احمد زیدآبادی، تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی تحت عنوان قبل از آنکه به پل برسید مسیر خود را انتخاب کنید! در کانال تلگرامی خود نوشت: آیا چیزی به اسم "تقدیر تاریخ" برای کشورها و ملت ها وجود دارد؟ مرحوم مرتضی مطهری پاسخی ساده و تکراری برای این نوع پرسش های کلی داشت و پاسخش این بود؛ هم آره، هم نه! پس به شیوهٔ مرحوم مطهری می توان گفت که از یک حیث، چیزی به عنوان تقدیر تاریخی برای کشورها وجود ندارد زیرا انسان صاحب عقل و اراده و اختیار است و می تواند روندها را تغییر دهد.

از حیث دیگر اما تقدیر تاریخی برای کشورها وجود دارد و آن هنگامی است که به دلیل انتخاب های گذشته و روندهای نهادینه شده و ساختار آگاهی جامعه و توازن قوایِ سیاسی و اجتماعیِ متصلب و امور خارج از کنترل منطقه ای و جهانی، دایرهٔ انتخاب های مردم یک کشور بسیار محدود و منحصر به دو مسیر می شود. حال بنا به این تعریف، آیا کشور ما در وضعیت تقدیر تاریخی قرار گرفته است؟ متأسفانه به طرز دردناکی پاسخ مثبت است.

مجموعهٔ شرایط عینی و ذهنی حاکم بر کشور ما نشان می دهد که ما ایرانی ها در این شرایط تاریخی فقط دو راه در پیش داریم و راه سومی پیش پایمان وجود ندارد! راه اول، اصلاح وضعیت موجود طبق میل و گرایش اکثریت جامعه است. اکثریت جامعه هم اکنون سازوکاری سیاسی را طلب می کند که چرخ اقتصاد در آن به درستی بچرخد و به فقر و فلاکت و رکود و تورم و بیکاری و مزدهای نامکفی پایان دهد. این سناریو هم متأسفانه فقط یک بدیل و جایگزین دارد و آن غرق شدن کشور در بی ثباتی و ناامنی خانمانسوز و ایران بر باد ده است. این وضعیت را من رقم نزده ام و نقشی در پدید آمدن آن نداشته ام که عده ای بخواهند مرا به باد فحش و ناسزا بگیرند!

این وضعیت، در یک کلام برآیند انتخاب های جمعی گذشتگان و معاصران ما به علاوهٔ موقعیت جغرافیایی کشورمان است و من فقط آن را بیان می کنم. بنابراین، راه و چاه از نظر من روشن و آشکار است. راه، کوشش در جهت اصلاح سیاست ها، ساختارها و نظام تصمیم گیری در قصد جلب رضایت و آرامش و امید اکثریت مطلق جامعه است. چاه نیز جلوگیری از اصلاح و یا به عبارتی اصلاح ستیزی تحت هر عنوان و شعاری چه در دفاع از وضع موجود و چه با ادعای براندازی و اسقاط آن است.

اصلا ح ستیزی با شعار حمایت از وضع موجود، به حفظ شرایط موجود منجر نمی شود، بلکه به بی ثباتی و ناامن سازی فاجعه بار جامعه و کشور می انجامد. اصلا ح ستیزی تحت عنوان براندازی و سرنگون طلبی نیز سبب ظهور یک نظم و نظام تازه و جایگزین نمی شود بلکه کشور را به عرصهٔ تاخت و تاز گروه های شبه نظامی و جنگ خونین و بی رحمانهٔ داخلی و نابودی کامل حرث و نسل ایرانی تبدیل می سازد.

پس مهم نیست که افراد و گروه ها، چه نیتی در سر می پرورانند و چه شعاری می دهند، مهم نتیجهٔ عملی کنش آنهاست که به راحتی می تواند برای کشور بلا و مصیبت به بار آورد. حال آیا اکثریت قاطع ما ایرانی ها، میل و آمادگی لازم برای نجات کشور خود را داریم؟ اگر داشته باشیم باید تمام قوا و توان مان را در جهت اصلاح بنیادی وضع موجود بسیج و تجمیع کنیم. اما اگر این میل و آمادگی را نداریم یعنی به چیزی کمتر از حفظ وضع موجود و یا براندازی آن رضایت نمی دهیم بدون تعارف باید در انتظار وقوع فاجعه باشیم! تقدیر تاریخی کشور ما ورود به یکی از این دو مسیر است و متأسفانه مسیر سومی در کار نیست. پس "قبل از آنکه به پل برسید، مسیر خود را انتخاب کنید!"