به گزارش "ورزش سه"، هیچ ادای احترامی نمی‌تواند واقعا حق مطلب را درباره خارق‌العاده‌ترین فوتبالیست تاریخ ادا کند. هیچ مسابقه‌ای، هیچ ترانه‌ای، هیچ کلمه‌ای، هیچ گلی، حتی یکی از گل‌های خودش، نمی‌تواند بزرگی جایگاه این مرد در تاریخ این ورزش را به تصویر بکشد. «بازی کردن برای تیم ملی آرژانتین، فوق‌العاده‌ترین اتفاقی است که می‌توانست در زندگی من رخ دهد.» این را لیونل آندرس مسی، در حالی که آشکارا تحت تأثیر قرار گرفته است، در مرکز ورزشگاه مونومنتال می‌گوید، درست در لحظاتی که نخستین دقایق دوران پس از مسی آغاز می‌شود.

او از زمان فعل اشتباه استفاده می‌کند و به جای «است»، می‌گوید «بود». اما در واقع، درباره هیچ بخشی از حرفش اشتباه نمی‌کند: هیچ‌کس نمی‌تواند تردید داشته باشد که حضور او قرار است برای تمام نسل‌های آینده ماندگار بماند. مسی در جاودانگی را زد و جاودانگی به رویش باز شد و از او خواست وارد شود و هر جا که می‌خواهد بنشیند. او می‌تواند با خیال راحت استراحت کند، حتی اگر صدایش هنگام جستجوی کلمات می‌لرزد و سکوت دیگران گوش‌خراش است.

او وارد تک‌گویی‌ای می‌شود که مطمئناً از قبل تمرینش نکرده بود، اما چه اهمیتی دارد؟ او چندین بار از همه تشکر می‌کند. این آخرین صحنه از سفری بی‌نظیر است، سفری پر از موانعی که او بارها به آنها برخورد کرد، اما هر بار دوباره از جا بلند شد. تا این که در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای‌ فوتبالش، همه چیز مطابق چیزی که برخی آن را عدالت می‌نامند، پیش رفت. جام‌ها با پیراهنی که دوستش دارد از راه رسیدند و پس از آن شناخت و تحسین همگانی به ستایش تبدیل شد، در تمام نقاط کره زمین. هیچ‌جا برای او مانند آرژانتین نیست: «دوست‌تان دارم، دلم برایتان تنگ خواهد شد»، این آخرین کلماتی است که می‌گوید و سپس یک بار دیگر تسلیم قدردانی می‌شود، در دور افتخاری که این بار به تنهایی طی خواهد کرد، با قدم زدن، لبخند زدن و پاسخ دادن به تشویق‌ها.

این آخرین فصل از نمایشی بود که با تضادهای آشکاری همراه بود. واقعیت این است که کسی چندان به مسابقه‌ای که تیم ملی آرژانتین در نهایت با نتیجه ۰-۳ مقابل بنین پیروز شد، اهمیت نمی‌داد. اما ناشناخته بودن حریف انتخاب‌ شده که در شأن جایگاه مسی نبود، به اندازه توهین‌های مکرری که در طول شب از بخش‌های مختلف ورزشگاه خطاب به کلودیو تاپیا سر داده شد، آشکار بود. چه کسی می‌داند، شاید دقیقاً به همین دلیل بود که خود مسی نیز در سخنرانی طولانی و پراکنده‌اش نامی از او نبرد. انگار تصمیم گرفته بود از ایجاد لحظه‌ای ناخوشایند برای خودش نیز جلوگیری کند.

سطح پایین مراسم بزرگداشت که حتی با نارضایتی تماشاگران از نمایش لوگوی پهپاد یکی از اسپانسرها در آسمان همراه شد، به‌ وضوح نشان داد چه فاصله عظیمی میان این فوتبالیست جانشین‌ناپذیر و کسانی وجود دارد که حالا باید در رأس فدراسیون فوتبال آرژانتین برای محافظت، حفظ و تقویت میراث او فعالیت کنند. چرا که اثر مسی هر بار که توپ به حرکت درمی‌آید و بازیکنانی که حالا هم‌تیمی‌های سابق او هستند از پیراهن تیم ملی دفاع می‌کنند، عمیق‌تر خواهد شد. آنجا، پیامی نوشته شده است که جنبه هشدار دارد.

شب جاودانه

با قدم‌هایی آرام وارد این شب می‌شود، در مقابل بیش از 85 هزار نفری که برای دیدنش آمده‌اند و همان نگاه 360 درجه‌ای را که همیشه هنگام فوتبال بازی کردن داشت، به کار می‌گیرد. بارها این نگاه به او کمک کرده است تا پاس‌هایی غیرممکن ارسال کند. امروز اما از آن برای نگاه کردن تدریجی به سکوها استفاده می‌کند. «تو مرکز کیهانی، جهان موازی من، خودم را مجبور می‌کنم فریاد نزنم که دوستت دارم، که دوستت دارم»، ترانه‌ای است که در قلب جمعیت نفوذ می‌کند. این ترانه دروغ می‌گوید، چون اگر این هزاران نفر برای چیزی آمده بودند، برای این بود که به او بگویند دوستش دارند. «دوستت دارم، لئو» باید در کنار آن «متشکرم» بزرگ قرار بگیرد، همان کلمه‌ای که از دهانی به دهان دیگر، از تلفنی به تلفن دیگر، از کودکان به بزرگسالان منتقل می‌شود.

فردا نخستین روز باقی‌مانده زندگی او خواهد بود. و زندگی میلیون‌ها نفری که در روساریو تیم ملی آرژانتین را دنبال می‌کنند. به نظر می‌رسد برزیل و آلمان برنامه این تاریخ را از قبل پر کرده بودند. شخصی در شبکه اجتماعی ایکس نوشته است: «داشتم فکر می‌کردم فهرست فدراسیون‌ها را باز کرده‌اند و به ترتیب حروف الفبا شروع به تماس گرفتن کرده‌اند. ارمنستان، آلبانی، عربستان سعودی، بحرین و باربادوس گفتند نه. تماس بعدی با بوروندی بوده است.»

باورنکردنی است، هرچند در این فدراسیون فوتبال آرژانتین هیچ رؤیای غیرممکنی وجود ندارد. در صحنه معمول گرم کردن، مسی یک ضربه آزاد به سمت سانتیاگو بلتران می‌زند که در چهارم اکتبر 2004 متولد شده است. سه ماه پیش از آن، در داستانی شایسته یک مستند، مسی برای نخستین بار پیراهن آرژانتین را در یک بازی دوستانه مقابل پاراگوئه پوشیده بود، شبی سرد که فصل مهمی از حماسه احساسی 22 ساله‌ای است که او در دوران حرفه‌ای‌ فوتبالش رقم زده است.

او به تازگی 17 ساله شده بود و با تمام وجود می‌خواست تیم ملی کشورش او را کشف کند. حالا 39 ساله است و با تمام وجود می‌خواهد یک گل بزند. فقط یک گل دیگر، انگار که به آن نیاز داشته باشد. هشتاد نفر بنری را بالا می‌برند که به شکل پیراهن شماره 10 است و در جایی که باید نام مسی قرار داشته باشد، تنها نوشته شده است: «متشکرم». کلمه‌ای که در سراسر ورزشگاه، شهر، کشور و جهان طنین‌انداز شده است. سه پسر او، تیاگو، متئو و چیرو، هنگام پخش سرود ملی مراقب او هستند. او چیزی می‌جود و به سختی آب دهانش را قورت می‌دهد و تلاش می‌کند همین حالا، این‌قدر زود، فرو نریزد. فعلاً پیروز است. پس از صحبت با نیکولاس تالیافیکو او را در آغوش می‌گیرد و بعد تقریباً همه بازیکنان پشت سرش را در آغوش می‌کشد. به جز دیبو که کمی دورتر ایستاده است.

پس از 39 ثانیه برای نخستین بار توپ را لمس می‌کند، پاسی از الکسیس مک‌آلیستر. در دقیقه هشتم نخستین شوتش به سمت دروازه را می‌زند که مارسل داندژینو، همان دروازه‌بانی که پیش‌تر هشدار داده بود قرار نیست قربانی این مراسم شود، آن را مهار می‌کند. البته او از کلمات دیگری استفاده کرده بود. در دقیقه 10 فرناندو بیخار، داور این بازی، مسابقه را متوقف می‌کند، اتفاقی که نشان می‌دهد کل این مسابقه تا چه اندازه دوستانه است و تمام بازیکنان بنین به شماره 10 ادای احترام می‌کنند، در حالی که هم‌تیمی‌های این بازیکن برای او دست می‌زنند. آتش‌بازی‌های بیشتری هم در راه است.

او کمی از تمام این اتفاقات معذب به نظر می‌رسد، انگار فقط می‌خواهد فوتبال بازی کند. همان چیزی که همیشه می‌خواسته است. یک بار در یک صحبت انگیزشی گفته بود: «بیایید بازی کنیم» و این جمله به یک شعار، یک هشتگ و یک فرمان تبدیل شد. بیایید بازی کنیم، انگار دنیا قرار است به پایان برسد. مثل پسربچه یا دختری که می‌داند بازی کردن مسئله‌ای بسیار جدی است و باید آن را جدی گرفت. مسی تمام زندگی‌اش را بازی کرده است، بازی کردن، تعریف‌کننده شخصیت اوست. آمار این را تأیید می‌کند، هرچند نیازی نیست آنها را بخوانید: مسی روی زمین فوتبال خوشحال است، با آن ارتباط یکپارچه میان بدن و پاهایش که برخی آن را توپ می‌نامند.

در نیمه اول، او تقریباً حرکت نمی‌کند و هرگز محمد تیجانی را از نظر دور نمی‌کند. مدافع تنومند 29 ساله‌ای که با بازی برای یک تیم نیمه‌ حرفه‌ای در سوئیس زندگی‌اش را می‌گذراند. او نیز تا روزی که بمیرد، هزاران بار این داستان را تعریف خواهد کرد که امشب آنجا بوده است. این که او را لمس کرده است. و این که این اتفاق واقعاً رخ داده است.

اما جالب‌ترین لحظه، پیش از مراسم بزرگداشت و اشک‌های پایانی، در نیمه دوم رقم خورد. نیکولاس اوتامندی پس از سانتری که به گل منجر شد، لطف مسی را جبران کرد و با در آغوش گرفتن او، مسی را بالاتر از تمام جمعیت آرژانتینی حاضر در ورزشگاه بلند کرد. کمی بعد صحنه‌ای رقم خورد که آینده برای آن تدارک دیده بود: مسی پاسی ساده به نیکو پاز داد، این بازیکن جوان چرخید، پای چپش را آماده کرد و ضربه‌ای زیبا و کات‌دار زد که دور از دسترس داندژینو، در گوشه دروازه جای گرفت.

این ادای احترامی به جانشینی، ارزش میراث و این ایده بود که زندگی ادامه دارد، همه در یک حرکت سه‌ثانیه‌ای. لحظه‌ای زیبا، چرا که چندان اهمیتی ندارد در نهایت این پاز باشد که پیراهن شماره 10 را به ارث ببرد یا نه. آنچه اهمیت دارد، این اطمینان است که این کشور همچنان به پرورش استعدادها ادامه خواهد داد. اگر مسی جدید همین حالا متولد شده باشد، روزی متوجه خواهیم شد اما اگر چنین بازیکنی ظهور کند، بدون شک مسی نیز در شکل‌گیری او نقشی داشته است. چرا که مسی الهام‌بخش میل به شبیه شدن به خودش است و این موضوع را بهتر از هر کس دیگری کسانی توضیح می‌دهند که در سراسر کشور به دنبال الهام می‌گردند و می‌گویند هیچ جوانه‌ای وجود ندارد که نخواهد از این الگوی مثال‌زدنی، یعنی شماره 10، تقلید کند. بنابراین پاز یا هر نام دیگری که داشته باشد، باید با خیال راحت به راهش ادامه دهد.

و این تغییر نسل، در نهایت مقدمه‌ای بود برای صحنه‌ای که همه، در اینجا، آنجا و هر جای دیگری، منتظرش بودند: گل کاپیتان. گلی که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید، ضربه‌ای بلند، دقیق و زاویه‌دار که تاریخ فوتبال به ما خواهد گفت صد و بیست‌ و ششمین گل او برای تیم ملی بود. تیم ملی‌ای که او برای همیشه به آن تعلق خواهد داشت، حتی اگر برخی بگویند او بازنشسته شده است. آنچه باقی می‌ماند، افسانه یک فوتبالیست بی‌رقیب است: بهترین بازیکن تمام دوران.