به گزارش ورزش سه، برونو فرناندز کاپیتان یونایتد بعد از شکست ۳-۰ مقابل بورنموث مستقیم سراغ کریک رفت و از تصمیم سرمربی که او را نیمکت نشین کرده بود آنقدر خشمگین بود که با کریک دعوای لفظی کرد.

برای برونو فرناندز، بعدازظهر امروز در اولدترافورد بدترین روز فوتبالی‌اش بود. یک نیمکت‌نشینی غیرمنتظره، شکست سنگین تیم و بعد، درگیری مستقیم با سرمربی منچستریونایتد روی چمن اولدترافورد.

کاپیتان یونایتد برای اولین بار در پنج سال گذشته در یک بازی لیگ برتری از ابتدا روی نیمکت نشست و در نهایت فرصت حضور در زمین را پیدا نکرد در حالی که تیمش مقابل بورنموث ۳-۰ تحقیر شد.

این تصمیم کریک در ادامه اختلافاتی شکل گرفت که بعد از شکست ۴-۱ مقابل کومو به وجود آمده بود. برونو در آن روزها از شرایط تیم و تصمیمات تاکتیکی سرمربی انتقاد کرده بود و امشب کریک تصمیم گرفت یکی از مهم‌ترین بازیکنانش را از ترکیب اصلی کنار بگذارد.

پس از سوت پایان، برونو مستقیم به سراغ کریک رفت و از او توضیح خواست. گفت‌وگویی که خیلی زود از یک درخواست ساده برای توضیح، به مشاجره‌ای تند تبدیل شد و خیلی‌ها آن را در اولدترافورد دیدند. برونو حتی منتظر نماند تا مشاجره را به رختکن ببرد و مشخص بود که می‌خواهد همه این صحنه را ببینند.

برونو بعد از مسابقه در روایت خود از این درگیری گفت:

« بعد از سوت پایان رفتم یکراست سراغش. می‌خواستم توضیح بدهد. در چشم‌هایش نگاه کردم و پرسیدم: چرا من را بازی ندادی؟ دقیقاً قرار بود وقتی تیم داشت از هم می‌پاشید، روی آن نیمکت چه کار کنم؟

او به من نگاه کرد و گفت: "من مربی هستم، برونو. من تصمیم می‌گیرم، نه تو."

و همان‌جا بود که همه‌چیز بالا گرفت.

به او گفتم: "پس شروع کن به گرفتن تصمیم‌هایی که به این باشگاه برای بردن بازی‌ها کمک کند! دیدی آن بیرون چه اتفاقی افتاد؟ ۳-۰ باختیم، مایکل! سه بر صفر! و تو می‌خواهی اینجا بایستی و به من بگویی مربی هستی؟"

به او گفتم منچستریونایتد بدون من هیچ است و او باید تا الان این را فهمیده باشد. نمی‌گویم از این باشگاه بزرگ‌ترم، اما به مسئولیتی که برای این تیم بر دوش کشیده‌ام نگاه کنید. وقتی شرایط خراب می‌شود، معمولاً من کسی هستم که تلاش می‌کنم چیزی را تغییر بدهم.

بعد به من نگاه کرد و گفت: "هیچ‌کس از منچستریونایتد بزرگ‌تر نیست."

به او گفتم: "هیچ‌کس با این مخالفتی ندارد. اما به بازیکنانی نیاز داری که بتوانند جریان بازی را تغییر بدهند و تو یکی از آنها را روی نیمکت گذاشتی، در حالی که داشتیم تحقیر می‌شدیم."

او خوشحال نبود. من هم خوشحال نبودم. آدم‌هایی اطراف ما بودند و همه می‌توانستند ببینند که این بحث قرار نیست بی‌سروصدا تمام شود.

اما اجازه بدهید یک چیز را کاملاً روشن کنم: من قرار نیست وقتی در اولدترافورد ۳-۰ شکست می‌خوریم، آنجا بایستم، لبخند بزنم و وانمود کنم همه‌چیز خوب است. من کاپیتان هستم. مسئولیت دارم حرف بزنم، حتی وقتی حقیقت بعضی‌ها را ناراحت می‌کند.

مایکل مربی است و حق دارد تصمیم‌های خودش را بگیرد. اما داشتن این اختیار به این معنی نیست که هر تصمیمی به‌طور خودکار درست است.

می‌توانید به‌عنوان یک مربی انتظار احترام داشته باشید، اما باید احترام را با تصمیم‌هایتان به دست بیاورید. و بعد از اتفاقی که مقابل بورنموث افتاد، سؤال‌های جدی‌ای وجود دارد که باید به آنها پاسخ داده شود.»