مصطفی غنی زاده در یادداشتی در روزنامه خراسان نوشت: آتش بس پس از جنگ 40 روزه به درخواست طرف آمریکایی و با عقب نشینی از خواسته هایش و پذیرش شروط ایران اتفاق افتاد؛ اما صرفا برای 15 روز بود و بعد از آن به صورت رسمی تمدید نشد. درواقع ما در حال حاضر در آتش بس رسمی نیستیم و دو طرف به خواست خودشان وارد جنگ گسترده نمی شوند. همین وضعیت نامشخص است که باعث شده تا دشمن صهیونی دوباره دست به وحشی گری بزند و انواع زدوخوردها در خلیج فارس اتفاق بیفتد. از نظر ما، باید به هر نقض کوچک دشمن، پاسخ گرم نظامی داد. هر نقض بزرگ یا حمله نیز باید با پاسخی نامتقارن مواجه شود. یعنی اگر دشمن یکی می زند، دوتا بخورد و آسیب واقعی ببیند.

این دستور کار، درباره مسائل حوزه خلیج فارس به درستی اجرا شده و سپاه درمقابل عبور برخی از کشتی های تجاری غیرمجاز ایستاده است. همچنین به ورود پهپادهای دشمن به آسمان ایران پاسخی درست داده و آن ها را سرنگون کرده. اما حمله هوایی به خاک ایران باید با حمله متقابل و جدی و حتی کشنده پاسخ داده شود. حمله به کویت در دو مرحله در هفته گذشته به همین علت بوده که در موارد مشابه حتما باید ادامه پیدا کند.

برخلاف تصور برخی دوستان انقلابی، این حملات و پاسخ های نظامی اتفاقا مورد تایید تیم سیاسی مذاکره کننده است. آن ها معتقدند که نیروهای نظامی ما باید مستحکم و قوی ایستاده و به دشمن پاسخ گرم بدهند. این نگاه هم یک منطق عقلانی ساده دارد. اصلی ترین ابزار مذاکره کنندگان برای فشار به دشمن، ابزار حفظ تنگه هرمز است. حفظ تنگه هم نیاز به قدرت و زور نظامی دارد و رها کردن آن به معنای شکست مذاکرات خواهد بود. پس ضربه جدی نظامی در آن جا، اتفاقا تقویت کننده دست مذاکره کنندگان و سیاسیون است. لذا برخلاف برخی دوره های گذشته که بخش سیاسی مانع بخش نظامی بود، حالا این دو یکی هستند و ضربه از پایین، چانه زنی از بالا را پیش می برند. از طرف دیگر، بخش سیاسی مذاکرات از جنگیدن نمی ترسد گرچه سعی دارد و ترجیح می دهد تا جای ممکن امتیازاتی را بدون جنگیدن از طرف مقابل بگیرد. اما اگر لازم باشد، بازهم به جنگ بازمی گردد تا حقوق و منافع ملی و انقلابی تامین و تضمین شود.

اما درباره لبنان، وضعیت متفاوت از جنوب است. گرچه حزب ا... به درستی در حال پاسخ به رفتار وحشیانه دشمن است، ولی زور طرف مقابل در برخی موارد بیشتر بوده. در این زمینه دو ابزار معقول برای متوقف کردن دشمن وجود دارد. یکی فشار از بالا با اهرم سیاسی و مجبور کردن آمریکایی ها به متوقف سازی دشمن صهیونی و دوم فشار از پایین با تهدید و حمله به مواضع نظامی دشمن صهیونی برای کمک به اضلاع مقاومت. نکته مهم در این زمینه، حفظ استراتژی حیاتی و اساسی وحدت ساحات است. یعنی رخدادهای روزمره نباید این قاعده مهم را از بین ببرد. آتش بس در 15 روز رسمی خود ( یک روز پس از آن حمله وحشیانه سراسری رژیم به بیروت) و با فشار توامان سیاسی و تهدید نظامی توانست آرامشی را به صحنه لبنان بیاورد. به مرور و با شعله ورسازی دوباره صحنه توسط دشمن صهیونی، وضعیت به این نقطه خطرناک رسیده است.

در این جا نیز باید اصل آمادگی نظامی برای پاسخ به دشمن صهیونی را نشان داد. اما منتظر نظر فرماندهان میدانی و ارشد حزب ا... و ایران بود. درست است که برادران بزرگواری از فعالان رسانه ای جبهه مقاومت به درستی نگران هستند، اما برای جمهوری اسلامی، اصل بر نظر این فرماندهان است. اگر آن ها نیاز واقعی برای مداخله را اعلام کنند، باید به کمک رفت. مهم نیست که امر سیاسی تا چه اندازه پیش رفته یا چقدر به تفاهم نامه نزدیک شده باشد. البته ما معتقدیم که اهرم سیاسی برای متوقف کردن رژیم بهتر و کارآمدتر است کمااین که در دور قبلی توانست تا دو هفته رژیم را خفه کند و یک آوار استراتژیک را بر سرشان خراب نماید. اما این به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی یا ترسیدن از جنگ نخواهد بود.

در این زمینه، فرایند پاسخ از هدف گیری اولیه رژیم آغاز نمی شود، بلکه با افزایش تنش در خلیج فارس و فشار بر بازارهای بین المللی آغاز می شود. باید مشخصا به طرف آمریکایی فهماند که اقدامات وحشیانه رژیم بدون هزینه برای او نیست. لذا علاوه بر اقدامات روی زمین و روی آب در تنگه هرمز، باید اولتیماتوم سیاسی علیه رژیم نیز از طریق میانجی ها به آمریکا اعلام و سپس برای جنگیدن آمادگی لازم مهیا شود.