به گزارش ورزش سه، در کشتی امیرحسین زارع یک خطر جدی وجود دارد. اگر دیر پای تلویزیون بنشینید، ممکن است وقتی تصویر مسابقه را پیدا می‌کنید، کار تمام شده باشد. حتی اگر فینال قهرمانی جهان باشد. حتی اگر حریفش یک روس تنومند باشد که با رؤیای به زیر کشیدن غول ایرانی به تشک آمده است.

زارع برای تمام کردن کار حریفانش به وقت زیادی احتیاج ندارد. گاهی فقط چند حمله، چند بار بیرون بردن حریف از تشک و یک بارانداز کافی است تا داور دستش را بالا ببرد و تماشاگر تازه‌رسیده، با حسرت به امتیازهای روی تابلو نگاه کند.

آستانه هم همین‌طور گذشت. چهار کشتی، چهار پیروزی و صفر امتیاز واگذارشده. امیرحسین زارع در مسابقات جهانی قزاقستان به هیچ‌کدام از حریفانش اجازه نداد حتی یک امتیاز بگیرند. در فینال وزن ۱۲۵ کیلوگرم، عبدالله قربانوف روس هم سرنوشتی بهتر از سه حریف قبلی نداشت. زارع او را ۱۱ بر صفر شکست داد و چهارمین طلای جهانی‌اش را به گردن انداخت. فینال سنگین‌وزن جهان تمام شد، بی‌آنکه حریف روس بتواند امتیازی روی تابلو ثبت کند.

این همان زارعی است که تماشای کشتی‌هایش گاهی آدم را به یاد یک مسابقه سرعت می‌اندازد. چشم به هم بزنی، حریف یک بار از تشک بیرون رفته، یک امتیاز دیگر به حساب زارع نوشته شده و کشتی به خاک رسیده است. باراندازهای پیاپی، فشار مداوم و حمله‌هایی که به حریف فرصت نفس کشیدن نمی‌دهند..

شاید اگر او را بیرون از تشک ببینید، در نگاه اول تصور نکنید با یکی از ترسناک‌ترین سنگین‌وزن‌های کشتی دنیا طرف هستید. بیبی‌فیس با لبخندی که زود روی صورتش می‌نشیند و ظاهری که چندان به تصویر کلیشه‌ای قهرمانان زمخت و عبوس کشتی شباهت ندارد. اما کافی است سوت مسابقه به صدا دربیاید. آن وقت همین مرد آرام، چنان بلایی سر حریف می‌آورد که فرصت نمی‌کند بفهمد چه وقت از تشک خارج شده و چه وقت روی پل افتاده است. زارع در این وزن با لبخند وارد می‌شود و با دست‌های بالا رفته بیرون می‌آید.

قربانوف بعد از فینال حرفی زد که شاید بهتر از هر توصیفی، کیفیت کشتی زارع را نشان بدهد. کشتی‌گیر روس در گفت‌وگو با شبکه مچ‌تی‌وی گفت از اینکه نتوانسته کاری مقابل حریف ایرانی انجام بدهد، ناراحت است. او توضیح داد که قصد داشته با سرعت بیشتری کشتی بگیرد، اما از نظر بدنی نتوانسته برنامه‌اش را اجرا کند. برای کسی که تا فینال آمده و یکی از بهترین سنگین‌وزن‌های روسیه به حساب می‌آید، این اعتراف آسان نیست. قربانوف می‌خواست مسابقه خودش را به زارع تحمیل کند، اما خیلی زود فهمید که در زمین حریف بازی می‌کند.

چهارمین طلای جهان، حاصل یک اتفاق یا یک روز درخشان نبود. زارع پیش از این در مسابقات جهانی ۲۰۲۱، ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵ به قهرمانی رسیده بود و حالا برای چهارمین بار روی سکوی نخست ایستاده است. در المپیک توکیو برنز گرفت و در پاریس به نقره رسید. شکست در فینال پاریس مقابل گنو پتریاشویلی، تلخ‌ترین خاطره این سال‌ها بود. حالا مسیر لس‌آنجلس پیش روی اوست و زارع یکی از مطمئن‌ترین شانس‌های ایران برای رسیدن به طلای المپیک ۲۰۲۸ محسوب می‌شود. البته دو سال تا آن روز باقی مانده و در سنگین‌وزن هیچ مدالی از پیش به کسی تعلق ندارد. با این حال، کسی که در یک تورنمنت جهانی چهار مسابقه می‌گیرد و اجازه نمی‌دهد حتی یک امتیاز به حریفان برسد، دلایل محکمی برای خوش‌بینی به دست داده است.

در همین روزها، رفیق نزدیکش فردین هدایتی هم در کشتی فرنگی و وزن ۱۳۰ کیلوگرم با اقتدار قهرمان جهان شد. دو دوست، دو سبک متفاوت کشتی و دو طلای سنگین‌وزن برای ایران. هدایتی و زارع هرکدام مسیر خودشان را دارند، اما حاصل کارشان در آستانه یک تصویر مشترک ساخت. ایران در دو وزن سنگین کشتی جهان، دو قهرمان دارد که برای رسیدن به طلا منتظر اشتباه حریف نمی‌مانند. خودشان مسابقه را به سمتی می‌برند که می‌خواهند.

بعد از پیروزی، اما چهره دیگری از زارع دیده می‌شود. او مقابل پژمان درستکار، سرمربی تیم ملی، زانو زد و با خطاب قرار دادن او به‌عنوان «ناخدا» احترامش را نشان داد. شادی‌های زارع همیشه بخشی از داستان قهرمانی‌هایش بوده‌اند. از احترام نظامی به پرچم ایران تا حرکت تاج‌گذاری و جشن‌هایی که گاهی از قبل برایشان فکر کرده است. این بار هم شادی او رنگ قدردانی داشت.

زارع پس از قهرمانی گفت امیدوار است مدالش حال مردم را بهتر کند و آن‌ها را خوشحال کرده باشد. جمله‌ای ساده از قهرمانی که در لحظه پیروزی، به مردمی فکر می‌کرد که مسابقه‌اش را دنبال کرده‌اند. شاید برای همین است که شادی‌های او به اندازه فنونش دیده می‌شوند. زارع می‌داند روی تشک چه می‌خواهد و وقتی به آن می‌رسد، لحظه را با دیگران تقسیم می‌کند.

زارع هنوز برای حریفانش کابوس است و برای ایران یکی از بزرگ‌ترین امیدهای لس‌آنجلس. فقط یک توصیه برای تماشاگران باقی می‌ماند. اگر قرار است کشتی امیرحسین زارع را ببینید، دیر نکنید. ممکن است وقتی برسید، قهرمان جهان کارش را کرده باشد.