سیدمصطفی هاشمی طبا در روزنامه شرق نوشت: در فاصله اعلام آتش بس در تجاوز نیروهای آمریکایی-صهیونی به کشورمان و تفاهم نامه پایان جنگ در نشستی از مدیران کشور، یکی از مدیران سابق که همفکری نزدیکی با به اصطلاح تندروها و جنگ آوران خیالی دارد، مدت طولانی راجع به بازسازی تأسیسات تخریب شده در تجاوز و چگونگی تأمین سرمایه برای این امر صحبت می کرد.

علی رغم نظرات دوستانش که می گویند جنگ را باید ادامه داد و هزینه کرد (بدون محدودیت و بدون محاسبه هزینه-منفعت) و سیلی اول را باید به آمریکا بزنیم و هر که سیلی اول را بزند برنده است، از نظر ایشان به اصطلاح نه خانی آمده و نه خانی رفته است. نه جنگی بوده و نه جنگ مجددی در راه است و می توانیم با خیالی راحت به بازسازی بپردازیم و فقط مشکل کشور تأمین هزینه های بازسازی است. همین دوست عزیز همواره تأکید دارد هیچ گونه کمبودی در زندگی مردم نباید ایجاد شود، همچنان که دوستان به اصطلاح تندرو و جنگ آوران خیالی ایشان دائم به دولت ایراد وارد می کنند که در فکر تأمین نیازهای مردم نیست. گویی جنگ مانند بازی های جنگی ویدئویی است که راحت روی مبل نشسته و میوه و چای و قهوه در کنارشان است و دائم در جنگ پیش رو می جنگند و تلفات می گیرند و هیچ مشکلی هم برای میوه و چای و قهوه و بدنشان پیش نمی آید.

البته اینکه ما در چه حد و در چه موارد می باید به بازسازی بپردازیم امری است که با توجه به شرایط روز و آنچه در پیش است، تعیین اولویت کنیم، اما اینکه بر بازسازی همه جانبه در کنار شعار پیش گامی در جنگ و سیلی زدن به دشمن به عنوان شروع پیروزی یاد کنیم و سپس انتظار داشته باشیم که هیچ صدمه ای به آب، برق، گاز، نان، امکانات حمل ونقل و سایر موارد وارد نشود و در همان حال از دولتیان انتظار کاهش تورم، ارزانی و رفاه داشته باشیم، امری ناممکن و تخیلی است و اینک این نوع تخیل در لباس اسلام خواهی، تأسی به امام حسین علیه السلام، دلسوزی مردم و شعار چهارمین قدرت جهان بودن خود را نشان می دهد.

تردیدی نیست که ملت ما و آسیب دیدگان از استکبار باید مقاومت را سرلوحه کار قرار دهند، چنانچه با مقاومت جانانه ملت ایران آمریکا تفاهم نامه ای را امضا کرد که در تاریخ آمریکا و نیز در تاریخ کشورمان از لحاظ یک سویه بودن به نفع ایران سابقه ندارد و همین امر موجب سخره و بی اعتبارشدن ترامپ، رییس جمهور فعلی ایالات متحده نزد آمریکایی ها شده است. هرچند ممکن است در عمل چندان به کار نیاید و همان گونه که رهبر شهیدمان به محور مقاومت در مقابل آمریکا و صهیونیسم اعتقاد داشتند، اما موضوع مقاومت است و نه هر اقدام نسنجیده و اگر درست نگاه کنیم، آنچه را برای کشور ضروری می دانستند موضوع بازدارندگی بود و این از حکمت ایشان بود که با سنجش نیروها به برگزیدگی اولویت می پرداختند، اما بازدارندگی و مقاومت کجا و پیش قدم شدن و سیلی زدن با یک استدلال دعواهای کوچه و بازاری کجا؟ امروز جنگ یک امر ترکیبی است؛ یعنی جنگ فقط با جنگ افزار نظامی صورت نمی گیرد.

صورت اقتصادی جنگ تحریم و محاصره از سوی دشمن و اسراف و تبذیر و بی قانونی در اقتصاد و رانت خواری داخلی است که سال ها از یک سو بر ما تحمیل شده و از سوی دیگر خنجر را خود بر خویشتن وارد کرده ایم. صورت فرهنگی جنگ آن تهاجم فرهنگی و رواج فرهنگ ابتذال توسط دشمن از طریق رواج الگوهای خود در گذشته و اینک به صورت قوی تر و ممتازتر رواج الگوهایی که حتی جامعه آنها از آن نفرت دارد از طریق ماهواره و فضای مجازی برای کشورهایی شبیه ما از سوی آنان و هم زمان بی توجهی به مسائل تربیتی، عدم به کارگیری زبان ارتباطی با مردم، استعلای داخلی و تقویت ظواهر و مناسک دینی به جای فرهنگ و معارف دینی. حال این جنگجویان ویدئویی بگویند اولا چقدر هزینه می خواهند از جیب مردم بدهند و تا کی و کجا ادامه دهند و خودشان تاکنون چقدر هزینه داده اند؟ ثانیا اینان تداوم جنگ با استکبار را می گویند در حالی که یا خدمت نظام وظیفه نکرده اند یا یک شب در کنار یک لانچر موشک نبوده اند، در مقام یک استراتژیست نظامی برای مردم سخنرانی می کنند و اصلا تبعات جنگ و محرومیت های ممکنی را که از جهت جنگ باید مردم تقبل کنند و به وضع داخلی کشور در همه ساحت ها که در اثر جنگ فرسوده تر و تورم بیشتر می شود، هیچ اشاره ای نمی کنند.

آری، در مقابل صهیونیست های آدم خوار و کودک کش (که هنوز ابعاد کثیف وجودی شان و آموزه های ضدانسانی و کثیف تورات جعلی و تلمودهای خاخام نویس برای مردم و حتی برای مسئولان روشن نشده) و جماعت یانکی هایی که به جای یک نفر نظامی، 200 غیرنظامی و زن و کودک را می کشند (اشاره به واقعه پرل هاربر و بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی) باید ایستاد و البته ایستادگی فقط در مقابله نظامی نابرابر و صرفا شهادت خلاصه نمی شود. هر چه بیشتر تجهیز داخلی و اصلاح داخلی و فرهنگ استقامت و پایداری عملی و عدم اسراف و مصرف در حداقل ممکن و آبادانی هر چه بیشتر در کشور صورت گیرد به همان میزان نیروی نظامی کشور که باید دستشان را صمیمانه فشرد و بر شجاعت آنان غبطه خورد قوی تر و نیرومندتر می شود. جنگاوران ویدئویی یا عامل دشمن هستند یا ندانسته و با خیال موهوم آب به آسیاب دشمن می ریزند، همچنان که در دو دهه گذشته رژیم کودک کش از تدابیر سوء آنها سود بسیار برده است.