به گزارش ورزش سه، دله آلی، ستاره ۳۰ ساله و سابق تیم ملی انگلیس که بیش از یک سال است تیمی ندارد، با پخش زنده‌های عجیب در اینترنت هواداران فوتبال را نگران کرده است.

تاتنهام شنبه آینده در استمفوردبریج به مصاف چلسی می‌رود. این میدانی است که در گذشته‌ای نه چندان دور قلمرو پادشاهی دله آلی بود، ستاره‌ای که سال ۲۰۱۸ طلسم ۲۸ ساله اسپرز در خانه آبی‌های لندن را شکست.

 اما در پاییز ۲۰۲۶، واقعیت تلخ و متفاوتی مقابل چشم‌های ماست: این هافبک ۳۰ ساله به جای حضور در چمن لیگ برتر، نشسته مقابل دوربین استریم و جلوی چشمان ۱۵۰ هزار دنبال‌کننده آنلاین در پلتفرم توییچ با مخاطبانش وقت می‌گذراند.

۱۹ ماه از آخرین بازی رسمی دله می‌گذرد. حضوری ۹ دقیقه‌ای در کوموی ایتالیا که با خطایی خشن و کارت قرمز مستقیم به پایان رسید. او ۱۳ ماه اخیر را بدون تیم سپری کرده و این روزها با پخش ویدیوهای زنده چند ساعته، از خاطره‌بازی با گل‌های قدیمی تا تماس‌های ناگهانی با ستاره‌هایی مثل جک گریلیش و هری کین، توجه فضای مجازی را جلب کرده است.

یکی از جنجالی‌ترین صحنه‌ها، تماس تصویری او با هری کین بود. مکالمه‌ای که هواداران را به این فکر انداخت که چه فاصله نجومی‌ای بین سرنوشت دو هم‌بازی سابق وجود دارد. کین در اوج شکوه با بایرن مونیخ و برنده توپ طلا، و دله پشت میزی پر از کفش‌های گران‌قیمت در حال اجرای زنده در اینترنت. کین که شوکه و معذب به نظر می‌رسید، حتی از محل زندگی دله بی‌خبر بود و با نگرانی پرسید: «امیدوارم خوب تمرین کنی، می‌کنی؟»

کارشناسان می‌گویند این تماس دله آلی با هم‌تیمی سابقش بیش از آنکه یک شوخی اینترنتی باشد، به نوعی فریاد ناخودآگاه برای کمک بود.

رسانه‌های انگلیسی این چرخش ناگهانی را «واقعیت غم‌انگیز تبعید از فوتبال» می‌دانند. الی مک‌کویست، کارشناس تاک‌اسپورت، وضعیت فعلی دله را تراژدی می‌‌داند و می‌گوید بازیکنی با نبوغ او باید دوشنبه‌ها سرتیتر روزنامه‌ها باشد، نه موضوع بحث کاربران شبکه‌های اجتماعی. با این حال او تاکید کرد که آرامش روحی دله مهم‌تر از فوتبال است.

زندگی این استعداد درخشان پر از تروماهای ویران‌کننده بود. دله سال ۲۰۲۳ در مصاحبه‌ای شجاعانه با گری نویل از تاریک‌ترین زخم‌های کودکی‌اش، سوءاستفاده جنسی در شش سالگی، اعتیاد شدید به قرص‌های خواب‌آور و دوران بستری در کمپ بازپروری پرده برداشت. سرقت مسلحانه با چاقو از خانه‌اش در دوران کرونا و سپس مصدومیت‌های فرسایشی ۱۸ ماهه در اورتون، آخرین رشته‌های اتصال او به فوتبال سطح اول را پاره کرد.

دله در لایو اخیرش با خنده‌ای تلخ از خودش دفاع کرد: «من روزی پنج یا شش جلسه تمرین سنگین می‌کنم، ساعت پنج عصر کارم تمام می‌شود و ساعت شش استریم می‌گذارم. مگر نمی‌شود چند کار را با هم انجام داد؟ طوری حرف می‌زنند انگار دیگر هرگز به فوتبال برنمی‌گردم.»

تاتنهام هنوز درهای کمپ تمرینی خود را برای او باز نگه داشته و تیم‌هایی مثل بارنت در دسته چهارم انگلیس هم آماده پذیرش او هستند، اما دله منتظر فرصتی بزرگ‌تر نشسته است.

شاید استریم راه فرار او از تنهایی و بازگشت به دنیای دیده‌شدن باشد، اما برای هوادارانی که درخشش او و مقایسه‌ شدنش با استیون جرارد را به خاطر دارند، تماشای این سقوط آزاد واقعا ناراحت‌کننده است.