به نقل از همشهری آنلاین، فیلم برزخی ها از جمله آثاری بود که اوایل انقلاب با حضور چهره های سینمایی پیش از انقلاب به تولید رسید و بعد از این اثر بود که رسما اغلب بازیگران حاضر در این اثر دیگر مجالی برای حضور جلوی دوربین پیدا نکردند. یکی از بازیگرانی که قرار بود در این اثر سینمایی به ایفای نقش بپردازد مهدی فخیم زاده بود که بازی در این اثر را رد کرد.

مهدی فخیم زاده در این باره می نویسد:

در آن سال ها( ابتدای انقلاب) تهیه کننده ای وجود نداشت. برای همین افرادی مثل کارگردان، فیلمبردار و مدیر تولید دور هم جمع می شدند. هر چه داشتند وسط می گذاشتند و هر کدام گوشه ای از کار را می گرفتند. اگر هم پول کم می آوردند، قرض می کردند و به صورت شراکتی فیلم می ساختند. اسمش را می گذاشتند تعاونی که البته تعاونی واقعی نبود ولی کلمه تعاونی آن روزها اعتبار بیشتری داشت و بیشتر تحویل می گرفتند.

دشمنان فیلم فرنگی، عاملین پخش فیلم های خارجی

اوایل سال 1360 من به همراه منوچهر مصیری، کامران قدکچیان و رضا میرلوحی به همین شیوه یک شرکت فیلمسازی تاسیس کردیم و اسمش را تعاونی فیلمیران گذاشتیم. ولی وقتی خواستیم کار کنیم دیدم اوضاع خیلی خراب است و امکان ندارد بدون کمک و پول دولتی بتوانیم فیلم بسازیم. هر کسی قصد ساخت فیلم داشت باید به نهادها و ارگان های دولتی متصل می شد. ما هم که چنین ارتباط هایی نداشتیم.

تازه فقط مشکل پول نبود. مثلا وقتی آقای حاج سیدجوادی مسئول شد کلا فیلمسازی را تعطیل کرد و در هفت ماهی که مسئولیت سینما را بر عهده داشت هیچ پروانه ساختی صادر نشد. وقتی که آقای معادیخواه وزیر ارشاد شد و مهدی کلهر معاونت سینمایی را بر عهده گرفت چنان شرایط آشفته و ناامنی به وجود آمده بود که آدم هایی مثل ما جرات فیلمسازی را نداشتند، چون نه پروانه ساخت اعتباری داشت نه پروانه نمایش. هر آن امکان داشت همه چیز باطل شود.

در نتیجه ما که برای فیلمسازی دور هم جمع شدیم چند تا فیلم دست دوم و سوم خارجی از وارد کننده ها و واسطه ها خریدیم و شروع به پخش کردیم تا خرج زندگی مان را درآوریم. تصور کنید ما که تولید کننده و دشمن فیلم فرنگی بودیم شده بودیم عامل توزیع فیلم های خارجی.

در همین ماه ها روزی مجید مجتهدی که الان به اسم بیدآبادی معروف است، به من زنگ زد. مجید پسر جمال مجتهدی سینمادار معروفی بود که چند سینما داشت و تا جایی که یادم است سینما میامی، ملت و اروپا مال او بود.

گفت می توانی یک سر به دفتر ما بیایی؟

فیلمی به کارگردانی ایرج قادری

وارد دفترش که شدم دیدم عکس بزرگ امام خمینی(ره) به دیوار نصب شده بود و آدم هیکل داری که من نمی شناختم دارد دست امام را می بوسد. مجید گفت اینجا دفتر یک آدم مهمی است به نام محمدزاده. به عکس روی دیوار و کسی که داشت دست امام را می بوسید اشاره کرد و گفت: با بزرگان مملکت رفت و آمد دارد. خیلی هاشان هفته ای یکی دوبار به اینجا می آیند.

بعد به پوستر فیلم محمدرسول الله ساخته مصطفی عقاد اشاره کرد و گفت: فیلم را خریده است و الان دارد دوبله می شود. قرار است آن را نمایش دهند.

بعد کمی راجع به محمدزاده حرف زد و گفت: حالا تصمیم گرفته فیلم بسازد. من هم تهیه کننده آن هستم. با محمدعلی کشاورز و خسرو شجاع زاده قرارداد بستیم. نقشی هم داریم که می خواهم تو بازی کنی.

گفتم: کارگردان کیست؟

گفت: ایرج قادری.

گفتم: مشکلی ندارد؟

گفت: خیالت راحت باشد. هر مشکلی باشد آقای محمدزاده آن را حل می کند. خیلی آدم کلفتی است.

گفتم: در خدمتیم. فیلمنامه ...

گفت: مطلبی دارد می نویسد.

گفتم: نقش من چیست؟

گفت: خیلی خوب است. خیالت راحت باشد. اگر نقش خوبی نبود که سراغ تو نمی آمدیم. این همه هنرپیشه بیکار است.

دو تا برگه قرارداد درآورد و شروع کرد به نوشتن. همیشه معتقد بودم که قادری کارش را بلد است و از خیلی ها که ادعایشان می شود بهتر است. هنرپیشه هایی هم که انتخاب کرده بود از تئاتری ها بودند. به خودم گفتم حتما می خواهد یک فیلم متفاوت بسازد.

به این فکر بودم که اگر مبلغ قرارداد را 50 هزار تومان نوشته باشد خوب است که دیدم 70 هزار تومان نوشته است. آخرین دستمزد من برای بازیگری 20 هزار تومان بود. برگشتم دفتر خودم و قرارداد و چک را نشان بچه ها دادم و کلی برای خودم کلاس گذاشتم.

مدتی گذشت که خبر آوردند سعید راد هم برای فیلم برزخی ها قرار داد بسته و قادری هم خودش قرار است در این فیلم بازی کند. فکر کردم در این شرایط استفاده از سه هنرپیشه قبل از انقلاب در یک فیلم کار درستی نیست. معتقد بودم کسانی که قبل از انقلاب در سینما بودند باید بی سر و صدا کار کنند وگرنه ممکن است مشکل درست شود.

10، 15 روز بعد شنیدم فردین و ناصر ملک مطیعی هم قرار است در برزخی ها بازی کنند. اول باور نکردم اما پرس وجو کردم و دیدم درست است. یک چک کشیدم و قرارداد را برداشتم و رفتم دفتر محمدزاده. مجتهدی تا مراد دید گفت: خوب شد خودت آمدی فخیم. می خواستم فیلمنامه را برایت بفرستم.

گفتم: لازم نیست. آمده ام تا قرارداد را پس دهم.

گفت: برای چه؟

گفتم: برای این که به نظرم این کار صحیح نیست و گرفتاری درست می کند. چپاندن همه ما که سابقه قبل از انقلاب داریم در یک فیلم کار درستی نیست. حساسیت ایجاد می کند. ما باید بی سر و صدا کار کنیم.

گفت: خیالت راحت باشد. آقای محمدزاده خودش می داند دارد چه کار می کند. مشورت هایش را کرده است و از آن بالابالاها هم مجوز گرفته است.

گفتم: من نیستم.

گفت: بازی کردن در چنین فیلمی با این هنرپیشه ها خیلی برایت خوب می شود.

گفتم: می دانم ولی وقتی جار و جنجال شود همه چیز خراب می شود و همه قربانی می شویم.

زیر بار نمی رفت. بالاخره هم حاضر نشد قرارداد را فسخ کند. من هم رفتم دفتر خودم و چک و قرارداد را گذاشتم داخل یک پاکت و برای او پس فرستادم.

دیگر خبری نشد. بعدها شنیدم حسین ملکی عکاس که حالا فیلمبردار معروفی شده است جای من بازی کرد. به هر حال فیلم ساخته شد و یک سال و نیم بعد اکران شد. خیلی هم با استقبال روبرو شد. ولی همانطور که من حدس زدم جار و جنجال زیادی به پا کرد. در نهایت باعث شد آقای معادیخواه وزیر ارشاد و معاونش مهدی کلهر که در دولت نهم و دهم مشاور فرهنگی آقای احمدی نژاد بود استعفا دهند.