخت. فشار این تردید را به نقطه شروع خود تبدیل می کند و در طول حدود 100 دقیقه تلاش می کند نشان دهد چرا پیش بینی وضعیت جوی در عملیات دی-دِی تا این حد حیاتی بوده است.

داستان با اشاره به تمرین فاجعه بار Exercise Tiger آغاز می شود؛ مانوری نظامی که با تلفات سنگین و اشتباهات فاجعه آمیز همراه بود و به نوعی پیش درآمدی تلخ برای عملیات اصلی محسوب می شود. پس از این مقدمه تکان دهنده، مخاطب به سرعت با شخصیت اصلی داستان، سرگروه جیمز استگ (با بازی اندرو اسکات)، هواشناس ارشد نیروهای متفقین، آشنا می شود. او در خانه ای آرام در کنار همسر باردارش دیده می شود، اما خیلی زود به مرکز تصمیم گیری های جنگی فراخوانده می شود.

شخصیت استگ، مردی سخت گیر، دقیق و کاملاً متکی بر داده های علمی است. او ترجیح می دهد درست باشد تا محبوب و همین ویژگی او را در برابر دیگران قرار می دهد. استگ برای پیش بینی وضعیت هوا از ابزارهای علمی مانند بالن های هواشناسی، تماس های تلفنی و محاسبات دقیق ریاضی استفاده می کند.

در مقابل او، سرهنگ اروینگ کرک (با بازی کریس مسینا) قرار دارد؛ هواشناسی آمریکایی، خوش برخورد و مورد اعتماد برخی فرماندهان از جمله آیزنهاور. کرک به داده های تاریخی انتخاب شده و تحلیل های کلی تر تکیه می کند و به عنوان فردی خوش بیان، سعی دارد تصمیم گیرندگان نظامی را قانع کند. این تضاد دیدگاه ها، هسته تنش اصلی فیلم را شکل می دهد.

آیزنهاور از این دو می خواهد به یک جمع بندی مشترک برسند، اما همین مأموریت ساده، به نبردی فکری و شخصی تبدیل می شود که در طول چند روز شدت می گیرد.

فیلم عملاً بر دو محور اصلی استوار است: گفت وگوهای میان استگ و آیزنهاور. در حالی که استگ معتقد است طوفان در 5 ژوئن شرایط را برای عملیات نامناسب خواهد کرد، آیزنهاور درگیر فشار عظیم تصمیم گیری است؛ او باید همزمان ارتش را هماهنگ کند، محرمانگی عملیات را حفظ کند و میان نظرات متضاد تعادل برقرار سازد.

در این میان، عملکرد برندان فریزر در نقش آیزنهاور، تصویری پرتنش و انفجاری از یک فرمانده زیر فشار ارائه می دهد؛ کسی که باید میان ده ها عامل حیاتی تصمیمی سرنوشت ساز بگیرد: از وضعیت ناوهای جنگی و استقرار نیروها گرفته تا شرایط ماه کامل و محرمانه نگه داشتن عملیات.

آنتونی ماراس که پیش تر با فیلم هتل بمبیی نیز توانایی خود را در ساخت تریلرهای مبتنی بر رویدادهای واقعی نشان داده بود، در فشار نیز همان سبک دقیق و حساب شده را ادامه می دهد. فیلم با ریتمی تند و منظم پیش می رود و موسیقی ولکر برتلمن به این ریتم، شدت و تنش بیشتری می بخشد.

فیلم برداری اثر نیز توسط جیمی رمزی انجام شده و از نظر بصری بسیار چشمگیر است. نکته قابل توجه، انتخاب آگاهانه کارگردان برای استفاده از رنگ های اشباع و زنده به جای فضای خاکستری و کم رنگ رایج در فیلم های تاریخی این دوره است. این انتخاب باعث شده فیلم در عین پرداختن به یکی از خونین ترین روزهای تاریخ، از نظر بصری زیبا و حتی شاعرانه به نظر برسد؛ تضادی عجیب میان زیبایی تصویر و خشونت واقعیت.

در کنار بازی فیزیکی و پرقدرت برندان فریزر، اندرو اسکات در نقش استگ اجرایی آرام، کنترل شده و درونی ارائه می دهد. او شخصیتی است که احساساتش را سرکوب می کند، اما در لحظات حساس، این احساسات به شکلی انفجاری بروز پیدا می کنند.

یکی از این لحظات، سخنرانی احساسی او درباره نادرستی پیش بینی های تاریخی کرک است؛ لحظه ای که در نهایت توجه آیزنهاور را جلب می کند. بازی اسکات در این نقش، نمونه ای از توانایی او در نمایش احساسات درونی بدون اغراق است؛ نوعی بازیگری ظریف که تماشاگر را به درون ذهن شخصیت می برد.

در یکی از صحنه های آرام فیلم، شخصیت کی سامرزبی (با بازی کری کندن)، دستیار و فرد مورد اعتماد آیزنهاور، به شوخی می گوید هواشناسان خسته کننده اند. اما استگ در پاسخ، به شکلی جدی یادآوری می کند که خودِ هوا هرگز خسته کننده نیست؛ زیرا زندگی انسان ها را تغذیه می کند یا نابود می سازد.

او می گوید مردم می پرسند کی باد تمام می شود؟ اما کمتر کسی می پرسد چرا باد می وزد؟ این جمله ها، او را به عنوان شخصیتی شبه فیلسوف معرفی می کند که نگاهی عمیق تر به طبیعت و نقش آن در زندگی انسان دارد. در جهانی که تغییرات اقلیمی امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته، این نگاه حتی معاصرتر به نظر می رسد.

فیلم فشار در نهایت نشان می دهد چگونه تصمیم های علمی، انسانی و نظامی در یک اتاق کوچک می توانند سرنوشت میلیون ها نفر را تغییر دهند. اثری که در ظاهر درباره هواشناسی است، اما در عمق خود درباره قدرت تصمیم گیری، مسئولیت تاریخی و نقش عوامل به ظاهر کوچک در شکل دادن به بزرگ ترین رویدادهای جهان صحبت می کند.

آیا هواشناسان خسته کننده اند؟ این فیلم پاسخ روشنی می دهد: هرگز. آن ها می توانند تعیین کنند تاریخ چگونه نوشته شود!

منبع: فرارو