به گزارش “ورزش سه” برانکو ایوانکوویچ، سرمربی ۷۲ ساله کروات، پس از بیش از سه دهه ارتباط و همکاری با زلاتکو دالیچ، وارد فصل تازه‌ای از فعالیت حرفه‌ای خود در خاورمیانه شده است. او اکنون در ساختار فنی فوتبال امارات فعالیت می‌کند و در کنار دالیچ، برای ساختن تیمی آماده رقابت در سطح اول فوتبال آسیا تلاش می‌کند. تیمی که هدف اصلی‌اش بازگشت به جام جهانی ۲۰۳۰ است.

امارات در جام خلیج فارس اخیر، در دیدار فینال با نتیجه دو بر صفر مقابل عربستان شکست خورد. نتیجه‌ای که با وجود ناکامی در کسب عنوان قهرمانی، از پیشرفت این تیم تحت هدایت دالیچ حکایت داشت. امارات حالا با انگیزه‌ای تازه، خود را برای حضور در جام ملت‌های آسیا آماده می‌کند، اما هدف بزرگ‌تر این تیم، پایان دادن به انتظار طولانی برای حضور در جام جهانی است.

برانکو در گفت‌وگو با فلش‌اسکور در جریان جام خلیج فارس، درباره شرایط تیم ملی امارات و نقش خود در این پروژه گفت: «ما تاکنون تیمی با کیفیت بسیار بالا ساخته‌ایم. حتی جرأت می‌کنم بگویم که این تیم بهترین تیم در این بخش از جهان است. روشن است که همه ما به رسیدن به هدف نهایی، یعنی صعود به جام جهانی، امیدواریم. از دعوت آقای زلاتکو و تمایل او به اینکه به وی کمک کنم و مشاوره بدهم، احساس افتخار می‌کنم. همچنین قرار است بخشی از کار با تیم‌های ملی رده‌های سنی پایه را هماهنگ کنم. با توجه به تجربه و دانشم، معتقدم می‌توانم در این سمت کمک زیادی به تیم کنم.»

برانکو در عرصه ملی هدایت تیم‌های چین، عمان و ایران را بر عهده داشته و در سطح باشگاهی نیز با تیم‌های متعددی در کرواسی، عربستان و کشورهای دیگر همکاری کرده است. با این حال، یکی از مهم‌ترین مقاطع دوران مربیگری او به حضور روی نیمکت تیم ملی ایران بازمی‌گردد. جایی که توانست پس از سال‌ها انتظار، ایران را به جام جهانی برساند.

ایوانکوویچ بیش از ۲۰ سال پیش، تیم ملی ایران را به جام جهانی رساند. اتفاقی که پس از حضور ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ رخ داد و سومین صعود این کشور به رقابت‌های نهایی جام جهانی در تاریخ فوتبالش بود.

ایوانکوویچ در مرور خاطرات جام جهانی ۲۰۰۶، با یادآوری دشواری‌های صعود در آن دوران گفت: «صعود به جام جهانی دستاوردی بی‌سابقه بود. در آن زمان، رسیدن به این رقابت‌ها بسیار دشوارتر بود، زیرا تنها پنج تیم از مرحله مقدماتی آسیا می‌توانستند در جام جهانی شرکت کنند. موج عظیمی از شادی و هیجان سراسر ایران را فرا گرفت.

وی در ادامه گفت: «متأسفانه، در آلمان با مشکلات زیادی در زمینه غیبت برخی بازیکنان روبه‌رو شدیم، اما با وجود این مشکلات، تأثیر بسیار خوبی از خود بر جای گذاشتیم. می‌توانم بگویم که بهترین نتایج ایران در ۴۰ سال گذشته را رقم زدیم. قهرمان بازی‌های آسیایی شدیم و در مرحله نیمه‌نهایی کره جنوبی را شکست دادیم. تیمی که تنها چند ماه پیش از آن، در رده چهارم جهان قرار گرفته بود.»

سرمربی سابق تیم ملی ایران سپس به واکنش تاریخی مردم پس از آن موفقیت اشاره کرد و گفت: «پس از آن، هشت میلیون نفر در ایران به خیابان‌ها آمدند و در طول جشن‌ها حتی یک حادثه هم رخ نداد. خاطره‌ای فوق‌العاده…»

بیست سال پس از جام جهانی ۲۰۰۶، تیم ملی ایران بار دیگر در شرایطی متفاوت و دشوار با این رقابت‌ها روبه‌رو شد. جنگ و تنش با آمریکا، یکی از کشورهای میزبان مشترک مسابقات، بر شرایط حضور ایران تأثیر گذاشت. محدودیت‌ها و مشکلات ایجادشده باعث شد تیم ملی نتواند در خاک آمریکا اقامت داشته باشد. مسئله‌ای که برنامه آماده‌سازی و ریکاوری بازیکنان را با دشواری روبه‌رو کرد.

او درباره وضعیت تیم ملی ایران گفت: «بدون شک، شرایط برای آن‌ها دشوارتر بود. در وهله نخست، به دلیل مشکلات مربوط به صدور ویزا. همچنین مجبور شدند محل اردوی آماده‌سازی خود را تغییر دهند و علاوه بر این، ناچار بودند آن مسابقات را در شرایطی ویژه برگزار کنند. واقعاً حیف شد، زیرا تیمی باکیفیت بودند، اما نتوانستند به مرحله دوم راه پیدا کنند.»

بخش مهمی از دوران مربیگری برانکو ایوانکوویچ نیز با خاطرات جام جهانی گره خورده است. نخستین تجربه او در این رقابت‌ها به سال ۱۹۹۸ بازمی‌گردد. زمانی که تیم ملی کرواسی با وجود سابقه کوتاه حضور به‌عنوان عضوی مستقل و رسمی از فیفا، توانست جهان فوتبال را شگفت‌زده کند و به مقام سوم جام جهانی برسد. برانکو در آن دوره عضوی از کادر فنی کرواسی بود.

تیمی که در مرحله یک‌چهارم نهایی با نتیجه سه بر صفر آلمان را شکست داد و سپس به مصاف فرانسه، میزبان مسابقات، رفت و با شکست در این مرحله راهی نیمه نهایی شد و با پیروزی مقابل هلند، مدال برنز را به دست آورد.

برانکو درباره تجربه حضور در جام جهانی ۱۹۹۸ گفت: «همه ما انگیزه زیادی داشتیم که دست‌کم مقام سوم را کسب کنیم و مدال بگیریم. به این هدف رسیدیم و این موضوع نشان‌دهنده قدرت ذهنی ما بود. باید نکته‌ای را با شما در میان بگذارم. پیش از آن جام جهانی، کمتر از ۱۰ درصد مردم کرواسی را می‌شناختند. کشوری کوچک و جوان. اما پس از پایان مسابقات، این رقم به بیش از ۲۰ درصد رسید. اکنون نیز به‌طور مرتب چنین نتایجی کسب می‌کنیم. می‌توانیم به بازیکنان فوتبال خود و همچنین به ورزشکارانمان در سایر رشته‌ها بسیار افتخار کنیم.»