به نقل از ایرنا، در این مطالعه، محققان تأثیر سه الگوی غذایی کتوژنیک، مدیترانه ای و کم چرب را بررسی کردند. نکته جالب این بود که هر سه گروه تقریباً به یک اندازه، حدود 10 درصد از وزن خود را از دست دادند. بنابراین تفاوت اصلی نه روی ترازو، بلکه در برخی تغییرات درون بدن دیده شد.

افرادی که رژیم کتوژنیک داشتند، حدود 67 درصد کاهش چربی کبد را تجربه کردند؛ کاهشی که بیشتر از دو گروه دیگر بود. حساسیت بدن به انسولین نیز در این گروه بهبود بیشتری پیدا کرد.

این موضوع به ویژه برای افراد مبتلا به پیش دیابت اهمیت دارد. مقاومت به انسولین زمانی اتفاق می افتد که سلول های بدن پاسخ مناسبی به این هورمون نمی دهند و در نتیجه کنترل قند خون دشوارتر می شود. بهبود حساسیت به انسولین می تواند به کنترل بهتر قند خون کمک کند.

یکی از مهمترین دلایل محبوبیت رژیم کتوژنیک، تاثیر آن بر کاهش وزن است. محدود کردن کربوهیدرات می تواند در کوتاه مدت به کاهش وزن منجر شود و در برخی افراد کنترل اشتها و کاهش دریافت کالری نیز در این روند نقش دارد.با این حال نباید کاهش وزن اولیه را همیشه به معنای از بین رفتن سریع چربی بدن دانست. در آغاز رژیم، کاهش ذخایر گلیکوژن و آب همراه آن نیز می تواند باعث افت قابل توجه وزن روی ترازو شود. به همین دلیل بخشی از کاهش وزن روزهای نخست ممکن است ناشی از تغییر آب بدن باشد.

از طرف دیگر پایبندی طولانی مدت به رژیم های بسیار محدودکننده برای همه افراد آسان نیست. در بررسی های پزشکی نیز تاکید شده است که اثرات بلندمدت کتوژنیک برای کاهش وزن و برخی بیماری های متابولیک هنوز به اندازه کافی روشن نیست و توانایی فرد برای ادامه رژیم اهمیت زیادی دارد. بنابراین کتوژنیک را نباید یک راه میانبر برای لاغری دانست. کاهش وزن پایدار معمولا به مجموعه ای از عوامل از جمله میزان انرژی دریافتی، کیفیت مواد غذایی، فعالیت بدنی و امکان ادامه رژیم در بلندمدت وابسته است.

یکی از اشتباه های رایج در اجرای کتوژنیک، حذف بسیاری از منابع کربوهیدرات بدون جایگزین کردن منابع مناسب فیبر است. اگر فرد نان، غلات، حبوبات و بسیاری از میوه ها را حذف کند اما سبزیجات کم کربوهیدرات را نیز به اندازه کافی مصرف نکند، دریافت فیبر می تواند کاهش پیدا کند. سبزیجاتی مانند اسفناج، بروکلی، کاهو، خیار و دیگر سبزیجات کم کربوهیدرات می توانند در تامین فیبر و برخی ویتامین ها کمک کننده باشند. با این حال، انتخاب مواد غذایی باید متنوع باشد تا رژیم غذایی از نظر ریزمغذی ها فقیر نشود.

با این حال، پژوهشگران تأکید می کنند نتایج مطالعه به این معنا نیست که رژیم کتوژنیک سالم ترین رژیم یا بهترین انتخاب برای همه افراد است. محدودیت شدید کربوهیدرات می تواند رعایت این رژیم را در بلندمدت دشوار کند و کیفیت مواد غذایی انتخاب شده در آن نیز اهمیت زیادی دارد.

از سوی دیگر، هر سه رژیم مورد بررسی به کاهش قابل توجه وزن منجر شدند؛ یافته ای که نشان می دهد برای بسیاری از افراد، داشتن یک الگوی غذایی سالم و قابل ادامه در بلندمدت ممکن است از انتخاب نام یک رژیم خاص مهم تر باشد.

محققان می گویند برای مشخص شدن اثرات بلندمدت رژیم کتوژنیک بر کبد، قند خون و سلامت قلب به مطالعات بزرگ تر و طولانی تری نیاز است.

اگر پزشک یا متخصص تغذیه اجرای رژیم کتوژنیک را برای فرد مناسب تشخیص دهد، کیفیت مواد غذایی اهمیت زیادی دارد. انتخاب چربی های سالم مانند روغن زیتون، مغزها، دانه ها و ماهی می تواند گزینه مناسب تری نسبت به تکیه زیاد بر چربی های اشباع و گوشت های فرآوری شده باشد. همچنین نباید سبزیجات را به دلیل داشتن مقدار اندکی کربوهیدرات حذف کرد. سبزیجات کم کربوهیدرات می توانند به تامین فیبر، ویتامین ها و مواد معدنی کمک کنند. دریافت مایعات کافی نیز اهمیت دارد و در صورت نیاز، وضعیت الکترولیت ها باید با نظر متخصص بررسی شود.

رژیم کتوژنیک می تواند برای برخی افراد مزایایی مانند کاهش وزن کوتاه مدت و بهبود برخی شاخص های قند و چربی خون داشته باشد و در شرایط خاص، یک درمان تغذیه ای معتبر برای صرع مقاوم به دارو محسوب می شود. اما همین رژیم می تواند باعث یبوست، سردرد، خستگی، کم آبی، اختلالات الکترولیتی و در برخی افراد افزایش خطر سنگ کلیه شود.

به همین دلیل، کتوژنیک را نباید صرفا به دلیل محبوبیت آن در شبکه های اجتماعی، یک روش سریع و بی خطر برای لاغری تصور کرد. برای فرد سالمی که صرفا قصد کاهش وزن دارد نیز بهتر است پیش از شروع یک رژیم بسیار محدودکننده، وضعیت سلامت، داروهای مصرفی، سابقه بیماری و امکان ادامه رژیم در بلندمدت بررسی شود.

در نهایت بهترین رژیم غذایی الزاما رژیمی نیست که سریع ترین کاهش وزن را ایجاد کند، بلکه رژیمی است که در کنار تامین نیازهای بدن، با شرایط فرد سازگار باشد و بتوان آن را به شکل پایدار و ایمن ادامه داد. کتوژنیک در برخی افراد می تواند ابزار مفیدی باشد اما برای همه مناسب نیست و در موارد درمانی، جایگاه آن باید در چارچوب پزشکی و تغذیه ای تخصصی تعیین شود.