به نقل از خبر آنلاین، به گفته متخصصان گوش، حلق و بینی در Cleveland Clinic، موهای بینی مانند یک فیلتر طبیعی عمل می کنند و می توانند گردوغبار، گرده گیاهان و برخی ذرات موجود در هوای تنفسی را پیش از رسیدن به بخش های عمیق تر دستگاه تنفسی به دام بیندازند.

این موها همراه با لایه ای از مخاط داخل بینی، ذرات مختلف را به خود جذب می کنند و در نهایت این ذرات از طریق عطسه، تخلیه بینی یا بلع از بدن خارج می شوند.

متخصصان Cleveland Clinic هشدار می دهند که کندن موهای بینی با موچین یا استفاده از روش هایی مانند موم، می تواند به فولیکول مو و پوست حساس داخل بینی آسیب بزند. این آسیب احتمال ایجاد موی زیرپوستی و عفونت را افزایش می دهد.

بر اساس این گزارش، التهاب یا عفونت فولیکول های مو در بخش ابتدایی بینی می تواند به وضعیتی مانند وستیبولیت بینی منجر شود؛ عارضه ای که ممکن است با درد، قرمزی، تورم، زخم یا ایجاد برجستگی در داخل بینی همراه باشد.

آکادمی پوست آمریکا نیز کندن یا موم انداختن مو را از عواملی می داند که می توانند به فولیکول مو آسیب زده و زمینه فولیکولیت، یعنی التهاب یا عفونت فولیکول مو، را ایجاد کنند.

اگر موهای بینی بیش از حد بلند شده اند و از سوراخ بینی بیرون می زنند، متخصصان توصیه می کنند به جای کندن آنها، فقط بخش قابل مشاهده مو کوتاه شود. استفاده از موزر یا تریمر مخصوص بینی یا قیچی کوچک با نوک گرد می تواند گزینه مناسب تری باشد.

هدف این نیست که تمام موهای داخل بینی از بین برود؛ بلکه بهتر است تنها موهای اضافی و قابل مشاهده کوتاه شوند تا عملکرد طبیعی آنها تا حد امکان حفظ شود.

اگر پس از دستکاری یا کندن موی بینی، درد و قرمزی افزایش پیدا کرد، داخل بینی دچار تورم شد، ترشح چرکی یا زخم ایجاد شد یا علائم عفونت گسترش پیدا کرد، مراجعه به پزشک ضروری است. Mayo Clinic نیز در صورت افزایش ناگهانی درد یا قرمزی، تب و علائم گسترش عفونت، مراجعه فوری پزشکی را توصیه می کند.

در مجموع، بلند بودن موی بینی معمولاً یک مسئله زیبایی است و به خودی خود مشکل پزشکی محسوب نمی شود؛ اما کندن موی بینی از ریشه می تواند خطر تحریک، موی زیرپوستی و عفونت را افزایش دهد. به همین دلیل، کوتاه کردن بخش بیرون زده مو، روش کم خطرتری نسبت به کندن یا موم انداختن آن است.