به نقل از اطلاعات آنلاین، این مطالعه با نام آینده برتری هوایی: تسلط بر آسمان در جنگ با شدت بالا به طور غیرمعمولی در مورد محدودیت های جنگنده های نسل چهارم فعلی اروپا صریح بود. نویسندگان در مورد دشواری عملیات علیه جنگنده های مدرن نسل پنجم و مزایای اصلی که هواپیماهای رادارگریز از آن بهره می برند، بحث می کنند.

این مقاله تأکید می کند که گرچه رادارگریزی به تنهایی برتری هوایی را تضمین نمی کند، اما در دشوارترین سناریوها مزیت بسیار مهمی فراهم می کند. عدم تقارن فناوری به طور فزاینده ای آشکار است، زیرا خلبانان فرانسوی مرتباً در تمرینات مشترک با جنگنده های نسل پنجم روبرو می شوند و اظهار می کنند: "با حسگرهای موجود در وضعیت فعلی، پیروزی در ماموریت جنگی علیه جنگنده های رادارگریز غیرممکن است." این در حالی است که رافال دو دهه از سایر انواع جنگنده های اروپایی در ادغام رادارهای آرایه فازی و یک دهه در ادغام رادار آرایه اسکن الکترونیکی فعال جلوتر بوده است.

یکی از کاستی های اصلی رافال و سایر انواع جنگنده های اروپایی نه تنها این است که رادارهای آنها عموماً از رادارهای توسعه یافته در چین و ایالات متحده پیشرفته تر نیستند، بلکه این است که هواپیماهای نسبتاً سبکی هستند که فقط می توانند رادارهای نسبتاً کوچکی را ادغام کنند. F-15EX ایالات متحده راداری را ادغام می کند که هم پیچیده تر و هم تقریباً دو برابر اندازه رافال است و آن را حتی در برابر اهداف پیشرفته رادارگریز بسیار کارآمدتر می کند، در حالی که این موضوع در مورد J-16 چینی که راداری بیش از سه برابر بزرگ تر را ادغام می کند، صدق می کند. بنابراین، جنگنده های اروپایی نه تنها بیش از یک نسل در طراحی هواپیما و پیچیدگی حسگرها عقب هستند، بلکه از طراحی های سبک خود نیز رنج می برند.

نیروی هوایی فرانسه سال 1983 شروع به تعریف الزامات رافال کرد، گرچه تأخیرهای عمده در توسعه به این معنی بود که 18 سال طول خواهد کشید تا این هواپیما با تأخیر در سال 2001 به خدمت گرفته شود. برنامه رافال از همان ابتدا بسیار دور از لبه تیز بود و زمانی که اولین پرواز خود را انجام داد، هم ایالات متحده و هم اتحاد جماهیر شوروی قاطعانه به سمت نسل پنجم توسعه فناوری نبرد هوایی حرکت کرده بودند. گرچه از نظر فناوری یک نسل کامل از رافال جلوتر بودند، اما نمونه های نمایشی فناوری نسل پنجم YF-22 و YF-23 ایالات متحده تنها چهار سال پس از اولین نمونه نمایشی خود رافال پرواز کردند، در حالی که قرار بود رقیب شوروی، MiG 1.42، اولین پرواز خود را دو تا سه سال پس از آنها انجام دهد، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به این برنامه پایان داد و توسعه جنگنده روسی را دهه ها به عقب انداخت.

ورود جنگنده چینی J-20A به خدمت و همچنین معرفی پیش بینی شده F-35 Block 4 در اوایل دهه 2030، اختلاف در عملکرد را بیشتر و پتانسیل نوسازی رافال را بسیار محدودتر خواهد کرد. در همین حال، روسیه که در توسعه جنگنده از ایالات متحده و چین بسیار عقب مانده، جنگنده نسل پنجم Su-57 خود را بسیار ارتقا داده که اگرچه از J-20 یا F-35 پیچیدگی کمتری دارد، اما همچنان پتانسیل رزمی یا نوسازی بسیار بالاتری نسبت به هر نوع جنگنده اروپایی دارد. خود رافال هم به دلیل ناتوانی در رقابت در سطح جنگنده های پیشرفته نسل پنجم، چشم انداز صادرات خود را به طور جدی محدود کرده است، به طوری که این هواپیما هر مناقصه ای را که در آن با F-35 رقابت کرده است، از دست داده است.

رافال اولین آزمایش رزمی شدید خود را در ماه مه 2025 انجام داد که طی آن بین یک تا چهار فروند از هواپیماهای نیروی هوایی هند در جریان درگیری با جنگنده های J-10C نسل 4+ ساخت چین که توسط نیروی هوایی پاکستان تأمین شده بود، خنثی شدند. پیش بینی می شود قابلیت های این جنگنده بسیار کاهش یابد، زیرا چین قرار است جنگنده های نسل ششم را اوایل دهه 2030، نزدیک به یک دهه قبل از ایالات متحده، به خدمت بگیرد، در حالی که انتظار نمی رود هیچ کشور ثالثی تا اواخر دهه 2040 جنگنده هایی با توانایی مشابه تولید کند. نیروهای مسلح فرانسه حداقل تا اواخر دهه 2030 و احتمالاً طولانی تر، به رافال به عنوان توانمندترین جنگنده خود تکیه خواهند کرد، زیرا بعید به نظر می رسد برنامه های جنگنده اروپایی در آینده قابل پیش بینی جنگنده ای در حد F-35 Block 4 یا J-20A تولید کنند، چه برسد به یک جنگنده نسل ششم.