مرلین مونرو در مصاحبه ای با مجله لایف در سال 1962، اندکی پیش از مرگش، گفت: واقعیت ها به ندرت دست به دست می شوند و معمولاً این دروغ ها هستند که می چرخند… اگر نقطه شروع، واقعیت نباشد، مسیر را گم می کنی.

به گزارش بی بی سی، مرلین مونرو که 100 سال پیش، در اول ژوئن 1926، با نام نورما جین مورتنسون متولد شد، در 36 سالگی درگذشت. زندگی او سرشار از تضاد بود. او که محبوب میلیون ها نفر بود، با مشکلات روانی و عاطفی دست و پنجه نرم می کرد. مشکلاتی که به گفته خودش ریشه در کودکی اش داشت و تا حدی هم ناشی از فشار شهرت بود.

مرگ او در اوت 1962 که به طور رسمی احتمالا خودکشی اعلام شد، شایعات و نظریه های توطئه ای را به وجود آورد که تا امروز ادامه دارد.

داستان زندگی او تمام عناصر لازم برای یک فیلم هالیوودی را دارد: سیاست، ماموران مخفی و همچنین ادعاهایی درباره دخالت مافیا و رییس جمهور آمریکا و خانواده اش.

وقتی دادستان لس آنجلس در سال 1982 پرونده مرلین مونرو را مورد بازبینی قرار داد، آنتونی سامرز، روزنامه نگار بریتانیایی، برای تلاش در جهت روشن کردن اسرار این پرونده به کالیفرنیا سفر کرد.

او به بی بی سی موندو گفت: خیلی زود فهمیدم داستان بسیار گسترده تر و پیچیده تر از چیزی است که تصور می کردم. چیزهای زیادی برای فهمیدن وجود داشت.

او یک خودرو خرید و شروع کرد به در زدن خانه ها و تماس گرفتن با افراد مختلف. بعضی ها طفره می رفتند و بعضی دیگر حاضر به صحبت نبودند، اما او دست برنداشت.

توضیح تصویر، آنتونی سامرز قصد داشت گزارشش را ظرف چند هفته کامل کند اما در نهایت بیش از دو سال در کالیفرنیا ماند

او در نهایت با بیش از 700 نفر مصاحبه کرد. از جمله کسانی که از روزها و ساعت های پایانی زندگی بازیگر خبر داشتند، مانند خدمتکار خانه او، یونیس موری، و دکتر رالف گرینسون، خانواده آخرین روان پزشک مرلین مونرو.

کتاب او با عنوان الهه: زندگی پنهان مرلین مونرو ، در سال 2022 مبنای مستند نتفلیکس با نام معمای مرلین مونرو: نوارهای منتشرنشده قرار گرفت.

او گفت: هیچ چیزی پیدا نکردم که مرا قانع کند او به قتل رسیده است، اما شواهدی یافتم که نشان می داد شرایط مرگ او عمدا پنهان شده بود.

او افزود: و به نظر من شواهد نشان می دهد که این موضوع به ارتباط این بازیگر با برادران کندی مربوط بوده است.

در کانون اسرار مربوط به مرگ مرلین مونرو، رابطه ادعایی او با جان و رابرت بابی کندی قرار دارد. دو برادری که در آن زمان رییس جمهور آمریکا و وزیر دادگستری بودند.

منابع آنتونی سامرز به او گفته بودند که مرلین مونرو و برادران کندی مرتبا در عمارت ساحلی پیتر لاوفورد در مالیبو با یکدیگر دیدار می کردند. لاوفورد شوهر خواهر خانواده کندی و دوست مرلین مونرو بود.

برخی دیگر از مصاحبه شوندگان او از رابطه عاشقانه ادعایی مرلین مونرو با هر دو برادر سخن گفتند. ابتدا جان و سپس بابی، موضوعی که خانواده کندی هرگز آن را تایید نکرده اند.

در نوارهای ضبط شده آنتونی سامرز، کارآگاهان خصوصی و ماموران پیشین اف بی آی گفته اند که مرلین مونرو و برادران کندی تحت نظر بودند.

بازرسانی که در پرونده حضور داشتند به او گفتند دستگاه شنود در خانه های خانم مونرو و آقای لاوفورد توسط نیروهای قضایی و همچنین گروه های مافیایی نصب شده بود. گروه هایی که به دنبال به دست آوردن مطالب رسوا کننده برای تحت فشار قرار دادن وزیر دادگستری بودند.

او همچنین گزارش داد که اسناد اف بی آی نشان می دهد خانم مونرو به دلیل دیدگاه های چپ گرایانه تحت تحقیق بوده و دیدارهای او با برادران کندی از نظر امنیتی مسئله ساز تلقی می شده است.

آنتونی سامرز می گوید این مسئله باعث شد خانواده کندی تمام ارتباط خود را با او قطع کند.

رید ویلسون، کارشناس نظارت، به سامرز گفت که یکی از مکالمات ضبط شده از طریق شنود تلفنی نشان می دهد مرلین مونرو در روز مرگش به پیتر لافورد گفته بود که می خواهد تنها باشد.

گفته می شود مرلین مونرو گفته بود: احساس می کنم از من استفاده شده. احساس می کنم فقط یک تکه گوشت هستم. احساس می کنم انگار دست به دستم کرده اند.

رید ویلسون گفت: موضوع این نبود که قلبش شکسته باشد. بیشتر احساس می کرد از او سوء استفاده شده و به او دروغ گفته اند.

این تصور که مرلین مونرو به شخصیتی مزاحم یا حتی خطرناک برای خانواده کندی تبدیل شده بود، نظریه های مربوط به قتل را تقویت کرد.

اما آنتونی سامرز می گوید هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. او گفت: برای اینکه بگویید کسی به قتل رسیده، باید مدرکی داشته باشید و چنین مدرکی وجود ندارد.

با این حال، او افزود: شواهد مربوط به شب مرگ او نشان می دهد روایتی ساختگی شکل گرفته و حقیقت آنچه رخ داده گفته نشده است.

طبق روایت رسمی، یونیس موری، خدمتکار خانه، ساعت 03:00 بامداد یکشنبه 5 اوت چراغ اتاق مرلین مونرو را روشن دید و با رالف گرینسون، روان پزشک او تماس گرفت. زمانی که او رسید، از پنجره نگاه کرد و خانم مونرو را دید که روی تخت افتاده و ظاهرا مرده است. سپس رالف گرینسون پنجره را شکست و او و یونیس موری با پلیس تماس گرفتند.

اما روایت هایی که آقای سامرز جمع آوری کرد متفاوت بودند. ناتالی جیکوبز، همسر مدیر روابط عمومی مرلین مونرو، به یاد می آورد که همسرش حوالی ساعت 22:00 یا 23:00 شنبه 4 اوت از وضعیت اضطراری مربوط به بازیگر باخبر شده بود.

همچنین توماس نوگوچی از پزشک قانونی، زمان احتمالی مرگ را ساعت 23:00 یا نیمه شب اعلام کرده بود. موضوعی که نشان می داد او در 4 اوت مرده، نه 5 اوت.

آنتونی سامرز گفت: زمان زیادی طول کشید تا بفهمم کدام قطعات پازل را می توانم پیدا کنم و آیا کنار هم جور درمی آیند یا نه.

اطلاعاتی که او درباره آمبولانسی که به خانه مرلین مونرو اعزام شده بود به دست آورد، به او کمک کرد جدول زمانی واقع بینانه تری بسازد.

او قانع شده است که درباره آنچه رخ داد فریبکاری وجود داشت، اما نه اینکه او به قتل رسیده باشد. کالبدشکافی هیچ آسیب جسمی یا نشانه ای از تزریق نشان نداد.

او گفت: قرص های خواب پیدا شده بود... کاملا ممکن است که او بر اثر مصرف تصادفی بیش از حد جانش را از دست داده باشد، یا اینکه عمدا به زندگی خود پایان داده باشد. کاری که پیش تر هم تلاش کرده بود انجام دهد.

آنتونی سامرز گفت: فکر می کنم احتمال اینکه یک حادثه وحشتناک بوده، بیشتر است. اگر قصد خودکشی داشت، انتظار داشتم به کسی بگوید یا یادداشتی بگذارد. هیچ نشانه ای وجود ندارد که چنین کاری کرده باشد.

توضیح تصویر، زندگی مرلین مونرو چه در حرفه اش و چه در زندگی شخصی اش، پر از فراز و فرودهای شدید بود

در به روزرسانی بعدی کتابش، سامرز بخش های از قلم افتاده را افزود، از جمله شهادت سیدنی گیولاروف، آرایشگر و محرم اسرار مونرو.

گیولاروف بعدها در زندگی نامه اش نوشت که مرلین مونرو در شب مرگش، ساعت 21:30، با او تماس گرفت؛ صدایش خسته و آشفته بود و می گفت احساس می کند از هر طرف در خطر است، از سوی مردان قدرتمند به او خیانت شده و مدعی بود رابرت کندی همان روز به دیدارش آمده و با او مشاجره کرده است.

خدمتکار مرلین مونرو نیز به آنتونی سامرز گفت که رابرت کندی آن بعدازظهر به خانه رفته بود و بحث تندی میان آنها درگرفته بود.

آقای سامرز معتقد است رابرت کندی باید شهر را ترک می کرده و تاخیر در اعلام مرگ مونرو احتمالا برای این بوده که پیش از انتشار خبر، او از شهر خارج شده باشد.

رابرت کندی هرگز حضورش در لس آنجلس در آن روز را تایید نکرد.

توضیح تصویر، اگر هنوز زنده بود، مرلین مونرو اول ژوئن صدمین سالگرد تولدش را جشن می گرفت

زندگی مرلین مونرو آمیزه ای از شکوه و درخشش و رنج بود و اکنون، 100 سال پس از تولدش، او همچنان شخصیتی است که جهان را مجذوب خود می کند.

آنتونی سامرز می گوید تصویر او همه جا هست، از کنتیکت تا کنگو؛ روی فنجان ها، کیف ها و هر چیزی که تصورش را بکنید.

او امیدوار است نسل های جوان تر او را به عنوان انسانی واقعی، با احساس و شعور ببینند.

او گفت: او بسیار فراتر از یک نماد بود. مرلین مونرو زنی درخشان و بازیگری بسیار خوب بود. اهل مطالعه، آگاه به سیاست، باهوش و تحت فشاری تقریبا غیرقابل تحمل. در نهایت می توان گفت همین فشار او را کشت.

آخرین سخنان او به ریچارد مریمن، روزنامه نگاری که مصاحبه مجله لایف را انجام داد، بازتابی از تمایل او برای جدی گرفته شدن بود.

او گفت: خواهش می کنم مرا به یک شوخی تبدیل نکنید... مشکلی با شوخی کردن ندارم، اما نمی خواهم شبیه یک شوخی به نظر برسم. می خواهم هنرمند باشم. بازیگری با صداقت.