به گزارش ورزش سه، ژرمی ژاکه در چند ماه گذشته با سرعتی باورنکردنی از یک مدافع جوان و کم‌نام‌ونشان به یکی از پدیده‌های فوتبال فرانسه تبدیل شده است. مدافع 21 ساله‌ای که تابستان امسال از رن به لیورپول رفت، خیلی زود خودش را در ترکیب اصلی تیم انگلیسی پیدا کرد و کنار ویرژیل فن‌دایک قرار گرفت. پنج بازی در لیگ برتر برای او کافی بود تا نامش به گوش زین‌الدین زیدان برسد و سرمربی جدید فرانسه او را در اولین فهرستش به تیم ملی دعوت کند.

ژاکه در این اردو دو بار در ترکیب اصلی فرانسه قرار گرفت؛ ابتدا مقابل بلژیک نمایش بسیار خوبی داشت و بعد در تساوی 1-1 مقابل ایتالیا در استاد دو فرانس هم یکی از بازیکنان قابل توجه تیمش بود. اما پشت این شروع درخشان، داستانی وجود دارد که وقتی ژاکه درباره‌اش حرف می‌زند، تازه متوجه می‌شویم که او چه مسیر سخت و دشواری را برای رسیدن به این روزها پشت سر گذاشته است.

وقتی سرود ملی را خواندم، واقعاً خوشحال بودم

ژاکه هنوز نمی‌تواند راحت از تجربه بازی در تیم ملی حرف بزند، و هیجان‌زده شدن به سرعت در چهره‌اش قابل تشخیص است. او درباره دومین بازی ملی‌اش در استاد دو فرانس گفت: «بازی دومم در استاد دو فرانس، لذت خالص بود. انتظار نداشتم ورزشگاه این‌قدر سر و صدا داشته باشد. تصور کنید، من هم بخشی از این صحنه بودم! وقتی سرود مارسی‌یز را در استاد دو فرانس خواندم، واقعاً خوشحال بودم. با توجه به جایی که از آن آمده‌ام، فقط می‌توانم به خودم افتخار کنم. خانواده‌ام را در سکوها دیدم.»

او درباره عملکردش مقابل ایتالیا گفت: «بازی خوبی بود، اما می‌توانست بهتر باشد. در مجموع از این دو بازی اولم خوشحالم.»

شاید همین آرامش یکی از ویژگی‌هایی باشد که ژاکه را در چنین سن و سالی از دیگران متمایز کرده است. خودش هم دقیقاً نمی‌داند این خونسردی از کجا آمده: «نمی‌دانم این بلوغ از کجا می‌آید. شاید از پدر و مادرم. اما همیشه با توپ بازیکن نسبتاً آرامی بوده‌ام و سعی می‌کنم عجله نکنم. در نهایت فوتبال خودم را بازی می‌کنم.»

این ویژگی با چیزی که زیدان از مدافعانش می‌خواهد همخوانی دارد. ژاکه درباره دستورات سرمربی فرانسه گفت: «مربی از ما می‌خواهد بالا برویم و با شدت و تهاجمی بازی کنیم. البته با این کار فضای زیادی پشت سرمان ایجاد می‌شود، بنابراین وقتی جلو می‌رویم باید تهاجمی و جدی باشیم.»

او مقابل ایتالیا یک پشتوانه مهم هم کنار خودش داشت؛ دایو اوپامکانو. ژاکه درباره همکاری با مدافع باتجربه‌تر فرانسه گفت: «کمی با سبک بازی او آشنا هستم و کارم را راحت‌تر کرد. او توصیه‌های زیادی به من داشت. زیاد با هم صحبت می‌کنیم و با توجه به موقعیت‌های یک مقابل یک که گاهی ایجاد می‌شود، به این ارتباط نیاز داریم.»

برای کودکی‌ام، برای سال‌ها رنج

خیلی‌ها از آینده درخشان و طولانی ژاکه در تیم ملی فرانسه می‌گویند اما خودش نمی‌خواهد به این فکر کند که جایگاهش را برای همیشه در تیم ملی تثبیت کرده است: «صادقانه بگویم، فعلاً خیلی به تثبیت جایگاهم در تیم ملی فکر نمی‌کنم. فقط دو بازی ملی دارم. بازی به بازی جلو می‌روم، دقایقی را که مربی به من می‌دهد بازی می‌کنم و سعی می‌کنم از آنها لذت ببرم. همه‌چیز خیلی سریع اتفاق افتاده است.»

ژاکه در لیورپول هم همین ذهنیت را دارد. شروع فصل برای او فوق‌العاده بوده است: «همه‌چیز خیلی، خیلی سریع پیش رفت. تیم خوبی داریم و فعلاً همه‌چیز خوب است. بازی کردن کنار ویرژیل فن‌دایک فوق‌العاده است. همه می‌دانیم او چه مدافع بزرگی است، این را باید بگویم که به نظرم مدافعان خیلی کمی هستند که می‌توانند ادعا کنند به سطح او رسیده‌اند.»

ژاکه در ادامه مصاحبه از سال‌های قبل از رسیدنش به آنفیلد حرف زد و همه را تحت تاثیر قرار داد: «بازی کردن در لیگ برتر، در آنفیلد، به خاطر دوران کودکی‌ام، به خاطر سالها رنج، واقعا لذت‌بخش است. شروع آسانی نداشتم. وقتی می‌ایستم و به بعضی چیزها نگاه می‌کنم، خوشحال می‌شوم. مشکل کمر دارم، مشکل زانو هم داشته‌ام. سعی می‌کنم به آنها فکر نکنم و فقط به جلو نگاه کنم.»

ژاکه قبل از پیوستن به لیورپول و تیم ملی بزرگسالان فرانسه توجه تیری آنری را جلب کرده بود. سرمربی وقت تیم زیر 21 سال فرانسه زمانی گفته بود که می‌خواست این مدافع را در 16 یا 17 سالگی به تیم دعوت کند و همان موقع هم بلوغ و جدیت او در مسیر حرفه‌ای را تحسین کرده بود.

حالا آن بچه‌ای که سال‌ها با درد و سختی پیش رفت، در آنفیلد کنار فن‌دایک بازی می‌کند و چند هزار کیلومتر آن‌طرف‌تر، در استاد دو فرانس، سرود فرانسه را با پیراهن تیم ملی می‌خواند.

ژاکه پنهان نمی‌کند که پوشیدن پیراهن فرانسه برایش فقط یک اتفاق فوتبالی نیست؛ تحقق یک رؤیای بزرگ است: «بزرگ‌ترین رویای من چه بود؟ فکر می‌کنم به آن رسیده‌ام. بازی کردن برای کشورم، برای تیم ملی‌ام، مقابل همه مردم فرانسه، حس فوق‌العاده‌ای است. آن هم زیر نظر زین‌الدین زیدان، یک اسطوره بزرگ.»

ممکن است ژاکه دوشنبه مقابل بلژیک هم در ترکیب فرانسه قرار بگیرد و بعد دوباره راهی لیورپول شود. اما خودش برای آینده خواسته عجیبی ندارد. فقط یک چیز می‌خواهد: سلامتی. « چه چیزی می‌توانم آرزو کنم؟ سلامتی. اینکه تا جای ممکن بازی کنم و همچنان بازی‌های زیادی با پیراهن فرانسه داشته باشم.»