به گزارش ورزش سه، چهار هفته از آغاز فصل لالیگا گذشته و رئال مادرید در آستانه یک ارزیابی جدی است. شاگردان ژوزه مورینیو فصل را با سه پیروزی و یک شکست آغاز کرده‌اند و در کنار امید‌ها، ناامیدی‌هایی هم دیده می‌شود. در ستون نکات مثبت، عملکرد چند بازیکن از جمله آردا گولر، دین هویسن و جود بلینگام و همچنین عملکرد سازمان‌یافته تیم در فاز بدون توپ و فشار تهاجمی‌تر و پرخاشگرانه‌تر برای پس‌گرفتن توپ جای تحسین دارد. اما در طرف ناامیدکننده ماجرا، ناچاریم از خط میانی اسم ببریم؛ خط میانی‌ای که به وضوح با کمبود خلاقیت دست‌و‌پنجه نرم می‌کند.

اینکه از همین حالا یان دیومانده را در فهرست ناامیدی‌ها بگذاریم بی‌انصافی است، اما واقعیت این است که پرونده او کم‌کم تبدیل به مسئله‌ای شده که خیلی‌ها را به فکر فرو برده و نگران کرده است. وینگر اهل ساحل عاج در هر چهار دیداری که تا اینجا برگزار شده به‌عنوان یار ذخیره وارد زمین شده، اما هنوز چیز زیادی نشان نداده است؛ دست‌کم نه در حدی که از بازیکنی ۱۴۰ میلیون یورویی انتظار می‌رود. البته باید در نظر گرفت که او جوان است و برای سازگاری با باشگاه و هم‌تیمی‌های جدیدش به زمان نیاز دارد، هرچند نمی‌توان از قلم انداخت که او با سابقه حضور در لگانس، مادرید و لالیگا را  می‌شناسد و نمی‌شود گفت در محیطی یکسره غریب قرار گرفته است.

فرصت‌ها در راه‌ است

دیومانده در این چند هفته بازیکنی دیده شده که انگار با ترمز دستی کشیده شده می‌دود و نه ریسک چندانی می‌کند و نه ابتکار چندانی بروز می‌دهد. او بیشتر سعی دارد امن و ایمن بازی کند. صد در صد محافظه‌کارانه! کاملاً برعکس تصویری که رئال برایش آنقدر ولخرجی کرده: رئال فکر می‌کرد او بازیکنی است با قابلیت ایجاد اختلال و برهم زدن نظم حریف در هر لحظه و آتش زدن دفاع تیم حریف.

البته می‌دانیم که در جناح چپ به میدان رفتن او به‌جای وینیسیوس  جونیور به عنوان بازیکن فیکس تقریباً غیرممکن است و رقیب او در جناح راست کسی نیست جز آردا گولر، بازیکنی که می‌شود گفت در این روزهای شروع فصل بهترین بازیکن رئال بوده است. بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد که مورینیو گولر را از ترکیب اصلی حذف کند. دیومانده ناچار است صبور باشد. تا این لحظه احتمال اینکه او دیدار بزرگ مقابل اینتر در شروع لیگ قهرمانان را فیکس آغاز کند صفر است، صفر مطلق.

اما فرصت‌ها قطعاً برای دیومانده از راه خواهد رسید. رئال مادرید در هفته‌های آینده و در ماه‌های آینده با تقویمی به‌شدت فشرده مواجه است؛ لالیگا، لیگ قهرمانان اروپا، سوپرکاپ اسپانیا و کوپا دل ری. مثلاً به بازگشت تیم از فیفا دی فکر کنید؛ مادریدی‌ها در دو هفته باید به مصاف ال‌وایلار، رم، سویا، لایپزیش و بارسلونا بروند. در چنین شرایطی، چرخش ترکیب و مصدومیت‌ها اجتناب‌ناپذیر است و یان دیومانده باید به خودش دلداری بدهد چون قطعا در این مسابقات، آنهایی که سطح‌شان پایین‌تر است و قطعا نه ال‌کلاسیکو، به میدان خواهد رفت. این برای شروع اصلاً هم بد نیست.

اما ممکن است شانس هم به یاری او بیاید. اگر مصدومیتی اتفاق بیفتد و به خصوص اگر آردا گولر در این چند روز مصدوم یا بیمار شود ناگهان بخت به دیومانده چشمک می‌زند و او می‌تواند در اولین بازی چمپیونزلیگ برای رئال فیکس شود.

ولی دیومانده اگر مشاوران خوبی داشته باشد نباید به این سناریوهای تخیلی فکر کند. او در عوض باید فقط به شرایط بدنی و ذهنی‌اش تمرکز کند تا زمانی که فرصت‌های واقعی از راه می‌رسد آنها را دو دستی بچسبد و رها نکند.