امیرحسین قیاسی در بخشی از صحبت هایش از حسرتی گفت که همیشه با او همراه بوده؛ اینکه هیچ وقت خواهر نداشته است.

او گفت هر بار رابطه خواهر و برادرها را می بیند، به این فکر می کند که چه رابطه عمیق و متفاوتی میان آنها شکل می گیرد؛ رابطه ای که در آن خواهر می تواند در سختی ها کنار برادرش باشد، از او حمایت کند و حتی برای آرامش او از خواسته های خودش بگذرد.

قیاسی معتقد است بعضی از پیوندهای خانوادگی را نمی توان با هیچ رابطه دیگری جایگزین کرد؛ رابطه ای که در طول سال ها، با خاطرات مشترک و حمایت متقابل، معنای عمیق تری پیدا می کند.

او گفت خودش از تجربه چنین رابطه ای محروم بوده و همین موضوع باعث شده هر بار دیدن صمیمیت خواهر و برادرها برایش یادآور این جای خالی باشد.

قیاسی در پایان خطاب به کسانی که خواهر دارند، از آنها خواست قدر این رابطه را بدانند و محبت و همراهی خواهرشان را امری همیشگی و تضمین شده تصور نکنند.