به نقل از تسنیم، حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیامی به مناسبت هفته وحدت فرمودند:دشمن تلاش دارد تا انواع تفاوت های نژادی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، و جغرافیایی را به بهانه هایی برای ایجاد اختلاف بین مردم مسلمان در ایران و در هر کشور اسلامی دیگری تبدیل نماید تا از این منظر، پاره پاره شدن امّت اسلام و تحلیل رفتن قوای آن را به نظاره نشسته و در فرصت مناسب سلطه ی خود را بر آنان اِعمال نماید.

مشرح پیام به این شرح است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

مُحمّدٌ رَسولُ اللهِ وَالّذینَ مَعَهُ اَشِّداءُ عَلی الکُفّارِ رُحَماءُ بَیْنَهُم

ایّام ولادت وجود مبارک نیّر اعظم، اشرف خلائق، سراج منیر، برگزیده ی خداوند، شهر علم، حضرت رحمهٌ للعالمین، رسول مکرّم اسلام صلّی الله علیه وآله وسلّم و فرزند پاک و پاک نهادش، حجّت بالغه ی الهیّه، حضرت امام جعفر صادق صلوات الله وسلامه علیه را به ملّت شریف ایران و امّت بزرگ اسلام تبریک میگویم.

از آن وقتی که خورشید وجود حضرت ختمی مرتبت در مکّه ی مکرّمه طلوع نمود، چشم انداز سعادت بشر که رَهین کمال بندگی و اطاعت از حضرت حق جلّ و علا است، درخشش دیگری یافت؛ ارواح انبیاء و ملائکه ی الهی و قدسیان، غرق در سرور گشته و شیاطین انس و جن، انگشت خشم و حسرت و غم گَزیدند. زیرا برترین خلق خداوند در همه ی عوالم بی شمار خلقت، پا به عرصه ی خاکی می گذاشت و به زودی با خلعت نبوّت و خاتمیّت و با در دست داشتن قرآن عظیم و مأموریت هدایت همه جانبه ی انسان میرفت تا حرکت کاروان عظیم بشریّت را به سوی عبودیّت و تکامل الی الله رقم زند.

زندگی آن حضرت و اوصیاء معصومین ایشان تماماً درس هدایت و بندگی، درس معرفت و محبّت، درس عقیده و جهاد، درس زندگی و اخلاق حسنه ی فردی و اجتماعی، درس امانت و صداقت، درس عزّت و کرامت، درس علم و عمل، درس رحمت و قاطعیت، درس قسط و عدالت، و درس وحدت و برادری است.

این درس ها هرچه بهتر فراگرفته و به آن عمل شود، رسیدن به قلّه های سعادت و نیک بختی برای ابناء بشر میسّرتر میگردد. ما معتقدیم روح مطهّر پیامبر رحمت و همچنین ارواح طیّبه ی اوصیاء و حجج طاهرین صلوات الله و سلامه علیه و علیهم اجمعین همواره مراقب و هدایتگر و مهربان بر احوال مسلمانان و جامعه ی اسلامی هستند. آنگاه که خطایی از فرزندان این پدر مهربان و بزرگوار سر زند، خاطر ایشان رنجیده میشود و هرگاه که مسلمین به درس ها و دستورات ایشان عمل نمایند، قلب مبارکشان مسرور میگردد.

اینک اسلام و اهل آن بعد از گذر از دوران های سخت و پر تلاطم و طی کردن فراز و نشیب های متعدّد از صدر اوّل تاکنون به مرحله ای سرنوشت ساز و تعیین کننده رسیده است. امروز مسلمین نقشی بسیار مؤثّر و تاریخ ساز را میتوانند ایفاء کنند. امروز روزی است که چشم انداز غلبه ی نهایی حق بر باطل، و اسلام بر کفر به مراتب بیش از همه ی ادوار گذشته به عینیّت نزدیک شده است.

شرط اوّل این مهم، اتّحاد کلمه ی مسلمین است. وحدت مسلمین در مقابل کفر جهانی، راهبردی قرآنی و آموزه ای اصیل از اسلام ناب محمّدی صلوات الله و سلامه علیه و آله است و نه یک مسئله ی سطحی و گذرا. مقصود از وحدت آن است که در سطح عمومیِ جوامع اسلامی، نقاط مشترک بین همگان، محور وَ اصل قرار گیرد. البته سعی میشود تا به پشتوانه ی استدلال و در عین رعایت همه ی شئونِ برادری و همراهی و به همان گونه که از آموزه های قرآنی برمی آید، در کمال صلح و صفا نقاط افتراق، تبدیل به نقاط مشترک گردد.

آنچه مسلّم است آحاد مسلمین در جوامع اسلامی باید در مواجهه با کفر جهانی، اصل قرآنیِ اَشِدّاءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَیْنَهُم را محور فکر و بیان و عمل خود قرار دهند و این گونه است که وحدت و اتّحاد اسلامی به دست می آید.

هرگاه هر یک از دو بخش این پیام آسمانی، از مرحله ی عمل مسلمین دور شود، آنان هم از آن جایگاه عزّتی که به حق در مدینه الاسلام واجد آن شده بودند دور خواهند گشت، و این قاعده ای است که تخلّف ندارد.

این قاعده یکی از اصول و پیام های اساسی انقلاب اسلامی است. زمان برگزاری اوّلین هفته ی وحدت به اسفند 1356 هجری شمسی و دوران مبارزه با دستگاه ستم پهلوی برمی گردد؛ آنگاه که رهبر عظیم الشّأن شهید اعلی الله مقامه الشّریف در دوران تبعید خود در ایرانشهر، این فکر را مطرح نموده و شیعه و سنّی از آن استقبال به عمل آوردند. به زودی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به تدبیر بنیانگذار جمهوری اسلامی حضرت امام خمینی قدّس سرّه الشّریف، هفته ی وحدت رسمیّت یافت. به لطف حضرت باری تعالی، مسئله ی وحدت بین آحاد ملّت مسلمان، نمونه ای موفّق در میان ملّت ایران دارد و دسیسه های دشمنان تأثیر زیادی در جهت مخدوش کردن آن نداشته است.

ولی مسلّماً بدخواهان همیشه در کمین این نعمت بزرگ هستند. آنچه آنان را امیدوار میسازد، برجسته سازی اختلافات است. اختلافات عقیدتی و مذهبی گرچه یک وجه مهم از مقصود دشمن اسلام بشمار میرود و او به استفاده از آن بسیار دل بسته است؛ ولی به آن بسنده نخواهد کرد و تلاش دارد تا انواع تفاوت های نژادی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، و جغرافیایی را به بهانه هایی برای ایجاد اختلاف بین مردم مسلمان در ایران و در هر کشور اسلامی دیگری تبدیل نماید تا از این منظر، پاره پاره شدن امّت اسلام و تحلیل رفتن قوای آن را به نظاره نشسته و در فرصت مناسب سلطه ی خود را بر آنان اِعمال نماید.

دستور قرآن کریم در این موارد در آیه ی کریمه ی وَ لا تَنازَعوا فَتَفْشَلوا و تَذْهَبَ ریحُکُم ذکر شده است؛ بنابراین هر فردی در هر جایگاهی، هر کاری که به تفرقه بین مسلمانان بینجامد را صورت دهد و در جامعه ی مسلمین تنازع ایجاد کند، دانسته یا نادانسته و خواسته یا ناخواسته، مقصود دشمنان اسلام را سامان داده است؛ و چگونه در این روزگار کسی میتواند چنین عملی را به جهل و غفلت خود نسبت دهد در حالی که اینک طواغیت عالَم و در رأس آنان امریکای جنایکار نقاب های فریبنده و پوشالین را از چهره ی کریه اهداف استعماری و نقشه های استکباری و سلطه جویانه ی خود کنار زده و دستکش های مخملین فریبگر را در آورده و چنگال خون آلود خود را به همه ی دنیا نشان داده اند؟

اکنون وقت آن است که مسلمانان به فکر فرو روند و حوادث را دقیق تر بنگرند. آیا اگر مسلمین یدِ واحده ای می بودند که مشت خود را با استحکام می فشرد، ملّت فلسطین این گونه بی پناه، مورد ظلم و جنایت اشغالگران قرار میگرفت؟ و آیا اگر ملّت ها و دولت های ساکن در حاشیه ی خلیج فارس اتّحاد خود را در زیر عَلَم اسلام برقرار می ساختند، رجّاله های بی هویّت و فاسد جرأت پیدا میکردند تا از هزاران کیلومتر دورتر به سرزمین ها و دارایی های ایشان طمع ورزند؟

توصیه ی مؤکّد و مکرّر این جانب به حکّام کشور های اسلامی خصوصاً کشور های منطقه غرب آسیا و حاشیه خلیج فارس این است که دشمن واقعی خود را بشناسید و نقشه اش را دریافته، با آن مقابله نمایید. علاج مشکلات امّت اسلامی، اتّحاد کلمه، دوستی و تعاون در مسیر خیر و نیکی است.

حاکمان جنایتکار امریکا و نظام جعلی صهیونی دشمنان قسم خورده این اتّحاد و دوستی هستند. آنان فقط دشمن جمهوری اسلامی و ملّت ایران و جبهه ی عظیم مقاومت اسلامی نیستند؛ بلکه با همه ی امّت اسلام و از جمله ملّتهای غرب آسیا و شمال افریقا دشمنی دارند و در این امر حتی حکّام این کشور ها که بسیاری از ایشان همکار آنان محسوب می شوند، از این امر مستثنی نمی باشند؛ همچنان که بی احترامی علنی و به کار بردن تعابیر زشت نسبت به بعضی از سران کشور های اسلامی از سوی رؤسای استکبار، در حافظه ی نزدیک شما و ما موجود است.

درس مهمّ اتّحاد و عدم تنازع، درس اوّل مکتب اسلام در مورد نوع مواجهه با دشمن و دوست است. امّا درس دوّم آن، دفاع از یکدیگر در مقابل کفر و درس سوّم، انواع همکاری ها و هم افزایی ها در مسائل مختلف زندگی مادّی و معنوی مسلمانان از لحاظ ثروت، امنیّت، علم و پیشرفت است که انتهای این مسیر، وصول به تمدّن نوین اسلامی خواهد بود؛ بنابراین وحدت بین مسلمین سنگ بنای اصلی برای دستیابی به تمدّن اسلامیِ عزیز و غالب است.

این بسته ی مفهومی و فکری که آرزوی ما برای عالم اسلام در آن نهفته است، به نوبه ی خود تا حدّ قابل قبولی در ایران عزیز، صورتِ تحقّق یافته و باز توصیه ی این خادم به آحاد ملّت آن است که به هیچ وجه اجازه ی بروز هیچ اختلافی را در بین خود ندهند.

در پایان امیدوارم با شفاعت های رسول مکرّم و عترت طاهرین ایشان صلوات الله و سلامه علیه و علیهم، سایه ی پررحمت و برکتِ لطف الهی بر جوامع اسلامی افکنده شود و ایشان روز به روز در سایه ی عمل به فرامین الهی پله های ترقّی و عزّت را هر چه بیشتر از پیش بپیمایند.

والسّلام علیکم و رحمه الله و برکاته

سیدمجتبی حسینی خامنه ای

8/شهریور/1405

17/ ربیع الاوّل/ 1448