به نقل از اصلاحات نیوز؛ نسل Z دیگر صرفا مخاطب سیاستگذاری و اطلاع رسانی نیست؛ نسلی است که با زبان، ابزار و منطق ارتباطی متفاوتی وارد میدان شده و انتظار دارد در تصمیم ها و روایت های رسمی نیز دیده و شنیده شود.

شورای اطلاع رسانی دولت طی دو سال گذشته تلاش کرده با ایجاد ظرفیت مشاوران نسل Z ، فاصله میان دولت و بخشی از این نسل را کاهش دهد و ارتباطی مستقیم تر با دغدغه ها، پرسش ها و مطالبات آنان برقرار کند.

از شبکه سازی رسانه ای و تولید روایت های متناسب با این نسل تا پیگیری مطالبات جوانان و تلاش برای رساندن صدای آنان به ساختار تصمیم گیری، این تجربه اکنون وارد مرحله ای جدی تر شده است.

درباره دستاوردها، چالش ها و آینده این مسیر با امیررضا احمدی، مشاور نسل Z رییس شورای اطلاع رسانی دولت گفت و گو کرده ایم که در ادامه می خوانید.

شما قرار است صدای نسل Z در دولت باشید؛ چقدر توانستید این کار را انجام دهید؟

راستش اگر بخواهم به خودم نمره بدهم، ترجیح می دهم صبوری کنم و قضاوت را بسپارم به خود هم نسلانم؛ چراکه درست ترین قضاوت همیشه از دل بدنه جامعه بیرون می آید. ورود به ساختار اداری با تمام گارد ها و بروکراسی هایش اصلا کار ساده ای نبود. اما اگر تا اینجا توانستیم کاری انجام دهیم، دلیلش این بوده که انتخاب خودم حضور در مرکز نبوده، بلکه در دل جامعه و در کنار هم نسلانم بوده ام؛ همان جوانانی که با وجود تمام انتقادها، پای ایران مانده اند. نمونه زنده آن راه اندازی یک کمپین 300 هزار امضایی وسط بحران و جنگ بود؛ آن هم بدون حتی یک خط نامه نگاری اداری، صرفا با نشستن دورهمی پای حرف بچه ها و اعتماد به انرژی خود جامعه، نامه ای که برای محکومیت حملات رژیم صهیونیستی و امریکا تنظیم شد و توانستیم از سازمان ملل پاسخ بگیریم. این یعنی صدای نسل Z یک تشریفات روی کاغذ نیست، بلکه یک جریان واقعی است.

امروز در استان های مختلف مانند مازندران، اردبیل، کرمانشاه، مرکزی و گلستان بسیار فعال هستیم. این کمپین در جریان سفر به استان ها و در دل بحران شکل گرفت و جوانان این مناطق نقش بسیار مهمی در آن داشتند؛ جوانانی که کاملا داوطلبانه وارد صحنه شدند و این کار بزرگ را به سرانجام رساندند.

امروز با تمام وجود می توانم بگویم افتخار این را دارم که ارتباط خودم با هم نسلانم هیچ وقت قطع نشده است. نسل Z نه یک ابزار است و نه یک بحران، بلکه فرصت و سازنده آینده ایران است.

ما شبانه روز و بدون درگیر شدن در روند های سفت وسخت اداری، این ارتباط را حفظ کرده ایم و به کارمان ادامه می دهیم. برنامه ریزی ما این است که تا پایان امسال، در همه استان ها و باتوجه به شرایط هر استان، بستر ورود واقعی نسل زدی ها به عرصه مشارکت و تصمیم گیری را فراهم کنیم.

آیا حضور یک مشاور نسل Z در ساختار دولت می تواند واقعا سیاست ها را تغییر دهد یا نهایتا باعث می شود دولت فقط بهتر بفهمد چرا جوان ها از بعضی سیاست ها ناراضی اند؟ برای اثبات اثرگذاری خودتان چه مثال مشخصی دارید؟

بدون تعارف بگویم؛ حضور یک مشاور نسل Z به تنهایی هیچ معجزه یا دستاوردی نخواهد داشت. اگر قرار باشد در سیاست های کلان دولت اثری بگذاریم، این کار با یک نفر و پشت میز نشستن اتفاق نمی افتد.

ما به مشارکت گسترده هم نسلان مان در سراسر کشور نیاز داریم. خیلی واضح بگویم: حتی در کوچک ترین شهرستان ها هم باید جوانان دغدغه مند در کنار ما باشند تا بتوانیم بدون نگاه های جناحی و سیاسی، دست به دست هم برای ایران قدم برداریم.

یکی از اصلی ترین دلایل ناامیدی جوانان امروز، همین دیده نشدن و نداشتن نقش در تصمیم گیری ها است. یک لحظه خودتان را جای جوان امروز بگذارید؛ تصور کنید از صبح تا شب افرادی بنشینند و بدون حضور شما برای زندگی تان تصمیم بگیرند، همه آیین نامه ها را دیکته کنند و درنهایت هم خروجی آن تصمیمی باشد که هیچ منفعت یا آورده ای برای آینده تان ندارد.

خب، خود شما اگر جای ما بودید ناراحت و منتقد نمی شدید؟ این دقیقا حکایت نسل Z و حتی فراتر از آن، کل جامعه است. هر انسانی وقتی در تصمیم گیری های مربوط به زندگی خودش سهمی نداشته باشد، حق دارد منتقد باشد. در حالی که نسل جوان ثابت کرده اگر میدان داده شود، بدون هیچ چشمداشتی حاضر است برای حل مشکلاتش به میدان بیاید، خودش تصمیم بگیرد و با همراهی تجربه نسل های گذشته، کار را به مرحله اجرا برساند.

به نظر شما بزرگ ترین سوءتفاهم دولت و نسل Z چیست؟ چیزی که مدیران دولتی فکر می کنند جوان ها می خواهند، اما در واقع نمی خواهند.

بزرگ ترین سوءتفاهم این است که گاهی در ساختار مدیریت کشور فکر می کنند نسل Z خواسته های عجیب وغریب، پرهزینه یا دنبال تنش دارد؛ در حالی که جوان امروز هیچ مطالبه دست نیافتنی ندارد.

تصور اشتباه این است که مدیران فکر می کنند با ارایه یک سری بسته های تشویقی فرمایشی، هدایای دستوری یا شعار های توخالی می توانند دل جوان را به دست بیاورند؛ در حالی که جوان امروز فقط و فقط حق زیستن، استقلال فردی، دیده شدن و حق انتخاب را می خواهد.

نسل جدید دنبال تشریفات و نگاه قیم مآبانه نیست. قوانین دست وپاگیر، محدودیت های بی منطق و بروکراسی خشک را پس می زند و صرفا دنبال عقلانیت، احترام متقابل و فضای نفس کشیدن است. مساله خیلی ساده تر از این حرف هاست: ما دنبال لطف و نگاه از بالا به پایین نیستیم. ایران خانه همه ماست و فقط می خواهیم حقوق شهروندی، اصالت و عاملیت ما به رسمیت شناخته شود.

شما الان داخل ساختار دولت آمده اید؛ چطور مطمئن می شوید بعد از مدتی خودتان هم گرفتار همان نگاه رسمی و اداری نشوید که قرار است درباره اش به دولت هشدار بدهید؟

کدام تشریفات؟ اصلا برای کسی که کارش میدانی است، وقت این حرف ها باقی نمی ماند. من خودم از همین نسل هستم. ارتباط ما با بچه ها در استان ها و کف جامعه، یک ارتباط زنده و هرروزه است. وقتی سرم شلوغ کار واقعی و شنیدن درد هم نسلانم و پیگیری آنهاست، اصلا فرصت نمی کنم درگیر سیستم اداری شوم. کار ما روی زمین است، نه روی کاغذ و تا وقتی این ارتباط قطع نشود، هیچ کس نمی تواند زبان ما را عوض کند.

نسل Z معمولا از شعار فاصله می گیرد و دنبال اثر واقعی است. به نظر شما دولت برای اینکه جوان ها حرفش را باور کنند، باید چه کاری انجام دهد که تا امروز کمتر انجام داده است؟ زمان مخاطب بودن این نسل خیلی وقت است تمام شده است.

جوان امروز دیگر قرار نیست فقط شنونده تصمیم هایی باشد که دیگران برایش می گیرند. نسل جوان خودش باید میدان دار باشد، فرصت آزمون و خطا داشته باشد و در تصمیم های اصلی مشارکت واقعی کند. تا وقتی نگاه سیستم به جوان، نگاه مخاطب تکالیف باشد و نه تصمیم ساز ، هیچ اعتمادی شکل نمی گیرد. راه حل این موضوع فقط و فقط مشارکت خود نسل جوان است.

اگر قرار باشد نسل Z فقط یک پیام از دولت دریافت کند که واقعا برایش قابل باور باشد، آن پیام چه باید باشد و چرا؟

اگر قرار باشد نسل Z فقط یک پیام از دولت دریافت کند که واقعا برایش قابل باور باشد، آن پیام این است: ما به جای شما تصمیم نمی گیریم؛ ما بستر را می سازیم، خودتان بسازید.