بسیاری از بازنشستگان می‌گویند حذف مزایایی مانند حق عائله‌مندی، حق اولاد، و فریز بن و برخی آیتم‌های مزدی، بحران معیشت را تشدید کرده است.

به گزارش خبرنگار ایلنا، اواسط خرداد ماه سازمان تامین اجتماعی بالاخره احکام حقوق بازنشستگان خود را صادر کرد. بعد از دو ماه تاخیر، تامین اجتماعی مصوبه‌ی شورایعالی کار  را برای مستمری‌بگیران تایید و با  افزایش 60 درصدی حقوق حداقل‌بگیران و افزایش 45درصدی حقوق سایر سطوح موافقت کرد.

تایید مصوبه شورایعالی کار و افزایش 60درصدی به ظاهر اقدامی حمایتی در راستای حفظ قدرت خرید بازنشستگان بود. این عنوانِ دهان‌پُرکن‌ِ افزایش 60درصدی حقوق اما آنچنان که بازنشستگان می‌گویند واقعی نیست. 

تماس‌های مکرر بازنشستگان و بازماندگان تأمین اجتماعی، روایت دیگری را از واقعیت افزایش حقوق مطرح‌ می‌کند؛ روایتی که در آن از افزایش چشمگیر حقوق خبری نیست و آنچه بیشتر به چشم می‌آید، حذف تدریجی مزایا، کاهش حمایت‌های رفاهی و درمانی و کوچک‌تر شدن سفره بازنشستگان است.

بسیاری از بازنشستگان می‌گویند: آنچه بیشتر مطرح می‌شود افزایش 60 درصدی مستمری است، اما از حذف یا فریز مزایایی مانند حق عائله‌مندی، حق اولاد و برخی آیتم‌های مزدی سخنی به میان نمی‌آید. به اعتقاد آنان، با روند در پیش گرفته شده، افزایش اسمی مستمری عملاً اثر خود را از دست داده و دریافتی واقعی فاصله زیادی با ارقام اعلام‌شده پیدا کرده است.

در همین رابطه، یکی از زنان بازمانده تأمین اجتماعی می‌گوید: سال گذشته 17 میلیون تومان مستمری می‌گرفتم و امسال حقوقم به 20 میلیون تومان رسیده است؛ یعنی فقط سه میلیون تومان افزایش. حالا مسئولان می‌گویند حقوق حداقل‌بگیران 60 درصد زیاد شده است. اگر واقعاً چنین افزایشی اتفاق افتاده، پس چرا ما در دریافتیِ خود آن را نمی‌بینیم؟

او به حذف حق عائله‌مندی اشاره می‌کند و می‌گوید: اگر مزایای مزدی مانند گذشته افزایش پیدا می‌کرد، شاید می‌شد از افزایش 60 درصدی صحبت کرد، اما امروز نمی‌شود این ادعا را صحیح دانست.

از قرار معلوم مسئولان سازمان در پاسخ به اعتراض بازماندگان عنوان می‌کنند که به دلیل فوت همسر، حق عائله‌مندی به آنان تعلق نمی‌گیرد. این بازمانده اما این استدلال را نمی‌پذیرد و می‌گوید: اگر من دیگر عائله محسوب نمی‌شوم، پس چرا مستمری همسر بیمه‌شده به من پرداخت می‌شود؟ من عائله همان بیمه‌شده بوده‌ام و این حق سال‌هاست بر اساس قانون پرداخت شده است. چگونه قانونی که نیم قرن اجرا شده، امروز به بهانه کمبود منابع نادیده گرفته می‌شود؟!

این بازمانده همچنین به تفاوت رفتار با صندوق‌های مختلف بازنشستگی اشاره می‌کند و می‌گوید: بازنشستگان کشوری و لشکری همچنان این مزایا را دریافت می‌کنند، اما هر سال یکی از مزایای ما حذف می‌شود؛ پارسال حق اولاد را حذف کردند و امسال هم حق عائله‌مندی را. ظاهرا تامین اجتماعی قصد دارد هر سال کمبود بودجه خود را به نوعی به جیب حداقل‌بگیران جبران کند!

البته اعتراض بازنشستگان تنها به میزان مستمری محدود نمی‌شود. آنان می‌گویند در سال‌های اخیر، خدمات رفاهی و درمانی نیز به شدت کاهش یافته است. یکی از بازماندگان می‌گوید: نه درمان رایگان داریم، نه  خدمات رفاهی و نه از سفرهای زیارتی و تفریحی مانند بازنشستگان سایر صندوق‌ها بهره‌مند هستیم. با وجود پرداخت سال‌ها حق بیمه، امروز احساس می‌کنیم تأمین اجتماعی از بازنشستگان خود حمایت نمی‌کند.

بازنشستگان همچنین می‌گویند مشکل امروز آنان تنها چند ردیف در فیش حقوقی نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از تصمیمات موجب شده قدرت خرید آنان به شکل محسوسی کاهش یابد. کاهش قدرت خرید، حذف حق اولاد، حذف حق عائله‌مندی، محرومیت بازماندگان جدید از حق مسکن، بن معیشتی و برخی مزایای رفاهی، در کنار تورم سنگین و افزایش هزینه‌های درمان و زندگی، شرایطی را ایجاد کرده که به گفته آنان ادامه زندگی را دشوارتر از همیشه کرده است.

روی اعداد مانور ندهید!

به گفته این بازنشستگان، انتظار آنان از سازمان تأمین اجتماعی صرفاً افزایش عدد مستمری نیست، بلکه حفظ حقوق قانونی و حمایت از قشری است که سال‌ها حق بیمه پرداخت کرده و امروز در دوران بازنشستگی نیازمند بیشترین حمایت است.

آنان از مدیران سازمان می‌خواهند به جای تأکید مکرر بر درصدهای اعلامی، جزییات واقعی فیش‌های حقوقی و تغییرات مزایا را نیز به صورت شفاف برای افکار عمومی تشریح کنند تا مشخص شود افزایش اعلام‌شده تا چه اندازه در دریافتی واقعی بازنشستگان اثرگذار بوده است.

بازنشستگان و بازماندگان تأمین اجتماعی از سرپرست جدید سازمان،  مجلس شورای اسلامی، کمیسیون اصل 90، کمیسیون اجتماعی و سایر نهادهای نظارتی خواسته‌اند با ورود به این موضوع، نسبت به بررسی نحوه محاسبه مستمری‌ها، بازگرداندن مزایای حذف‌شده، رعایت حقوق مکتسبه و جلوگیری از کاهش بیشتر حمایت‌های معیشتی و رفاهی اقدام کنند.

آنان تأکید دارند که اعتراض‌شان نه صرفا به اصل افزایش حقوق، بلکه به شکاف میان آمارهای اعلامی و واقعیت معیشت بازنشستگان است؛ شکافی که به باور آنان هر روز بزرگ‌تر می‌شود.