پارسینه گزارش می دهد/فریماه شیخ الاسلامی/حال باید گفت که اگر برای یاد گرفتن مهارت بقا، بخشی از طبیعت را تخریب کنیم، واقعاً چه چیزی یاد گرفته ایم؟

گاهی در این دوره ها به افراد گفته می شود از چوب هایی که روی زمین افتاده اند برای روشن کردن آتش یا ساختن سرپناه استفاده کنند با این تصور که این چوب ها مرده اند و دیگر فایده ای برای جنگل ندارند.

چوبی که روی زمین افتاده و برای ما یک تکه چوب خشک و بی مصرف به نظر می رسد، ممکن است بخشی از یک چرخه در طبیعت باشد. همین چوب ها می توانند محل زندگی یا تغذیه حشرات، قارچ ها و موجودات ریز دیگر باشند و با تجزیه شدن، مواد مغذی را دوباره به خاک بازگردانند.

یعنی چیزی که از نگاه ما مرده است، ممکن است برای جنگل هنوز بخشی از زندگی باشد.

پس وقتی یک گروه وارد جنگل می شود و برای تمرین، تعداد زیادی از چوب های کف جنگل را جمع می کند، شاخه می شکند، پوشش گیاهی را لگدمال می کند، آتش درست می کند و برای ساختن یک سرپناه هر چیزی را که دم دستش است جابه جا می کند، نمی توان گفت چون چیزی از درخت زنده قطع نکرده ایم، پس آسیبی هم نزده ایم.

طبیعت فقط درختان سبز ایستاده نیستند.

خاک، برگ های ریخته، چوب های افتاده، قارچ ها، حشرات، جانوران کوچک و میلیون ها موجودی که شاید حتی دیده نشوند، همه بخشی از یک اکوسیستم هستند.

مشکل بزرگ تر زمانی است که چنین رفتارهایی با اسم آموزش طبیعت گردی یا آموزش بقا به دیگران هم منتقل شود. فردی که قرار است بعد از این دوره ها بیشتر از طبیعت مراقبت کند، ممکن است دقیقاً برعکس، یاد بگیرد که جنگل محلی برای برداشتن چوب، ساختن آتش و برپا کردن سرپناه برای تمرین های شخصی است.

بوشکرفت اگر قرار است مهارت زندگی در طبیعت باشد، باید قبل از هر چیز مهارت آسیب نزدن به طبیعت را آموزش بدهد.

جنگل انبار چوب نیست.

زمین تمرین بی صاحب نیست.

و طبیعت، وسیله ای برای سرگرمی ما نیست.

اگر کسی واقعاً عاشق طبیعت است، باید بداند که بعضی وقت ها مهم ترین مهارت این است که دستش را به چیزی نزند.

شاید لازم باشد برگزارکنندگان این دوره ها یک سؤال ساده از خودشان بپرسنداینکه آیا می توانیم همین آموزش ها را بدون آسیب زدن به یک طبیعت واقعی انجام دهیم؟

اگر پاسخ مثبت است، چرا از همان روش استفاده نکنیم؟

می توان برای آموزش ساخت سرپناه از چوب های آماده و قابل استفاده مجدد استفاده کرد،

چون کسی که برای زنده ماندن در طبیعت آموزش می بیند، باید بفهمد که زنده ماندن انسان نباید به قیمت از بین رفتن زندگی موجودات دیگر تمام شود.

طبیعت گرد واقعی کسی نیست که بتواند از جنگل بیشتر استفاده کند کسی است که بلد باشد کمتر از آن بردارد و کمتر به آن آسیب بزند.

و اگر قرار است چیزی از طبیعت یاد بگیریم، شاید اولین و مهم ترین درس این باشد که

هر چیزی که روی زمین افتاده، بی ارزش نیست؛ و هر چیزی که می توانیم برداریم، حق نداریم برداریم.