به نقل از ایسنا، داریوش فرضیایی برای چند نسل از مخاطبان تلویزیون با نام و تصویر عموپورنگ شناخته می شود؛ شخصیتی که طی بیش از دو دهه، بخشی از خاطرات کودکان و خانواده های ایرانی را ساخته است. او این بار در مجموعه تلویزیونی اکسیر به کارگردانی احمد درویشعلی پور، در قالب شخصیتی داستانی به نام پیروز مقابل دوربین رفته است؛ عطرسازی سنتی که اتفاقی غیرمنتظره، زندگی او و خانواده اش را با تحولاتی تازه روبه رو می کند.

فرضیایی در این گفت وگو با ایسنا از نسبت میان پیروز و عموپورنگ، دشواری عبور از تصویری که طی 25 سال در ذهن مخاطبان شکل گرفته، تجربه بازی در کنار نسل تازه، مضمون زمان و جوانی و همکاری با گروه سازنده اکسیر سخن گفته است.

فرضیایی در پاسخ به پرسش ابتدایی مبنی بر اینکه شما بیش از دو دهه با هویت عموپورنگ در ذهن چند نسل از مخاطبان تثبیت شده اید. چه ویژگی ای در شخصیت پیروز وجود داشت که احساس کردید می تواند تصویر تازه ای از داریوش فرضیایی ارائه کند؟ چنین توضیح می دهد: به نظر من پیروز، همان عموپورنگی است که سالخورده شده است. عموپورنگ طی این سال ها تجربه حضور در کنار کودکان، جوانان و خانواده ها را به دست آورده و پیروز فرصتی بود تا مجموعه ای از این تجربه ها در قالب یک شخصیت داستانی عرضه شود. او شخصیتی است که بار سال ها تجربه را با خود به دوش می کشد و حالا این تجربه در قاب یک مجموعه نمایشی دیده می شود.

پیروز خود عموپورنگ است که پیر شده

پرسش بعدی از فرضیایی درباره دشواری جداشدن از تصویر عموپورنگ و تبدیل شدن به یک شخصیت داستانی است که پاسخ می دهد: وقتی فردی حدود 25 سال با یک هویت مشخص مقابل مخاطب حضور داشته باشد، تغییر آن قالب کار آسانی نیست. من پیش از این در برنامه های زنده، تیپ های متفاوتی مانند پیرمرد یا حتی پیرزن را تجربه کرده بودم اما پیروز یک تیپ گذرا نیست. او درواقع خود عموپورنگ است که پیر شده و تجربه های زیادی پشت سر دارد.

او ادامه می دهد: در این مسیر، نقش کارگردان بسیار مهم بود. ممکن است بازیگر استعداد و ظرفیت لازم را داشته باشد، اما این کارگردان است که باید او را هدایت کند و آن ظرفیت را به شکل درست مقابل دوربین بیاورد. احمد درویشعلی پور در رسیدن من به شخصیت پیروز بسیار کمک کرد. خودم نیز تلاش کردم موقعیت و واقعیت این شخصیت را باور کنم؛ چون وقتی بازیگر به باور برسد، بخش مهمی از مسیر را طی کرده است.

احساس می کنم میان فرزندان خودم هستم

این مجری باسابقه برنامه های کودک در پاسخ به اینکه رابطه پدرانه پیروز با فرزندانش چگونه برایش باورپذیر شد؟ می گوید: حسی که نسبت به بچه های حاضر در مجموعه داشتم، واقعاً پدرانه بود. برخی از آنها از کودکی با برنامه های من بزرگ شده اند. ترنم کرمانیان پیش از این چند بار در برنامه های من حضور پیدا کرده بود. آرین محمودی نیز بعدها تصویری به من نشان داد و گفت یکی از کودکانی بوده که در برنامه کتابخانه عموپورنگ در ردیف بالا نشسته است. وقتی با چنین موقعیتی روبه رو می شوید، دیگر احساس نمی کنید میان چند بازیگر قرار گرفته اید؛ احساس می کنید میان فرزندان خودتان هستید. همین پیشینه به من کمک کرد تا رابطه پیروز با فرزندانش را واقعی تر درک کنم.

مه لقا باقری نیز با توجه به تجربه جدی اش در تئاتر و سینما، در شکل گیری رابطه میان پیروز و همسرش بسیار به من کمک کرد.

پرسش بعدی درباره گریم متفاوت کاراکتر پیروز است و اینکه چه تأثیری بر شکل گیری این شخصیت داشته است؛ فرضیایی پاسخ می دهد: گریم بسیار کمک کننده بود. دیدن آن چهره تازه باعث شد سن، حالت و موقعیت پیروز را بهتر درک کنم و در پیدا کردن رفتار، حرکات و زبان بدن شخصیت مؤثر بود.

او خاطرنشان می کند: من حقیقتاً هنوز خودم را بازیگر نمی دانم؛ خودم را مجری ای می دانم که این بار در موقعیتی نمایشی قرار گرفته است. در اکسیر هم تا حد زیادی خود داریوش فرضیایی را در قالب سنی متفاوت بازی کردم؛ یعنی شخصیتی که ریشه هایش برایم آشناست، اما تجربه و ظاهر متفاوتی دارد. آقای درویشعلی پور نیز مرتب تأکید می کرد که داریوش را بازی کن . فکر می کنم همین موضوع به باورپذیری پیروز کمک کرد.

پس می توان گفت بخشی از موفقیت شخصیت، به حضور خود واقعی فرضیایی مقابل دوربین بازمی گردد؛ به این پرسش چنین پاسخ می دهد: من نمی توانم جلوی دوربین تظاهر کنم. اگر بخواهم چیزی را بازی کنم که به آن باور ندارم، مخاطب خیلی زود متوجه می شود. شاید دلیل ارتباطی که طی این سال ها با مردم شکل گرفته، همین واقعی بودن باشد. نمی گویم انسان کاملی هستم؛ هیچ کس بدون نقص نیست، اما دست کم می توانم بگویم بخش عمده آنچه مخاطب از من دیده، خود واقعی من بوده است.

افرادی که در این زمینه صاحب نظر بودند نیز به من گفتند هنگام تماشای اکسیر ، پیری شخصیت را باور کرده اند و پس از مدتی فراموش کرده اند که بازیگر این نقش پیشینه ای طولانی در برنامه های کودک دارد. شنیدن این نظر برای من ارزشمند بود.

عموپورنگ نیز گاهی غمگین و جدی می شود

اکسیر درباره میل انسان به جوان ماندن و مواجهه با گذر زمان است. این مضمون برای داریوش فرضیایی چه معنایی دارد؟ پاسخ می دهد: من همیشه آدم بشاش و پرانرژی ای بوده ام، اما این به آن معنا نیست که انسان های شاد غم ندارند یا همیشه زندگی برایشان گل وبلبل است. آدم های پرانرژی نیز گاهی غمگین و جدی می شوند و زندگی آنها را با دشواری هایی روبه رو می کند. عموپورنگ نیز مانند هر انسان دیگری، دوره ای از رشد و تکامل را طی می کند.

او خاطرنشان می کند: من هیچ گاه ادای بچه ها را درنیاورده ام؛ با زبان بچه ها و در دنیای آنها زندگی کرده ام. اگر پس از اکسیر دوباره اثری برای کودکان بسازم، باز هم قرار نیست تظاهر کنم. آنجا نیز داریوش فرضیایی ای خواهم بود که با وجود گذشت زمان، کودک درونش را حفظ کرده است.درعین حال، انسان باید گذر زمان را بپذیرد. پذیرش آسان نیست، اما وقتی واقعیت را باور کنیم، بهتر می توانیم با آن کنار بیاییم.

او در پاسخ به سوالی درباره مهم ترین مفهومی که اکسیر می خواهد به خانواده ها منتقل کند، اظهار می کند: دو مفهوم اصلی سریال، زمان و جوانی است. در این مجموعه تلاش کرده ایم اهمیت زمان را برای کودکان و نوجوانان مطرح کنیم؛ اینکه زمان خود را بیهوده از دست ندهند و تمام روزشان صرف فضای مجازی یا سرگرمی هایی نشود که بعداً بابت آنها حسرت بخورند. در کنار آن، درباره جوانی حرف می زنیم؛ اینکه انسان وقتی به سال های بعدی زندگی می رسد، با خود نگوید ای کاش در جوانی فلان کار را انجام داده بودم یا از فرصتی که داشتم بهتر استفاده می کردم. در یکی از صحنه های موردعلاقه ام، پیروز به این مضمون اشاره می کند که فقط کالبدش جوان شده، اما روحش همچنان پیر است. این جمله حرف دل بسیاری از آدم هاست. ما گاهی آرزو می کنیم دوباره جوان شویم، اما بازگشت ظاهر و نیروی جوانی، لزوماً تجربه ها، احساسات و فرصت های ازدست رفته را بازنمی گرداند.

پیروز و عموپورنگ با هم سازگارند

اگر پیروز و عموپورنگ روبه روی یکدیگر قرار بگیرند، درباره چه چیزی صحبت خواهند کرد؟ فرضیایی به این پرسش چنین پاسخ می دهد: فکر می کنم این دو نفر با یکدیگر بسیار سازگار باشند. پیروز جوانی خوبی داشته و حسرت گذشته را نمی خورد. داریوش فرضیایی نیز تلاش کرده کارهایی انجام دهد که در سال های آینده بابت انجام ندادن آنها حسرت نخورد. نقطه مشترک پیروز و عموپورنگ، همین نوع نگاه به زندگی و استفاده از فرصت هاست.

او در پاسخ به اینکه اکسیر اثری برای کودکان است یا مخاطب خانوادگی را هدف قرار داده است؟ می گوید: از ابتدای شکل گیری عموپورنگ، هدف من فقط سرگرم کردن کودک نبود. دوست داشتم پدر و مادر نیز کنار کودک بنشینند، برنامه را ببینند و درباره رفتارها، علایق و حتی شیطنت های فرزندشان کنجکاو شوند. به همین دلیل همیشه بر ترکیب کودک و خانواده تأکید داشته ام، نه برنامه ای که صرفاً برای کودک ساخته شود.

نمایش ها و برنامه های زنده ما نیز فقط قالب کودک نداشتند؛ خانواده را در کنار کودک قرار می دادند. اکسیر هم همین مسیر را دنبال می کند. تلویزیون باید آثاری بسازد که اعضای خانواده بتوانند کنار یکدیگر بنشینند و فارغ از تفاوت ها، از تماشای آن لذت ببرند.

اکسیر نتیجه تلاش یک گروه است، نه عملکرد یک فرد

فرضیایی در پایان درباره همکاری با احمد و محمد درویشعلی پور و دیگر عوامل مجموعه، چنین اظهار می کند: هیچ کاری بدون تلاش به نتیجه نمی رسد و تلاش گروهی زیباترین شکل کار است. همه ما ممکن است استعدادهایی داشته باشیم، اما تک روی نمی تواند یک اثر کامل بسازد. به گروهی که در اکسیر کنار هم قرار گرفتند، افتخار می کنم؛ گروهی که با وجود همه دشواری ها برای ساخت اثری درست و مفید برای کودک و خانواده تلاش کرد.

احمد درویشعلی پور با وجود تجربه ای که در حوزه کودک دارد، دقیقاً می داند از بازیگر چه می خواهد. انتخاب بازیگران و توانایی او در تصور نتیجه نهایی کار، حتی پیش از تدوین، نشان دهنده هوش و شناخت او از کارگردانی است.

با محمد درویشعلی پور نیز گفت وگوهای زیادی درباره متن و موقعیت ها داشتیم. هماهنگی میان نویسنده، کارگردان و بازیگر باعث شد به زبان مشترکی برسیم. اگر اکسیر توانسته با مخاطب ارتباط برقرار کند، نتیجه تلاش یک گروه است، نه عملکرد یک فرد.