به گزارش "ورزش سه"، ببینید زندگی چقدر غافلگیرکننده است. همه ما فکر می‌کردیم ژوزه مورینیو به رئال مادرید بازگشته تا نظم ایجاد کند و اقتدار افسانه‌ای خود را برقرار سازد، اما معلوم شد که تیم او دارد با جو خوبش متمایز می‌شود.

 این یک سیستم بازی جدید یا یک استراتژی انقلابی برای برهم زدن تمرکز رقبا نیست، بلکه یک فضای عمومی در رختکن است که آثار آن روی چمن دیده می‌شود. 

ایده کار، مبارزه و پیروزی با روحیه جمعی بر تنش‌ها، حسادت‌ها و بدگمانی‌هایی که فصل گذشته آسیب زیادی زدند، در حال غلبه است. وقتی می‌بینم یان دیومانده پس از بازی لیگ قهرمانان مقابل لایپزیش در یک مصاحبه با آردا گولر شوخی می‌کند و این بازیکن جدید تبدیل به دوست نزدیک کیلیان امباپه می‌شود، به خودم می‌گویم اتفاق خوبی در حال رخ دادن است.

وقتی می‌شنوم هم‌وطنم (به هر حال، من گل فوق‌العاده روز چهارشنبه او را ۲۰۰ بار دوباره تماشا کرده‌ام) برای وینیسیوس جونیور پیام دلگرمی می‌فرستد و از او می‌خواهد اعتمادبه‌نفس و غرور خود را به کیفیتش حفظ کند، فکر می‌کنم فردگرایی دیگر تا این حد مسموم‌کننده نیست. 

حتی فدریکو والورده هم نقش خود را به عنوان دفاع راست بدون شکایت و مهم‌تر از همه، بدون اینکه خواهان اخراج سرمربی باشد، می‌پذیرد. بازیکنانی هم که کمتر بازی می‌کنند، گریه‌ و زاری به راه نمی‌اندازند و با انگیزه فوق‌العاده‌ای وارد زمین می‌شوند. در میان چندین نمونه از اتحاد سازنده، این موارد اجازه می‌دهند تا به رفتن به نیوکمپ با خوش‌بینی بسیار بیشتری نسبت به آنچه پیش‌بینی می‌شد، نگاه کنیم.

فردریک هرمل: آاس