او با حنجره ای نیرومند و تحریرهایی بی نقص، نه تنها یکی از ستون های استوار برنامه جاودانه گل ها بود، بلکه با اجرای ترانه های مردمی در سینمای دهه 40 و 50، صدای خود را به درون خانه ها و قلب توده های مردم برد.

ایرج، موسیقی آوازی را نزد استادانی چون ابوالحسن صبا و ادیب خوانساری آموخت. تسلط او بر گوشه ها و ردیف های آوازی در کنار قدرت استثنایی صدایش، سبب شد که محمدرضا شجریان درباره او بگوید: صدای ایرج متر و معیاری برای صدای چپ کوک در موسیقی ماست و هر کس می خواهد تحریر را بشناسد، باید به صدای او گوش کند. او توانست پل مستحکمی میان موسیقی فاخر سنتی و موسیقی عامه پسند شهری ایجاد کند؛ هنری که کمتر خواننده ای در تاریخ موسیقی معاصر ایران به این ظرافت از عهده آن برآمده است.

امروز، کارنامه هنری این استاد پیشکسوت، بخشی از حافظه شنیداری نسل های مختلف ایرانیان است؛ صدایی گرم و پرصلابت که زمان نتوانسته غبار فراموشی بر آن بنشاند.