به نقل از فرادید، این مجموعه که توسط الیزابت مری وِدر، خالق سریال هایی مانند New Girl و نویسنده سریال The Dropout ساخته شده، برداشتی آزاد و بسیار متفاوت از فیلم تریلر جنایی بیوه سیاه است. در نسخه جدید، دیگر خبری از زن اغواگری که برای ثروت همسرانش را به قتل می رساند نیست؛ قاتل داستان زنی جوان به نام کاترین است که انگیزه ای بسیار شخصی و تاریک دارد.

سریال تلاش نمی کند کاترین را صرفاً یک هیولا نشان دهد. خشمگین دائماً مرز میان قربانی و مجرم را زیر سؤال می برد. کاترین هم زمان زنی آسیب دیده، خشن، سرد و حسابگر است؛ کسی که اعمالش غیرقابل دفاع اند، اما ریشه های دردناک آن ها قابل درک هستند. سریال می پرسد وقتی عدالت رسمی شکست می خورد، آیا انتقام شخصی می تواند جای آن را بگیرد یا قربانی را به همان چیزی تبدیل می کند که با آن مبارزه می کند؟

در سوی دیگر داستان، آلیس بلک با بازی Emmy Rossum قرار دارد؛ یک کارآگاه سابق پلیس نیویورک که پس از افشای خشونت خانگی از سوی شریک سابقش، مارشال، شغل و اعتبارش را از دست داده است. او اکنون به عنوان مأمور تازه کار اف بی آی وارد پرونده قتل هایی می شود که شباهت هایی میان آن ها وجود دارد. آلیس به تدریج درمی یابد قربانیان کاترین احتمالاً با همان شبکه قاچاق انسان مرتبط بوده اند.

آلیس و کاترین دو روی یک زخم مشترک هستند. یکی در مسیر قانون به دنبال عدالت است و دیگری با خشونت شخصی می خواهد انتقام بگیرد. هر دو خشمگین اند؛ اما تفاوت آن ها در شیوه برخورد با این خشم است. سریال نشان می دهد سرکوب خشم نیز می تواند به اندازه انفجار آن ویرانگر باشد.

شخصیت مهم دیگر داستان، نورا، رییس واحد جرائم جنسی اف بی آی با بازی درخشان Quincy Tyler Bernstine است. او زنی فرسوده اما قدرتمند است که سال ها با پرونده های خشونت جنسی علیه کودکان سروکار داشته و از نزدیک دیده است که بسیاری از مجرمان واقعی هرگز مجازات نمی شوند. نورا نه تصویری قهرمانانه از عدالت دارد و نه اعتماد چندانی به سیستم؛ او می داند گاهی کسانی که برای مبارزه با شر وارد میدان می شوند، خودشان نیز آسیب می بینند و تغییر می کنند.

یکی از مضامین مهم سریال، بازخوانی اسطوره مدوسا است. نورا توضیح می دهد که مدوسا در اسطوره یونانی نه از ابتدا یک هیولا، بلکه قربانی تجاوز بود؛ اما قربانی بودن او باعث نشد به شخصیتی کاملاً پاک و بی گناه تبدیل شود. این ایده، هسته اصلی خشمگین است: رنج می تواند انسان را به سمت مقاومت، عدالت خواهی و حتی خشونت سوق دهد.

منتقدان از رویکرد شخصیت محور سریال استقبال کرده اند. بسیاری معتقدند خشمگین برخلاف بسیاری از تریلرهای جنایی امروزی که به تاریکی و شوک متکی هستند، شخصیت هایش را به ابزار پیشبرد داستان تبدیل نمی کند. قهرمانان و ضدقهرمانان آن دارای تناقض، ضعف، شوخ طبعی و زندگی درونی هستند.

با این حال، سریال اثری آسان و سرگرم کننده برای همه مخاطبان نیست. موضوعاتی مانند سوءاستفاده جنسی، خشونت خانگی، قاچاق کودکان و قتل، فضای سنگینی ایجاد می کنند. برخی صحنه ها از نظر احساسی بسیار دشوارند و خشمگین عمداً مخاطب را از منطقه امن اخلاقی خود بیرون می کشد.

نقطه قوت اصلی سریال این است که پاسخ های ساده ارائه نمی دهد. کاترین قاتلی است که قربانی بوده، آلیس مأموری است که خودش زخمی است و نورا زنی است که سال ها برای اجرای عدالت جنگیده اما به بی عدالتی سیستم پی برده است. هیچ کدام کاملاً قهرمان یا کاملاً شرور نیستند.

در نهایت، خشمگین کمتر درباره کشف قاتل و بیشتر درباره این پرسش است: وقتی عدالت از کار می افتد، انسان تا کجا حق دارد برای اصلاح جهان دست به خشونت بزند؟ این سریال با ترکیب یک داستان جنایی پرتعلیق و مطالعه ای روان شناختی درباره خشم و آسیب، به یکی از تریلرهای متفاوت سال تبدیل می شود؛ اثری که به جای قضاوت شخصیت هایش، مخاطب را مجبور می کند درباره آن ها فکر کند.