به نقل از ایرنا، یک پژوهش جدید نشان می دهد که برای کاهش خطر ابتلا به افسردگی و اضطراب، تعداد دفعات ورزش در هفته ممکن است مهم تر از شدت یا مدت زمان آن باشد. این یافته ها که بر روی بیش از 10 هزار دانشجو در نروژ انجام شده، بر اهمیت تداوم و نظم در فعالیت بدنی تأکید دارد.

پژوهشگران دانشگاه علوم کاربردی نروژ غربی در مطالعه ای جدید دریافتند که تعداد دفعات ورزش در هفته، تأثیر بیشتری بر کاهش خطر ابتلا به افسردگی و اضطراب در دانشجویان دارد تا شدت یا مدت زمان فعالیت بدنی.

این پژوهش که در مجله دسترسی آزاد پی ال اُس وان/ PLOS One منتشر شده، بر روی 10 هزار و 460 دانشجوی تمام وقت نروژی بین 18 تا 35 سال انجام شده است.

چرا سلامت روان دانشجویان مهم است؟

افسردگی و اضطراب از مهم ترین علل ناتوانی در میان جوانان در سراسر جهان هستند. دوران ورود به دانشگاه با فشارهای تحصیلی، نگرانی های مالی، تغییر در روال زندگی و دوری از سامانه حمایتی آشنای خانواده همراه است؛ به همین دلیل، این دوره یکی از مهم ترین زمان ها برای پیشگیری از اختلالات روانی محسوب می شود.

ورزش از دیرباز با بهبود سلامت روان ارتباط داده شده است، اما بسیاری از شواهد قبلی مبتنی بر بررسی های مقطعی بوده اند و تعداد کمی از مطالعات، دانشجویان را به طور طولی (در طول زمان) دنبال کرده و از ابزارهای تشخیصی استاندارد برای شناسایی اختلالات روانی استفاده کرده اند.

تکرار ورزش، مهم تر از شدت آن

در ابتدای این پژوهش، شرکت کنندگان گزارش دادند که چند بار در هفته ورزش می کنند، هر جلسه چقدر طول می کشد و شدت فعالیت بدنی و مجموع زمان ورزش هفتگی آن ها چقدر است. یک سال بعد، آن ها یک پرسشنامه تشخیصی استاندارد را تکمیل کردند که اختلالات روانی رایج را ارزیابی می کرد.

نتایج نشان داد که دانشجویانی که فعالیت بدنی کمتری داشتند، بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب قرار داشتند. از میان عوامل مختلف بررسی شده، تعداد دفعات ورزش در هفته بیشترین ارتباط را با سلامت روان داشت.

این ارتباط برای همه گروه ها یکسان نبود. در میان زنان، شدت ورزش پایین تر، پیش بینی کننده افسردگی و اضطراب بود، در حالی که در مردان، مدت زمان کوتاه تر ورزش هفتگی، عامل خطر قوی تری محسوب می شد.

فواید ورزش با افزایش تکرار، بیشتر می شود

احتمال ابتلا به اختلالات روانی با افزایش فعالیت بدنی کاهش می یابد: هرچه دانشجویان در هفته بیشتر ورزش می کردند، خطر ابتلا به اختلالات روانی در آن ها کاهش می یافت. این تأثیر مثبت تا حدود 10 ساعت ورزش در هفته ادامه داشت؛ یعنی ورزش بیش از 10 ساعت، تأثیر بیشتری در کاهش خطر نداشت و همان اثر محافظتی در حدود 10 ساعت به اوج خود می رسید. البته این به آن معنا نیست که دانشجویان حتماً باید 10 ساعت ورزش کنند تا از مزایای آن بهره مند شوند. این یافته ها همچنین از توصیه سازمان جهانی بهداشت (WHO) مبنی بر حداقل 150 دقیقه فعالیت بدنی متوسط تا شدید در هفته حمایت می کند.

این پژوهش نشان می دهد که تداوم و نظم در ورزش ممکن است کاربردی تر و مهم تر از انجام تمرینات خسته کننده و سنگین باشد. فعالیت منظم می تواند شامل اشکال مختلفی از حرکت باشد و این موضوع، گنجاندن ورزش در برنامه شلوغ درسی را آسان تر از تکیه بر جلسات ورزشی طولانی و گاه به گاه می کند.

از آنجا که این مطالعه از نوع مشاهده ای است، نمی توان با قطعیت گفت که خودِ ورزش از بروز بیماری روانی پیشگیری می کند. عوامل دیگری نیز ممکن است در این رابطه نقش داشته باشند. همچنین، علائم اولیه افسردگی یا اضطراب خود می توانند ورزش کردن را دشوار کنند.

با این حال، کمک به دانشجویان برای فعال ماندن می تواند بخشی از یک راهبرد گسترده تر برای سلامت روان باشد، به ویژه برای کسانی که علائم اولیه یا خفیف را تجربه می کنند.

نقش ورزش در زندگی دانشجویی

پژوهشگران در پایان می گویند: یافته های ما نشان می دهد ه دانشجویانی که به طور منظم ورزش می کنند، در طول زمان در معرض خطر کمتری برای ابتلا به اختلالات روانی قرار دارند. این یافته ها بر اهمیت فراهم کردن زمینه فعالیت بدنیِ در دسترس و طبیعی برای دانشجویان تأکید می کند.

آن ها می افزایند: سلامت روان دانشجویان به یک دغدغه فزاینده در حوزه سلامت عمومی تبدیل شده است. یافته های ما نشان می دهد که حمایت از دانشجویان برای فعال ماندن، می تواند به بهبود سلامت روان آن ها کمک کند و باید به عنوان بخش مهمی از محیط یادگیری سالم در نظر گرفته شود.