به نقل از فرادید، یک سکونتگاه قرون وسطایی که قرن ها تنها در اسناد تاریخی از آن یاد می شد اما اثری از آن در چشم انداز امروزی باقی نمانده بود، در نزدیکی شهر بورگنتریش در غرب آلمان دوباره کشف شده است. باستان شناسانی که در جنوب غربی این شهر و در منطقه هوکستر ایالت نوردراین-وستفالن فعالیت می کردند، بقایای روستای اِخِنه را در زیر یک مزرعه کشاورزی شناسایی کرده اند؛ روستایی که نخستین بار در سال 944 میلادی از آن نام برده شده و آخرین اشاره تاریخی به آن به قرن پانزدهم بازمی گردد.

این کاوش پیش از اجرای پروژه نصب خطوط انتقال برق برای تأسیسات جدید انرژی بادی انجام شد و طی آن آثاری از خانه های چوبی، سفال های متعلق به سده های دهم و یازدهم، دو چاه آب و پیِ سنگی عظیم یک زیرزمین کشف شد.

اِخِنه برای مورخان نامی ناآشنا نبود. نام این روستا در اسناد قرون وسطایی دیده می شد و نام محلی اِخلِن در شمال غربی رودخانه مولنباخ نیز مدت ها سرنخی درباره محل احتمالی آن به شمار می رفت. با این حال، موقعیت دقیق این سکونتگاه تا امروز مشخص نشده بود.

این وضعیت زمانی تغییر کرد که گروه های حفاری بقایای گسترده ای از سکونت انسانی را در امتداد دره رودخانه آشکار کردند. به گفته باستان شناسان، شواهد نشان می دهد که روستای اِخِنه احتمالاً در سراسر بخش کم ارتفاع این منطقه گسترده بوده و شاید حتی تا سوی دیگر جویبار نیز امتداد داشته است؛ موضوعی که با سرنخ های باقی مانده در نام های محلی همخوانی دارد.

دکتر سون اشپیونگ می گوید این سکونتگاه پس از پایان دوران قرون وسطی به تدریج به فراموشی سپرده شد و اکنون بار دیگر از دل خاک سر برآورده است. از دید باستان شناسان، این کشف تنها به معنای یافتن یک نام روی نقشه نیست، بلکه پنجره ای مستقیم به زندگی یک جامعه روستایی است که مدت ها پیش از تبدیل شدن بورگنتریش به یک شهر مستحکم در اواخر قرن سیزدهم در این منطقه زندگی می کرد.

در میان قدیمی ترین یافته ها، گودال هایی دیده می شود که زمانی محل قرارگیری ستون های چوبی ساختمان ها بوده اند. این آثار نشان می دهند که خانه ها و بناهای جانبی روستا بر پایه ستون های چوبی ساخته شده بودند.

از اواخر قرن یازدهم به بعد، استفاده از ساختمان های چوبی دارای چارچوب منظم رواج بیشتری یافت. در بسیاری از موارد، تنها زیرزمین این ساختمان ها تا امروز باقی مانده است، زیرا بخش های فوقانی آن ها در طول قرن ها از میان رفته اند. بیشتر این زیرزمین ها دیوارهای چوبی داشتند، اما یکی از کشفیات توجه ویژه پژوهشگران را جلب کرده است. نورمن پوسلت باستان شناس زیرزمینی را شناسایی کرد که دارای دیوارهای سنگی و ورودی در سمت شمال بود.

این زیرزمین سنگی یکی از مهم ترین سازه های کشف شده در محوطه به شمار می رود و نشان می دهد که در مرحله ای از توسعه روستا، دست کم برخی از ساختمان ها با صرف هزینه و دوام بیشتری نسبت به بناهای چوبی اولیه ساخته شده بودند.

علاوه بر این، دو حلقه چاه نیز در محل کشف شد. وجود این چاه ها تصویر روشنی از وابستگی روستا به منابع آب ارائه می دهد؛ منبعی حیاتی برای ساکنان، دام ها و فعالیت های کشاورزی.

این کشف همچنین درک بهتری از الگوی استقرار جمعیت در اطراف بورگنتریش فراهم کرده است. پیش از آنکه این شهر در دهه 1280 میلادی به عنوان یک مرکز شهری مستحکم بنیان گذاشته شود، مناطق اطراف آن از پیش توسط مجموعه ای از روستاهای کوچک اشغال شده بود. شواهد نشان می دهد که برخی از این سکونتگاه ها دست کم از قرون دهم و یازدهم میلادی وجود داشته اند.

با این حال، حفاری تنها آغاز کار است. اکنون کارشناسان باید صدها قطعه سفال، گودال های مختلف و بقایای سازه ها را به دقت بررسی و تاریخ گذاری کنند. تنها پس از انجام این مطالعات خواهد بود که باستان شناسان می توانند روند شکل گیری، توسعه، دگرگونی و سرانجام ناپدید شدن اِخِنه را بازسازی کنند.