به گزارش “ورزش سه” سه نماینده فوتبال ایران در رقابت‌های آسیایی، در شرایطی خودشان را برای یک برنامه فشرده در لیگ برتر و مسابقات قاره‌ای آماده می‌کنند که حالا یک مشکل تازه و کاملاً خارج از زمین فوتبال گریبان آنها را گرفته است؛ چگونگی سفر به محل مسابقات.

در روزهای اخیر محدودیت‌های جدیدی برای پروازهای شرکت‌های هواپیمایی ایرانی ایجاد شده است و برای سه تیمی که باید در هفته‌های آینده چندین بار از مرزهای ایران عبور کنند، حتی محدود شدن بخشی از مسیرهای هوایی هم می‌تواند به یک دردسر بزرگ تبدیل شود. چون مسئله فقط سفر به بازی‌های خارج از خانه نیست. بازی‌های خانگی آسیایی هم برای آنها دیگر واقعاً خانگی نیست.

در شرایط فعلی، باشگاه‌ها برای سفرهای آسیایی خود عملاً باید چند سناریو را بررسی کنند. یک مسیر این است که تیم از ایران به‌صورت زمینی خارج شود و خودش را به یک کشور واسط برساند و از آنجا با پرواز راهی مقصد مسابقه شود. سناریوی دیگر، استفاده از پرواز مستقیم از ایران به یک کشور واسط مانند ترکیه و سپس ادامه مسیر از آن کشور به مقصد نهایی است و در بعضی مسیرها، ممکن است ترکیبی از سفر زمینی، یک پرواز و سپس یک پرواز دیگر لازم باشد.

این یعنی یک مسابقه آسیایی که پیش از این با یک پرواز مستقیم قابل دسترسی بود، حالا می‌تواند به یک سفر چندمرحله‌ای تبدیل شود. سفری که نه فقط زمان بیشتری می‌گیرد، بلکه برنامه تمرینی، ریکاوری و حتی زمان حضور تیم در مقصد را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. از طرف دیگر، ترکیه فعلاً یکی از گزینه‌های مهم برای خروج هوایی از ایران محسوب می‌شود.

در چنین شرایطی، دیگر فقط مقصد مسابقه اهمیت ندارد. مسیر خروج از ایران و رسیدن به پرواز بعدی هم تبدیل به بخشی از برنامه مسابقه شده است. اگر پرواز مستقیم به مقصد موردنظر وجود داشته باشد، مسئله قابل مدیریت‌تر است. اما اگر تیم مجبور باشد ابتدا به ترکیه برود و از آنجا پرواز دیگری به مقصد آسیایی خود داشته باشد، عملاً زمان سفر افزایش پیدا می‌کند.

استقلال پنجشنبه ۱۶ مهر مقابل تراکتور بازی می‌کند. دوشنبه ۲۰ مهر در قطر به مصاف الغرافه می‌رود. یکشنبه ۲۶ مهر برابر گل‌گهر قرار می‌گیرد و پنجشنبه ۳۰ مهر در یزد با چادرملو روبه‌رو می‌شود. سپس سه‌شنبه ۵ آبان باید در دبی مقابل شباب‌الاهلی بازی کند و سه‌شنبه ۱۲ آبان نیز مسابقه خانگی آسیایی خود را برگزار خواهد کرد. یعنی در فاصله‌ای کمتر از یک ماه، استقلال چند بار باید میان ایران و کشورهای مختلف منطقه جابه‌جا شود.

در چنین تقویمی، تفاوت میان یک پرواز مستقیم و یک سفر زمینی-هوایی چندمرحله‌ای می‌تواند تفاوتی جدی در زمان ریکاوری تیم ایجاد کند.

تراکتور نیز شرایط مشابهی دارد. این تیم ۲۰ مهر باید در مسقط مقابل الشمال قطر بازی کند. مسابقه‌ای که از نظر تقویمی دیدار خانگی تراکتور محسوب می‌شود، اما برای انجام آن باید از ایران خارج شود. بعد از آن، تراکتور ۲۵ مهر در انزلی مقابل ملوان قرار می‌گیرد و ۴ آبان در امارات به مصاف العین می‌رود. ۱۱ آبان نیز بار دیگر باید در مسقط، این بار مقابل نفتچی ازبکستان، بازی کند. بنابراین تراکتور برای یک مسابقه خانگی آسیایی باید از ایران خارج شود، به عمان برسد و پس از مسابقه نیز خود را به ایران برساند تا در فاصله کوتاهی دوباره در لیگ برتر به میدان برود.

اگر مسیر مستقیم در دسترس نباشد، گزینه‌هایی مانند خروج زمینی از ایران و سپس پرواز از ترکیه یا استفاده از مسیرهای هوایی غیرمستقیم مطرح می‌شود.‌ این یعنی ممکن است بخش قابل توجهی از فاصله چهار یا پنج روزه بین دو مسابقه، به جای تمرین و ریکاوری، صرف جابه‌جایی شود.

گل‌گهر نیز از این مسئله در امان نیست. نماینده سیرجان باید در لیگ قهرمانان آسیا ۲ چند بار از ایران خارج شود و در عین حال، مسابقات خانگی خود را نیز خارج از کشور برگزار کند. گل‌گهر ۲۲ مهر در بحرین مقابل المحرق بازی می‌کند. ۲۶ مهر در تهران مقابل استقلال قرار می‌گیرد. ۳ آبان با خیبر روبه‌رو می‌شود و ۶ آبان در بازی خانگی آسیایی خود در تاجیکستان به مصاف آرکاداغ می‌رود. پس از آن، ۹ آبان در آبادان مقابل صنعت نفت بازی می‌کند و ۱۳ آبان در ترکمنستان مقابل آرکاداغ قرار خواهد گرفت.

اینجا دیگر مسئله فقط یک سفر رفت‌وبرگشت نیست. گل‌گهر باید میان ایران، بحرین، تهران، سیرجان، تاجیکستان، آبادان و ترکمنستان جابه‌جا شود. آن هم در شرایطی که مسیرهای هوایی ایران با محدودیت‌های تازه مواجه شده‌اند.

اگر این مسئله در یک تقویم عادی اتفاق می‌افتاد، شاید می‌شد آن را با چند ساعت یا حتی یک روز بیشتر در سفر مدیریت کرد.

اما مشکل سه نماینده ایران این است که تقویم آنها فشرده است.

استقلال از ۱۶ مهر تا میانه آبان در فاصله‌های کوتاه باید در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا بازی کند و طبق یک بررسی منتشرشده، در یک بازه یک‌ماهه هشت مسابقه در انتظار این تیم است. تراکتور نیز در فاصله ۱۶ مهر تا ۱۱ آبان چند مسابقه داخلی و آسیایی دارد. گل‌گهر هم از ۱۷ مهر تا ۱۳ آبان، مجموعه‌ای از بازی‌های لیگ برتر و لیگ قهرمانان آسیا ۲ را در برنامه دارد.

در چنین شرایطی، هر سفر اضافه، هر توقف در فرودگاه و هر جابه‌جایی زمینی، از زمان استراحت تیم کم می‌کند. به همین دلیل، مسئله اصلی فقط این نیست که یک تیم بالاخره چگونه خودش را به مقصد می‌رساند؛ سؤال مهم‌تر این است که با چه زمانی و چه بدنی به مسابقه بعدی می‌رسد.

تصور کنید استقلال یا تراکتور بعد از یک مسابقه لیگ، باید چند ساعت زمینی خود را به مرز برساند، از مرز عبور کند، به فرودگاه یک کشور واسط برسد و سپس پرواز کند یا اینکه تیم از ایران با یک پرواز به ترکیه برود و از آنجا با پرواز دوم راهی کشور مقصد شود. در طرف مقابل، ممکن است تیمی بعد از مسابقه آسیایی مجبور شود همین مسیر را در جهت معکوس طی کند تا خود را به بازی بعدی لیگ برساند.

این همان جایی است که محدودیت پروازی از یک مسئله حمل‌ونقل به یک مسئله ورزشی تبدیل می‌شود.

این شرایط، کار سازمان لیگ را نیز پیچیده‌تر می‌کند. برنامه‌ریزی مسابقات دیگر فقط بر اساس تاریخ تقویم AFC و لیگ برتر نیست. مسیر سفر نمایندگان ایران هم باید در نظر گرفته شود.‌ اگر یک تیم سه یا چهار روز بعد مسابقه داشته باشد، نمی‌توان صرفاً با نگاه به فاصله زمانی دو مسابقه گفت که فرصت کافی برای آماده‌سازی وجود دارد.

این موضوع برای بازی‌های خانگی آسیایی حتی عجیب‌تر است. چون تیمی که باید از امتیاز میزبانی استفاده کند، خودش باید یک سفر خارجی را پشت سر بگذارد.

در این میان، بحث جابه‌جایی مسابقات هفته یازدهم لیگ برتر نیز مطرح شده است. اما این موضوع هنوز نباید به‌عنوان یک تصمیم قطعی سازمان لیگ روایت شود. گزارش‌هایی درباره احتمال تغییر زمان مسابقات سه تیم آسیایی منتشر شده، اما تا زمان اعلام رسمی برنامه جدید، مبنای خبری همان برنامه اعلام‌شده لیگ برتر است.

بنابراین سازمان لیگ اگر بخواهد برای حل این مشکل وارد عمل شود، با یک انتخاب ساده مواجه نیست. بلکه باید میان تقویم داخلی، برنامه AFC و شرایط واقعی سفر تیم‌ها تعادل ایجاد کند.