به گزارش ورزش سه، فوتسالیست‌های زن پرشماری در یک دهه گذشته در سطوح مختلف از فوتسال به فوتبال و بلعکس، جابه‌جایی داشته‌اند و آخرین بازیکنی که تقریباً انتقال موفقیت آمیزی داشت و در یک برهه به بازیکنی خبر ساز تبدیل شد، نیلوفر اردلان بود. در رده مردان نیز، وحید شمسایی در ۲۴ سالگی و در دوران اوج خود که سالن ها را با حرکات و گل‌های میخکوب کننده‌اش پُر می‌کرد، در سال ۱۳۷۹ به عنوان بازیکن کمکی راهی استقلال شد و این تیم را در جام باشگاه‌های آسیا همراهی کرد. اگرچه مقطع حضور شمسایی در استقلال بسیار کوتاه بود، اما این انتقال جایی در تاریخ پیدا کرد و آقای گل سابق جهان تصمیم گرفت، به سالن بازگردد، همان جایی که به آن تعلق داشت. 

سیدمهدی ابطحی، از ستاره‌های دهه ۷۰ و یکی از تکنیکی‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران، نمونه دیگری از بازیکنان شاخصی است که تجربه بازی در فوتبال و فوتسال را دارد. اگرچه ابطحی در اواخر دوران درخشان فوتبالی‌اش به بازی در فوتسال روی آورد و در جام جهانی ۱۹۹۲ هنگ کنگ یکی از ستاره‌های تیم مایلی کهن در چهارمی جهان بود. بازیکنی که همزمان به عنوان کاپیتان تیم‌های ملی فوتبال و فوتسال شناخته می‌شد.

از جنبه جهانی، بسیاری از ستاره‌های بزرگ دنیا از جمله برزیلی‌ها که بازیگری خود را در مساحت‌های کوچیک و کوچه و خیابان‌ها آغاز کردند، ابتدا در آکادمی‌های فوتسال پا به توپ شدند و در ادامه به استعدادبابی‌های فوتبال راه یافتند. اما کمتر کسی به یاد دارد که فوتسالیستی از انتقال فوتسال به فوتبال در سنین بزرگسالان، کارنامه درخشانی را برجای گذاشته باشد.

معمولا تمام جابه‌جایی‌ها در فاصله سنی ۱۸ تا ۲۱ سالگی رقم خورده و حالا فرشته کریمی در ۳۸ سالگی، این چالش هیجان انگیز را تجربه می‌کند. اگرچه به نظر می‌رسد ستاره فوتسال زنان با این انتقال، به دنبال جاه طلبی و رویا پردازی نخواهد بود و صرفا آرزوی بازی با پیراهن پرسپولیس را بر آورده کرده است. چرا که بعید به نظر می‌رسد در مرز ۴۰ سالگی، جایی در تیم ملی فوتبال پیدا کند.

با این حال، عملکرد کریمی در پرسپولیس زیر ذره‌بین خیلی‌ها خواهد بود. او از بازی در سالن ابعاد ۴۰ × ۲۰ متر و ترکیبی پنج نفره و تاکتیک کاملا متفاوت، به زمینی پا می‌گذارد با ۱۰۵ × ۶۸ متر و آرایش یازده نفره که سیستم و تاکتیک‌ها در سطحی دیگر هستند. تنها امتیاز و قابلیت کریمی که می‌تواند سرخپوشان را امیدوار کند، تکنیک این بازیکن و پاس‌های تک ضرب خواهد بود. چرا که در فوتبال امروزی، مربیانی که از توتال فوتبال الهام می‌گیرند و علاقه خاصی به فوتبال شناور دارند، استفاده از این دسته بازیکنان پاسور را در اولویت قرار می‌دهند.‌