به گزارش "ورزش سه"، مورینیو، سوار خودروی برنامه «Bet it drive show» شد تا همراه یوهن کراژان در خیابان‌های مادرید گشتی بزند و درباره دلیل تصمیمش برای بازگشت به رئال مادرید صحبت کند. این سرمربی پرتغالی توضیح داد: «به این دلیل برگشتم که این باشگاه می‌خواست دوباره من را داشته باشد اما نحوه‌ای که با من تماس گرفتند هم در این تصمیم نقش داشت. فکر می‌کنم سال 2013 از رئال مادرید جدا شدم و از آن زمان همیشه رابطه نزدیکی با یکدیگر داشته‌ایم. من در شرایط بسیار خوبی از این باشگاه، رئیس و هیئت‌ مدیره جدا شدم، به همین دلیل همیشه در ارتباط بوده‌ایم.

در پایان فصل گذشته، این باشگاه با من تماس گرفت. آنها گفتند: ما تو را می‌شناسیم، تو هم ما را می‌شناسی. رئال، فرهنگ و افراد اینجا را می‌شناسی. ما هم می‌دانیم چگونه کار می‌کنی. می‌خواهیم این تیم را از نو بسازی. به تو نیاز داریم. به تو نیاز داریم تا این تیم را بازسازی کنی و دهه جدیدی از موفقیت‌های بزرگ را آغاز کنی، مشابه همان موفقیت‌هایی که این باشگاه تجربه کرده است. به تو نیاز داریم. به کسی با ویژگی‌های تو نیاز داریم.

من در بنفیکا خوشحال بودم، در پرتغال خوشحال بودم. سال‌ها قبل کشورم را ترک کرده بودم و وقتی به بنفیکا برگشتم، احساس راحتی زیادی داشتم. اما رئال مادرید، رئال مادرید است. همه در این باشگاه درک می‌کردند که بازگشت من یک فرصت بزرگ است. بنابراین بار دیگر پرتغال را در شرایط خوبی ترک کردیم. نمی‌توانستم خوشحال‌تر یا باانگیزه‌تر از اکنون باشم.»

او درباره شرایطش در رئال گفت: «من دوست دارم اهداف بزرگی داشته باشم اما همیشه واقعیت را در نظر می‌گیرم. یکی از چیزهایی که هنگام کار در برخی باشگاه‌ها احساس کردم این بود که آنها واقع‌بین نبودند. من می‌خواهم از انتظارات فراتر بروم. نمی‌خواهم اهداف پایین باشند اما آنها باید واقع‌بینانه باشند. احساس کردم با توجه به موفقیت‌های بزرگی که در طول دوران حرفه‌ای‌ فوتبالم با اهداف جاه‌طلبانه به دست آورده‌ام، در مقطعی مردم به من نگاه می‌کردند و فکر می‌کردند: فقط به خاطر او می‌توانیم اهداف دیوانه‌واری تعیین کنیم.

اما در فوتبال معجزه‌ای وجود ندارد و فکر نمی‌کنم در هیچ حوزه دیگری هم وجود داشته باشد. استعداد، کار تیمی، جاه‌طلبی و همدلی وجود دارد. با این حال، باید با جاه‌طلبی بازی کنید اما جاه‌طلبی واقع‌بینانه. رئال مادرید باشگاهی است که طبیعتاً در آن بالاترین اهداف دنبال می‌شوند اما در عین حال، استعداد و سازماندهی‌ای که در اختیار دارید نیز در سطحی است که می‌توانید به این اهداف برسید.»

مورینیو درباره روش‌های کاری خود تأکید کرد: «من همیشه دوست دارم ارتباط بسیار خوبی با بازیکنان داشته باشم. اغلب به آنها می‌گویم: این ایده من برای این مسابقه است، این استراتژی من است، این‌طور است که من آن را با دستیارانم تحلیل می‌کنم، این‌طور می‌خواهیم بازی کنیم. اما مهم‌تر از این که من چگونه می‌خواهم بازی کنیم، این است که آنها چه احساسی دارند. آیا احساس می‌کنی می‌توانی این کار را برای من انجام دهی؟ آیا احساس می‌کنی می‌توانی وظایفی را که به تو محول می‌کنم انجام دهی؟ اگر نه، نظرت را به من بگو.

بنابراین همیشه چیزی وجود دارد که من آن را کشف و هدایت می‌نامیدم. ما با هم کشف می‌کنیم. تلاش می‌کنیم به شرایط ایده‌آلی برسیم که در آن مربی خوشحال و راحت باشد، اما بازیکن هم احساس راحتی کند. فکر نمی‌کنم اگر بازیکنی کاری را انجام دهد که خودش به آن باور ندارد، این روش جواب بدهد. به همین دلیل فکر می‌کنم رابطه میان رهبر و کسانی که، به اصطلاح، نماینده رهبر در زمین هستند، اهمیت اساسی دارد.»

او تأکید کرد: «یکی از استادان بزرگم در دانشگاه همیشه می‌گفت: شما فوتبالیست تربیت نمی‌کنید، شما انسان تربیت می‌کنید. یک انسان فوتبالیست است، اما قبل از هر چیز یک انسان است. در این مورد، یک جوان. بنابراین جنبه انسانی این شغل بسیار مهم است.»

مورینیو یکی از شعارهای مورد علاقه‌اش را با کراژان در میان گذاشت: «به من خیانت نکن. وقتی می‌گویم به من خیانت نکن، طبیعتاً درباره فوتبال صحبت می‌کنم. به من خیانت نکن و من همیشه کنارت خواهم بود. فارغ از هر چیزی.»

او درباره زندگی و تعهدات فوتبالیست‌ها گفت: «شما 24 ساعت شبانه‌روز یک فوتبالیست هستید. این هم نکته ماجراست. شما روزی دو یا سه ساعت تمرین می‌کنید اما 24 ساعت شبانه‌روز یک فوتبالیست هستید. بنابراین همه چیز روی کار شما تأثیر می‌گذارد: این که وقتی در باشگاه نیستید چه می‌خورید، چه می‌نوشید، چطور می‌خوابید و حتی جنبه‌هایی از زندگی شخصی‌تان.

متأسفانه یک فوتبالیست نمی‌تواند اسکی یا دوچرخه‌سواری کند. اگر این کار را انجام دهد اشتباه است، بعضی‌ها هم پشت سر باشگاه این کار را می‌کنند... قرارداد برای من مهم نیست. چیزی که برای من اهمیت دارد، نحوه برخورد شما با کارتان است. اگر از دوچرخه بیفتید، ممکن است سه بازی را از دست بدهید یا حتی بدتر، ممکن است پایتان بشکند یا دچار ضربه‌ای شوید که مانع از آن شود که بهترین عملکردتان را ارائه دهید.

شما گروهی از دوستان دارید، جوان و مجرد هستید، 22 یا 23 ساله‌اید. دوستان‌تان چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه شب به مهمانی می‌روند اما شما نمی‌توانید بروید. فقط می‌توانید شب بعد از مسابقه بیرون بروید، به شرط این که سه روز بعد بازی دیگری نداشته باشید، اتفاقی که ممکن است رخ دهد. برای فوتبالیست بودن، چیزهای زیادی وجود دارد که باید از آنها بگذرید.

اما در نهایت، دوران حرفه‌ای کوتاه است. وقتی حدود 35 ساله می‌شوید، هنوز سال‌های زیادی پیش رو دارید تا از زندگی به شکل‌های دیگری لذت ببرید. اما فوتبال، در عمق وجود، یک شغل نیست، یک سبک زندگی است. اگر آن را یک سرگرمی بدانید، کارتان تمام است. اگر فقط خودتان را برای چند ساعت در روز فوتبالیست بدانید، به بالاترین سطح نمی‌رسید.

در نهایت، این یک سبک زندگی است. اخیراً یک مستند درباره رافائل نادال دیدم. البته او فوتبالیست نیست اما بدون شک ورزشکاری فوق‌العاده است. فداکاری‌ها و چیزهایی که برای رسیدن به چنین دوران حرفه‌ای‌ای از آنها گذشت، تأثیرگذار بود. در نهایت، همیشه رابطه‌ای میان چیزی که به دست می‌آورید و چیزی که برای به دست آوردنش می‌دهید وجود دارد.»

سرمربی رئال مادرید درباره قوانین گفت: «قوانین انواع مختلفی دارند. قوانینی هستند که قابل مذاکره نیستند. و قوانینی هم هستند که دوست دارم بازیکنان آنها را بشکنند. اجازه بدهید توضیح بدهم: اگر قرار است رأس ساعت 9 آنجا باشید، ساعت 9 برای همه ساعت 9 است. اگر ساعت 9:15 برسید، حتی اگر یک فوق‌ستاره باشید، به سادگی نمی‌توانید این کار را انجام دهید. من شکستن چنین قانون ساده‌ای را نمی‌پذیرم و تحمل نمی‌کنم.

اما در جریان بازی، اگر یک بازیکن به لطف استعداد، خلاقیت یا شهودش قانون را بشکند و ریسک انجام کاری متفاوت را بپذیرد، من همین احساس را دارم. من با دستیاران و تحلیلگرانم برای مسابقه آماده می‌شوم. تلاش می‌کنیم غیرقابل‌ پیش‌بینی بودن بازی را تا حد ممکن کاهش دهیم. سعی می‌کنم یک برنامه مشخص داشته باشم: خب، قرار است این‌طور پیش برود. اگر جلو باشیم، این کار را می‌کنم. اگر عقب باشیم، آن کار را انجام می‌دهم.

اما وقتی بازی شروع می‌شود، دیگر به تحلیلگران یا دستیارانم فکر نمی‌کنم. صرفاً یک حس دارم و بر اساس آن عمل می‌کنم؛ همان کار را انجام می‌دهم. و اگر در نهایت نتیجه آن چیزی نباشد که انتظار داشتم، آنها را مقصر نمی‌دانم، چون آن کار را برای تیم انجام دادم. این کار را انجام دادم چون احساس کردم بهترین تصمیم ممکن است.

بنابراین وقتی قوانین را به این شکل می‌شکنید، مثلاً کمی در ساختار یا ایده اولیه ریسک می‌کنید و بر اساس شهودتان پیش می‌روید، گاهی حتی احساس می‌کنید الهام الهی دریافت کرده‌اید. این اتفاق قبلاً برای من افتاده است. بعد از مسابقه، به کاری که انجام داده‌ام فکر می‌کنم و وقتی نتیجه فوق‌العاده است، با خودتان می‌گویید: وای، آن بالایی به من الهام کرد که این کار را انجام دهم. به همین دلیل است که حتی بیشتر به بازیکن داخل زمین اعتماد می‌کنم. بنابراین برای من، قوانین، یعنی قوانین غیرقابل مذاکره، خارج از زمین هستند. داخل زمین باید قوانین را بشکنید.»

مورینیو معتقد است: «فوتبالیست‌ها هنرمند هستند. فکر می‌کنم هر کسی که به سطح خاصی می‌رسد، فارغ از حوزه‌ای که در آن فعالیت می‌کند، استعدادهای ویژه‌ای دارد. می‌دانید، در هر زمینه، صنعت، شغل یا هنری، سینما، تئاتر یا هر چیز دیگری. وقتی به سطح خاصی می‌رسید، مسئله فقط تمرین، تحصیلات دانشگاهی یا چیزهایی که در دانشگاه یاد گرفته‌اید نیست؛ شما استعدادهایی دارید که احتمالاً خدا به شما داده است. پس با آن پیش بروید و از غرایز خود پیروی کنید.»

مورینیو همچنین درباره مدیریت ستاره‌ها در رختکن فوتبال گفت: «کسانی که من واقعاً آنها را فوق‌ ستاره می‌نامم، هیچ‌وقت مشکل غرور و خودبزرگ‌بینی ندارند، چون کسانی که با غرور و خود بزرگ‌ بینی‌شان مشکل ایجاد می‌کنند، از نظر من فوق‌ ستاره نیستند. برای من، فوق‌ ستاره یک پکیج کامل است و این پکیج شامل جنبه‌ای از شخصیت است که در آن میزان غرور و خود بزرگ‌ بینی متناسب با استعداد است. اما نقطه‌ای می‌رسد که آنها می‌دانند چه زمانی کافی است، وقتی نمی‌دانند چه زمانی باید متوقف شوند و می‌خواهند از آن مرز عبور کنند، از نظر من دیگر فوق‌ ستاره نیستند.»

مورینیو در جریان این سفر گفت: «من هر روز یاد می‌گیرم. از لحظات دشوار یاد می‌گیرم. از افرادی که با آنها کار می‌کنم، به‌ خصوص بازیکنان، یاد می‌گیرم. برای پیروز شدن، باید با هم کار کنیم. باید برای یکدیگر بازی کنیم، برای یکدیگر فداکاری کنیم. در نهایت، همیشه رابطه‌ای میان چیزی که به دست می‌آورید و چیزی که برای به دست آوردنش می‌دهید وجود دارد.»