به گزارش"ورزش سه"،حسن پاجانی، گیمر ایرانی و یکی از چهره‌های شناخته‌شده ورزش‌های الکترونیک، در سال‌های اخیر افتخارات مهمی در سطح جهان و آسیا به دست آورده است، از سه قهرمانی جهان در سال‌های ۲۰۱۹، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ گرفته تا مدال نقره AFC eChampions 2025 و طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ در رشته PES. او حالا پس از قهرمانی در ناگویا، از مسیر رسیدن به این موفقیت، سختی‌های رقابت با ژاپن، فینال برابر مالزی، تمرین‌های فشرده و مشکلات ورزشکاران الکترونیک ایران صحبت کرده است.

پاجانی که در کارنامه خود قهرمانی غرب آسیا، نایب‌قهرمانی بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸، مقام چهارم جام جهانی ۲۰۱۸ و چندین عنوان جهانی را دارد، معتقد است هنوز به سقف توانایی‌هایش نرسیده و می‌خواهد مسیر پیشرفت خود را ادامه دهد. او همچنین تأکید دارد که اینترنت همچنان یکی از مهم‌ترین مشکلات گیمرهای حرفه‌ای ایران برای حضور در سطح جهانی است.

*در ادامه گفت‌وگوی پاجانی با ورزش سه را می‌خوانید:

از لحظه‌ای که فهمیدید در مرحله نیمه‌نهایی باید مقابل نماینده ژاپن بازی کنید و در فینال نیز با مالزی روبه‌رو خواهید شد، چه تصویری از مسابقات در ذهن داشتید؟
ژاپن برای ما حکم یک فینال زودهنگام را داشت که به دلیل جدول مسابقات، پیش از فینال به آن برخورد کردیم. ما به‌عنوان تیم اول گروه صعود کردیم، عربستان را شکست دادیم و سپس به ژاپن رسیدیم.آنها واقعاً در طول مسابقات ما را اذیت کردند و بسیاری از اکانت‌های مسابقات را دیر در اختیارمان قرار دادند. به همین دلیل نتوانستیم به شکل مناسب با تیم تمرین کنیم و با آن آشنا شویم.در آن شرایط، تنها چیزی که در ذهنم بود این بود که بهترین بازی خودم را انجام بدهم و برنده شوم. من در فینال مسابقات ۲۰۱۸ به ژاپن باخته بودم و مدال نقره گرفته بودم و دوست نداشتم دوباره مقابل ژاپن شکست بخورم. تصویر من از این مسابقات همین بود که بهترین عملکردم را ارائه کنم و پیروز شوم.

*درباره فینال مقابل مالزی صحبت می‌کنید؟
فینال مقابل مالزی برگزار شد. در بازی رفت که با موبایل انجام شد، ۲ بر یک شکست خوردیم. ابوالفضل آقایی‌نسب، هم‌تیمی من، در آن مسابقه بازی کرد.در بخش PC می‌دانستم اگر با یک اختلاف پیروز شوم، بازی مساوی خواهد شد و در صورت رسیدن مسابقه به بازی سوم، دوباره بازی با موبایل برگزار می‌شد؛ چون این موضوع از قبل تعیین شده بود. به همین دلیل دوست داشتم خودم کار را تمام کنم.

*کدام لحظه را نقطه عطف مسابقه می‌دانید؟
گل اولی که زدم و متوجه شدم بازی مساوی شده، برای من نقطه عطف مسابقه بود. تنها پنج دقیقه بعد نیز گل دوم را به ثمر رساندم.در نهایت بازی با نتیجه ۳ بر صفر به پایان رسید و قهرمان شدیم.

*مقابل حریفی بازی کردید که سابقه قهرمانی در PES League و حضور در رقابت‌های جهانی داشت. چقدر شناخت قبلی از سبک بازی او داشتید؟
ما در آسیا بازیکنان زیادی داریم که سابقه قهرمانی در مسابقات آسیایی و جهانی را دارند و سطح فوتبال حرفه‌ای در آسیا بسیار بالاست. من شناخت خوبی از حریف داشتم و از قبل نیز یکدیگر را می‌شناختیم.با این حال، از سابقه قهرمانی و افتخارات او ترسی نداشتم؛ چون خودم هم می‌توانم بگویم یکی از پرافتخارترین و حتی پرافتخارترین بازیکنان جهان هستم. با سه قهرمانی جهان و یک نقره جهان و یک نقره بازی‌های آسیایی، حالا با کسب این مدال طلا می‌توانم بگویم پرافتخارترین بازیکن جهان هستم.

*ژاپن صاحب و سازنده این بازی است. آیا این موضوع در تقابل با یک بازیکن ژاپنی برای شما فشار یا انگیزه مضاعفی ایجاد می‌کرد؟
خیر، اصلاً برای من مهم نبود که سازنده بازی چه کسی است. هر بازیکنی که فوتبال بهتری بازی کند، برنده خواهد شد.انگیزه اصلی من این بود که ژاپنی‌ها در روند مسابقات مشکلاتی ایجاد کردند و اکانت‌ها را دیر در اختیار کشورها قرار دادند و ما نتوانستیم به اندازه کافی تمرین کنیم.اکانت تیم اصلی را روزی که به ژاپن رسیدم در اختیار گرفتم؛ یعنی تنها دو روز پیش از مسابقات. در حالی که طبق روال، این اکانت باید یک ماه قبل در اختیار ما قرار می‌گرفت تا بتوانیم با تیم تمرین و کاملاً با شرایط آن آشنا شویم.

*اگر بخواهید قهرمانی‌هایتان را با هم مقایسه کنید، کدام‌یک از نظر فنی و ذهنی سخت‌تر بود؟
سخت‌ترین مسابقات، به نظر من، رقابت‌های جهانی رومانی در سال ۲۰۲۳ بود که با حضور ۹۹ کشور برگزار شد. واقعاً مسابقات بسیار سختی بود و من بهترین نتیجه ممکن را کسب کردم. در آن رقابت‌ها ۲۲ بازی انجام دادم که ۲۱ بازی را بردم و یک مسابقه نیز مساوی شد.البته مسابقات ناگویا نیز جزو سخت‌ترین رقابت‌ها بود، چون فرمت مسابقات به صورت انفرادی نبود و یک بازیکن موبایل نیز در تیم حضور داشت. به همین دلیل این مسابقات نیز قطعاً جزو سخت‌ترین تجربه‌های من بود.

*آیا خودتان را بهترین بازیکن تاریخ ایران در این رشته می‌دانید؟ چرا؟
اگر تعریف از خود نباشد، بله. من در سطح جهان نیز می‌خواهم خودم را بهترین بازیکن تاریخ بدانم و این همیشه یکی از اهدافم بوده است. خدا را شکر بسیار به این هدف نزدیک شده‌ام و تقریباً به آن رسیده‌ام و بالاترین تعداد قهرمانی‌ها را دارم.البته این‌طور نیست که بگویم الان بهترین هستم و همه‌چیز تمام شده است. می‌خواهم بهتر از این باشم و احساس می‌کنم تازه شروع کار من است.

*برای رسیدن به این سطح، روزانه چقدر تمرین می‌کنید و تمرین شما دقیقاً شامل چه چیزهایی است؟
برای رسیدن به این سطح، یک ماه پیش از مسابقات روزانه حدود ۹ ساعت بازی و تمرین می‌کنم. تمرین من شامل تمام نکات بازی است؛ از ترکیب و فرمیشن گرفته تا مدل دفاع، مدل حمله، سبک پاسکاری و سایر جزئیات.

*پیش از مسابقات چه کسی یا چه تیمی بیشترین نقش را در آماده‌سازی شما داشت؟ خانواده چقدر تأثیرگذار بودند؟
خانواده‌ام بزرگ‌ترین تأثیر را در ورود من به این رشته داشتند و در مسیر آماده‌سازی نیز کمک زیادی به من کردند.همچنین دوست دارم از بازیکنان حرفه‌ای کشورمان، رضا نوبخت، یوسف قوی‌پنجه، مهدی عزتی و عرفان باقری تشکر کنم. من در ایران زندگی نمی‌کنم، اما یک ماه پیش از مسابقات به ایران آمدم و این بازیکنان با من تمرین کردند و کمک زیادی به آماده‌سازی من کردند.

*قهرمانی جهان برای یک بازیکن حرفه‌ای از نظر مالی چقدر ارزش دارد؟ آیا می‌توان از ورزش‌های الکترونیک در ایران به‌عنوان شغل اصلی زندگی کرد؟
این موضوع به مسابقات بستگی دارد و هر مسابقه اسپانسر خاص خودش را دارد. حداقل جوایز می‌تواند حدود ۱۰ یا ۲۰ هزار دلار باشد و حداکثر جوایز نیز به یک میلیون دلار می‌رسد.البته نمی‌توان زندگی را بر این اساس بنا کرد که آیا در یک مسابقه برنده می‌شوم یا خیر. این رشته اکنون بسیار حرفه‌ای شده و اسپانسرهای زیادی از آن حمایت می‌کنند و به یک شغل تبدیل شده است.

*بزرگ‌ترین مشکل یک ورزشکار الکترونیک ایرانی برای رسیدن به سطح جهانی چیست؛امکانات، اینترنت، اسپانسر، حمایت فدراسیون یا مسئله‌ای دیگر؟
حمایت فدراسیون بسیار خوب است و جا دارد از انجمن ورزش‌های الکترونیک ایران نیز تشکر کنم. با اینکه هنوز فدراسیون نشده‌ایم، اما آنها واقعاً حمایت می‌کنند.تنها مشکلی که می‌تواند بزرگ‌ترین مانع باشد، اینترنت است. در بازی‌های الکترونیک باید در صدم ثانیه تصمیم‌گیری کنیم و تفاوت‌ها دقیقاً در همین زمان‌های بسیار کوتاه مشخص می‌شود.